บทที่ 61 อันจื่อ มีตัวอะไรอยู่ตรงนั้นเหรอ?

หลังจากโจวอันปีนขึ้นไปถึงยอดต้นสน เขาก็พบว่าเฮยเป้ามายืนอยู่บนกิ่งไม้บนยอดสุดเสียแล้ว

[เจ้านาย ตอนที่เจ้านายกำลังใส่เหล็กปีนต้นไม้อยู่ ฉันก็ปีนขึ้นมาแล้วล่ะ!]

วันนี้ตอนที่ขึ้นเขา เฮยเป้าก็ดึงดันจะตามมาด้วยให้ได้ เมื่อครู่นี้ตอนที่โจวอันกำลังจะปีนต้นไม้ เขาไม่เห็นเฮยเป้า นึกว่ามันวิ่งไปเล่นในป่าแล้ว ไม่นึกเลยว่าจะปีนขึ้นมาบนต้นไม้ตั้งนานแล้ว

โจวอันยิ้มอย่างอ่อนใจ แล้วกำชับว่า "ตกลงๆ งั้นแกก็ระวังตัวหน่อย อย่าขยับซี้ซั้วล่ะ ขืนซนระวังจะตกลงไปนะ!"

ไม่ใช่ว่าต้นสนแดงทุกต้นจะมีลูกสน ต้นสนแดงต้องมีอายุถึง 25 ปี ถึงจะเริ่มออกลูกสน ต้นสนแดงมองดูแล้วทั้งสูงทั้งใหญ่ แต่ความจริงลูกสนบนยอดไม้กลับมีไม่เยอะนัก ต้นนี้มีลูกสนอยู่ประมาณห้าหกสิบลูก ถึงจะดูน้อยไปหน่อย แต่โชคดีที่แต่ละลูกมีขนาดใหญ่เอาเรื่อง ต้นสนแดงยิ่งอายุมาก ก็จะยิ่งออกลูกสนเยอะ ถ้าโชคดีเจอต้นสนแดงแก่อายุเจ็ดแปดสิบปีล่ะก็ ถือว่าคุ้มสุดๆ ลูกสนบนต้นน่าจะมีเกือบสองร้อยลูกเลยทีเดียว

หลังจากโจวอันทรงตัวได้มั่นคงแล้ว เขาก็เริ่มเด็ดลูกสน เด็ดไปก็โยนลงไปข้างล่างไป ระหว่างที่กำลังเด็ดอยู่ โจวอันก็สังเกตเห็นว่า เจ้าเฮยเป้าก็กำลังง่วนอยู่กับการทำงานเหมือนกัน! กรงเล็บของเฮยเป้าจิกกิ่งไม้ไว้แน่น แหงนหน้าขึ้นสูง ใช้ปากงับไปที่โคนของลูกสน แล้วออกแรงดึงสุดชีวิต ดึงอยู่นานกว่าจะกระชากลูกสนลูกนี้หลุดออกมาได้ จังหวะที่ลูกสนหลุดออกมา กิ่งของต้นสนก็ดีดกลับตามแรง แรงดีดนี้ทำเอาเฮยเป้าถึงกับเซถลา โชคดีที่แมวมีการทรงตัวที่ดีเยี่ยม มันจิกกิ่งไม้ไว้แน่นจึงไม่ได้ตกลงไป

"เจ้าแมวเหม็น! ระวังหน่อยสิ ขืนตกลงไปล่ะก็แย่แน่!" ถึงปากจะด่าว่าแมวเหม็น แต่ในใจของโจวอันกลับเป็นห่วงมันมาก ลูกสนพวกนี้เกาะอยู่บนกิ่งไม้แน่นมาก ต้องออกแรงพอสมควรถึงจะเด็ดออกมาได้ ตอนแรกโจวอันนึกว่าเฮยเป้าปีนขึ้นต้นไม้มาเพื่อเล่นซน ไม่นึกเลยว่าจะมาช่วยเขาทำงาน

จากนั้นเฮยเป้าก็กระชากลูกสนหลุดออกมาได้อีกลูก แล้วโยนลงไปใต้ต้นไม้ "ไอ้ตัวแสบ รู้จักช่วยฉันทำงานด้วยแฮะ!" โจวอันยิ้มอย่างอ่อนใจ ในใจรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา พูดกันตามตรง เดิมทีโจวอันไม่ค่อยชอบสัตว์จำพวกแมวสักเท่าไหร่ ในชาติที่แล้วโจวอันใช้ชีวิตอย่างยากลำบากมาตลอด ลำพังแค่ตัวเองยังแทบจะเอาตัวไม่รอด จะเอาเวลาที่ไหนไปคิดเรื่องเลี้ยงสัตว์ และสำหรับเขาแล้ว เมื่อเทียบกับแมว เขากลับชอบหมามากกว่า เขารู้สึกว่าสัตว์อย่างหมามีความซื่อสัตย์ ยามมีภัยก็สามารถปกป้องเจ้านายได้ แถมยังช่วยเดินลาดตระเวนในป่าและล่าสัตว์ได้อีกด้วย แต่แมวทำแบบนั้นไม่ได้ ไม่เพียงแต่จะมีนิสัยหยิ่งยโสไม่ค่อยอ้อนคน แต่ยังไม่มีความสามารถอะไร วันๆ เอาแต่กินกับนอน ดังนั้นเมื่อช่วงก่อน ตอนที่เขาสุ่มสัตว์เลี้ยงวิเศษออกมาได้เป็นแมว โจวอันก็รู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง ตอนนั้นถึงแม้ปากเขาจะไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่ในใจกลับแอบคิดเงียบๆ ทำไมสุ่มออกมาได้แมวเนี่ย? ถ้าเป็นหมาก็คงดี...

