บทที่ 540 ไม่นึกเลยว่าจะมีเห็ดมัตสึทาเกะเยอะขนาดนี้!

เมื่อเดินเข้าไปในห้องครัว ทุกคนต่างกำลังง่วนอยู่กับการจัดเตรียมอาหาร เตาไฟขนาดใหญ่กำลังลุกโชน เปลวไฟ “เปรี๊ยะปร๊ะ” เลียไปตามก้นกระทะเหล็ก คุณป้าและคุณแม่บ้านหลายคนห้อมล้อมอยู่รอบเตาและเขียง ต่างวุ่นวายกันจนแทบไม่ได้หยุดพัก เวลานี้ยังเช้าเกินกว่าจะเริ่มงานเลี้ยงมื้อเที่ยง แต่ก็เป็นช่วงที่งานจัดเตรียมวัตถุดิบกำลังเร่งรีบที่สุด

บนเขียงเต็มไปด้วยต้นหอม ขิง และกระเทียมที่หั่นเตรียมไว้แล้ว ในอ่างดินเผาใบใหญ่กำลังแช่ผักแห้งอยู่ ส่วนข้างถังน้ำใบใหญ่ที่มุมห้องมีหัวไชเท้าและผักกาดขาวที่ล้างสะอาดวางกองไว้ แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาที่สุด คือกองเหยื่อล่าสัตว์และของป่าที่วางเรียงรายจนเต็มไปหมด ของเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่บ้านคุณป้าหวังหามาเพียงคนเดียว แต่เมื่อชาวบ้านในหมู่บ้านรู้ว่าวันนี้เป็นงานวันเกิดของลุงหวัง ตั้งแต่วันก่อนต่างก็นำของมามอบให้ ทั้งจากการวางกับดักและการขึ้นเขาไปเก็บ ทุกคนต่างหวังว่างานเลี้ยงวันเกิดนี้จะจัดขึ้นอย่างคึกคักและอุดมสมบูรณ์ที่สุด

ในลานหลังห้องครัวมีอ่างไม้ใบใหญ่วางอยู่ ภายในมีไก่ฟ้าสีทองสิบกว่าตัว ขนที่มีสีสันสวยงามกำลังส่องประกายยามต้องแสงไฟ หน้าท้องสีแดงสดใสของมันดูน่าเฉลิมฉลอง คุณป้าคนหนึ่งกำลังถือเหยือกน้ำ รินน้ำเดือดจัด “ซ่าๆ” ลงไปในอ่าง ไอความร้อนพวยพุ่งขึ้นมาทันที พร้อมกับกลิ่นขนไก่จางๆ

“รีบถอนขนตอนที่น้ำยังร้อนอยู่แบบนี้แหละ เนื้อไก่ฟ้ามันนุ่ม ตุ๋นออกมาแล้วหอมอร่อยมาก!” ในขณะที่รินน้ำ อีกคนหนึ่งก็รีบถับแขนเสื้อขึ้น เตรียมจะยื่นมือลงไปในน้ำร้อนเพื่อถอนขนไก่ฟ้า ข้างอ่างไม้บนพื้นมีผ้าหยาบปูอยู่ หมูป่าตัวหนึ่งหนักเกือบหนึ่งร้อยชั่ง กำลังถูกชายฉกรรจ์สองคนช่วยกันชำแหละ คนหนึ่งรับหน้าที่ผ่าท้องควักเครื่องในออกอย่างคล่องแคล่ว อีกคนหนึ่งใช้มีดเลาะตามร่องกระดูก แบ่งหมูป่าออกเป็นส่วนๆ ทั้งเนื้อแดง เนื้อติดมัน และซี่โครง ถูกแยกออกจากกันอย่างชัดเจน

ตรงมุมกำแพงดิน มีตะกร้าไม้ไผ่ใบใหญ่ใบหนึ่งวางอยู่ ตะกร้าใบนี้ใหญ่มาก ขอบปากตะกร้าสูงเกือบถึงเอวของโจวอัน ข้างในอัดแน่นไปด้วยเห็ดป่าจำนวนนับไม่ถ้วน มองผ่านๆ เหมือนภูเขาลูกย่อมๆ คาดคะเนแล้วคงมีน้ำหนักรวมกันไม่ต่ำกว่าร้อยชั่ง เห็ดพวกนี้มีหลากหลายชนิด รูปร่างหน้าตาแตกต่างกันออกไป หลายชนิดเป็นเห็ดที่โจวอันไม่เคยทานมาก่อน บางชนิดแม้แต่หน้าตาก็ไม่เคยเห็นด้วยซ้ำ