บทที่ 566 เจ้าคนนี้! อ้าปากพล่ามอะไรออกมา?

โจวอันหันสายตาไปมองอีกทิศทางหนึ่ง

นกยูงตัวเมียตัวนั้นกระพือปีก บินไกลออกไปทุกที

เงาร่างสีเทาค่อยๆ หดเล็กลงเหลือเพียงจุดหนึ่ง สุดท้ายก็มองไม่เห็นอีกเลย

โจวอันเปล่งเสียง "เชอะ" ออกมาคำหนึ่ง น้ำเสียงแฝงความเสียดายอยู่บ้าง แล้วเอ่ยว่า

"โธ่เอ๊ย น่าเสียดาย ปล่อยให้หนีไปเสียตัวหนึ่ง!"