แต่หลังจากได้คลุกคลีกันมาสักพัก เขาก็พบว่าแมววิเศษตัวนี้ไม่เหมือนแมวทั่วไปจริงๆ! นิสัยเชื่องฟังคำสั่ง แถมยังซื่อสัตย์ภักดีแบบสุดๆ บางครั้งที่โจวอันขึ้นเขาไปล่าสัตว์ เขาไม่อยากพาเฮยเป้าไปด้วย เพราะรู้สึกว่าการวิ่งขึ้นเขาลงเขาทุกวันมันเหนื่อยเกินไป ก็เลยให้เฮยเป้านอนพักผ่อนอยู่ในบ้าน ส่วนตัวเองก็ขึ้นเขาไปคนเดียว พอโจวอันเดินขึ้นไปบนเขา ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเจ้าเฮยเป้าไม่ได้นอนอยู่บ้าน แต่มันแอบสะกดรอยตามเขาขึ้นมาบนเขา ถึงแม้เฮยเป้าจะตัวเล็ก แต่ทุกครั้งที่ออกล่าสัตว์มันก็จะทุ่มเทสุดกำลัง ขึ้นเขาไปรอบที่แล้วก็เหนื่อยหอบเป็นหมา ต้องนอนพักอยู่นานกว่าจะฟื้นตัว หลังจากใช้ชีวิตร่วมกันมานานขนาดนี้ โจวอันก็ไม่ได้มองว่าเฮยเป้าเป็นแค่สัตว์เลี้ยงอีกต่อไป แต่เป็นทั้งผู้ช่วยและเพื่อนของเขา

ลูกสนที่โยนลงไปใต้ต้นไม้ ไม่สามารถเก็บใส่ตะกร้าสะพายหลังได้เลย แต่ต้องแกะเอาเมล็ดสนที่อยู่ข้างในออกมาเดี๋ยวนั้น ทิ้งเปลือกลูกสนไว้บนเขาให้เป็นปุ๋ย แล้วเอาเฉพาะเมล็ดสนกลับบ้าน ไม่อย่างนั้นถ้าต้องขนลูกสนพวกนี้กลับบ้านทั้งหมด คงได้เหนื่อยตายกันพอดี ลูกสนพวกนี้เปลือกแข็งมาก การจะแกะเอาเมล็ดสนที่อยู่ข้างในออกมา ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ในมือของโจวต้าลี่มีเครื่องมือชิ้นหนึ่ง หน้าตาดูคล้ายๆ กับสว่านเหล็ก "เดี๋ยวฉันจะงัดลูกสนพวกนี้ให้เปิดออก พวกนายจะได้แกะง่ายขึ้นนะ" โจวต้าลี่ใช้สว่านเหล็กแทงเข้าไปในลูกสน งัดให้ลูกสนเปิดอ้าออก แล้วค่อยส่งให้เด็กทั้งสองคน ทั้งสามคนร่วมมือประสานงานกัน ความเร็วในการแกะเมล็ดสนถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว แต่ต่อให้พวกเขาจะแกะเร็วแค่ไหน ก็ยังสู้ความเร็วในการเด็ดลูกสนของโจวอันไม่ได้อยู่ดี ท้ายที่สุดแล้วในชาติก่อน โจวอันก็เคยเป็นคนรับจ้างเก็บลูกสนมืออาชีพเชียวนะ! คนรับจ้างเก็บลูกสนจะทำงานแค่สองเดือนในช่วงฤดูใบไม้ร่วง เพื่อให้ได้เงินเยอะๆ วันหนึ่งพวกเขาต้องปีนต้นสนแดงอย่างน้อยหลายสิบต้น และตีลูกสนให้ร่วงลงมาเป็นพันๆ ลูก! ตอนนี้โจวอันอายุยังน้อย ร่างกายจึงมีความยืดหยุ่นสูง การเคลื่อนไหวก็เลยว่องไวและคล่องแคล่วกว่า โจวต้าลี่ใช้สว่านเหล็กงัดลูกสนจนมือแทบจะเป็นตะคริว เขาเงยหน้าขึ้น แล้วตะโกนบอกคนที่อยู่บนต้นไม้ "อันจื่อ! นายน่าจะลงมาพักสักหน่อยนะ เดี๋ยวจะเหนื่อยเกินไป!" โจวอันยืนอยู่บนต้นไม้ ทอดสายตามองลงไปยังผืนป่าเบื้องล่าง "พี่ต้าลี่ ฉันไม่เหนื่อยหรอก! ฉันเห็นต้นสนแดงฝั่งนู้นต้นเบ้อเริ่มเลย กะดูแล้วอายุน่าจะเหยียบร้อยปี! บนยอดมีลูกสนเต็มไปหมดเลย! เดี๋ยวลงจากต้นนี้แล้วฉันจะไปลุยต้นนั้นต่อ!" โจวอันทำงานอย่างเมามัน! ตื่นเต้นสุดๆ ไปเลย! ทรัพยากรบนเขาฉางไป๋แห่งนี้ช่างอุดมสมบูรณ์เหลือเกิน ยิ่งทำก็ยิ่งมัน! ขึ้นเขามาตั้งแต่หลังกินข้าวเที่ยง ทำงานลากยาวมาจนพระอาทิตย์ใกล้จะตกดิน ใช้เวลาไปสี่ห้าชั่วโมง ผลประกอบการถือว่ายอดเยี่ยมมาก

