บทที่ 565 ทำให้มันบินไม่ขึ้นก็สิ้นเรื่อง!

ทุกคนหมอบอยู่หลังพุ่มไม้ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

ดวงตาจ้องเขม็งไปที่นกยูงคู่นั้นริมลำธาร

มองอยู่อย่างนั้นราวเวลาสูบยาเส้นครึ่งกล้อง นกยูงตัวผู้ที่ขนหลากสีก็ขยับตัวขึ้นมา

แรกทีเดียวมันเชิดหัวผายอกยืนนิ่ง คอเงยขึ้นเล็กน้อย

จากนั้นก็เห็นโคนหางของมันค่อยๆ ยกสูงขึ้น