หลังจากลงจากต้นไม้ โจวอันก็เดินไปหาพวกน้องชาย พอเห็นผลงานในวันนี้ ดวงตาก็เป็นประกาย ในตะกร้าไม้ไผ่มีเมล็ดสนอยู่เกินครึ่งตะกร้า โจวอันลองยกกะน้ำหนักดู น่าจะราวๆ สี่ห้าสิบชั่งได้ แล้วก็ยังมีลูกสนอีกเยอะที่แกะเปลือกเอาเมล็ดออกไม่ทัน ก็เลยยัดใส่กระสอบป่านไปทั้งหมด ได้กระสอบป่านเต็มๆ ถึงสองกระสอบ โจวอันมองดูเมล็ดสนกว่าครึ่งตะกร้านี้ ในใจก็รู้สึกเบิกบานสุดๆ คราวนี้ตอนจำศีลหลบหนาว ก็มีขนมขบเคี้ยวให้พวกน้องๆ กินแล้ว เวลาเบื่อๆ ตอนจำศีลหลบหนาว การได้นั่งแทะเมล็ดสนอยู่บนเตียงเตา มันช่างเป็นอะไรที่ฟินสุดๆ! โจวอันแอบคิดในใจ เมล็ดสนกว่าครึ่งตะกร้านี้ ในอีกหลายสิบปีให้หลัง เอาไปขายได้เงินก้อนโตเลยนะ! ในยุคนี้เมล็ดสนไม่ได้มีราคาค่างวดอะไร แต่ในอีกหลายสิบปีให้หลัง มันคือถั่วราคาแพงที่คู่ควรกับตำแหน่งนั้นจริงๆ เมล็ดสนแดงคุณภาพระดับนี้ ในตลาดสามารถขายได้ถึงชั่งละร้อยกว่าหยวน เมล็ดสนกว่าครึ่งตะกร้านี้ เอาไปขายได้เงินตั้งหลายพันหยวนเลยนะ! บ่ายวันนี้น้องชายทั้งสองคนก็เหนื่อยเอาเรื่องเหมือนกัน ไม่ใช่เหนื่อยตัวหรอกนะ แต่เหนื่อยมือนี่แหละ เพราะต้องเอาแต่แกะลูกสน จนมือถลอกปอกเปิกไปหมด แต่พวกเขากลับไม่มีทีท่าว่าจะบ่นเลยแม้แต่น้อย รอยยิ้มบนใบหน้าช่างสดใสเบิกบาน "ไปกันเถอะ! ลงเขากลับบ้านกันได้แล้ว!" ระหว่างที่กำลังเดินลงเขา เดินมาได้ประมาณสิบกว่านาที จู่ๆ โจวอันก็หยุดชะงัก เขาสังเกตเห็นว่าใต้ต้นไม้ที่อยู่ห่างออกไปประมาณร้อยกว่าเมตร มีอะไรบางอย่างสีเหลืองๆ อยู่ ด้วยสัญชาตญาณของพรานป่า เขารู้สึกได้ทันทีว่าไอ้เจ้านี่ต้องเป็นสัตว์อะไรสักอย่างแน่ๆ! "ทุกคนรอก่อนนะ เบาเสียงหน่อย ตรงนู้นเหมือนจะมีอะไรอยู่ด้วยล่ะ!" พอโจวต้าลี่เห็นท่าทีตึงเครียดของโจวอัน ก็รีบลดเสียงลงทันที "อันจื่อ มีตัวอะไรอยู่ตรงนั้นเหรอ?"