บทที่ 62 เขากวางคู่นี้น่าเสียดายจริงๆ!

"อยู่ไกลเกินไปมองไม่ค่อยชัด รู้สึกเหมือนจะเป็นกวางโรเลย!" พอได้ยินคำพูดของโจวอัน โจวต้าลี่ก็รีบถามขึ้นมา "กวางโรเหรอ? อยู่ตรงไหนล่ะ?" โจวอันยื่นมือออกไป ชี้ไปที่ต้นไม้ที่อยู่ห่างออกไปร้อยกว่าเมตร "พี่ดูสิ! อยู่ใต้ต้นไม้นั่นไง น่าจะกำลังกินหญ้าอยู่นะ ไม่ค่อยขยับไปไหนเลย!" "โอ๊ะ! จริงด้วยแฮะ!"

โจวต้าลี่มองตามทิศทางที่นิ้วชี้ไป ก็เห็นเจ้าตัวนั้นเข้าเหมือนกัน โจวต้าลี่ไม่เคยขึ้นเขามาล่าสัตว์มาก่อน เลยรู้สึกสนใจของพรรค์นี้เป็นพิเศษ "อันจื่อ พวกเราจะเข้าไปดูหน่อยไหม?" โจวอันถอนหายใจ แต่ก็พยักหน้ารับ "ตกลง งั้นก็ลองเข้าไปดูกันครับ"

ที่โจวอันถอนหายใจ ก็เพราะเขารู้ดีว่าวันนี้เขาคงไม่มีโอกาสได้ล่าเจ้าตัวนี้กลับไปแน่ๆ ก็เพราะเขาไม่ได้เอาหน้าไม้มาด้วยน่ะสิ! ต่อให้แม่ครัวฝีมือดีแค่ไหน ถ้าไม่มีข้าวสารก็หุงข้าวไม่ได้หรอกนะ! บ่ายวันนี้ตอนขึ้นเขาคิดแค่ว่าจะมาตีลูกสน ก็เลยไม่ได้เตรียมตัวมาล่าสัตว์ จึงทิ้งหน้าไม้ไว้ที่บ้าน ไม่ได้พกติดตัวขึ้นเขามาด้วย ตอนนี้ในใจของโจวอันรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง วันหลังถ้าขึ้นเขาจะต้องสะพายหน้าไม้ติดตัวไว้ตลอดเวลาให้ได้!

โจวอันกับโจวต้าลี่ย่องฝีเท้าแผ่วเบา ค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ต้นไม้ต้นนั้น โดยมีเฮยเป้าชูหางเดินตามอยู่ข้างหลัง พออยู่ห่างจากต้นไม้ประมาณยี่สิบสามสิบเมตร คนสองคนกับแมวหนึ่งตัวก็หยุดฝีเท้าลง เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ใต้ต้นไม้ ดวงตาของโจวอันก็เบิกกว้าง นึกอยากจะตบต้นขาตัวเองด้วยความเสียดาย "บ้าเอ๊ย! ไม่ใช่กวางโรนี่หว่า! แม่งคือกวางซีกาชัดๆ!" โจวต้าลี่จ้องมองจนตาค้าง เอ่ยปากอุทานออกมา "แม่ร่วงเถอะ! กวางสวยอะไรขนาดนี้!"

กวางซีกาที่อยู่ตรงหน้า มีแขนขายาวเรียว รูปร่างงดงาม บนขนสีน้ำตาลอมเหลืองมีจุดสีขาวอยู่เต็มไปหมด พูดกันตามตรง หน้าตาของกวางซีกาก็ดูคล้ายกับกวางโรอยู่หลายส่วนจริงๆ แต่ขนาดตัวนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง กวางโรป่าตัวเล็ก เต็มที่ก็หนักแค่ห้าหกสิบชั่ง แต่กวางซีกาป่านั้นตัวใหญ่กว่ามาก กวางซีกาตัวเมียทั่วไปน้ำหนักเกือบสองร้อยชั่ง ส่วนตัวผู้สามารถโตจนหนักได้ถึงสองสามร้อยชั่งเลยทีเดียว! และกวางซีกาที่อยู่ใต้ต้นไม้ในตอนนี้ ก็คือกวางซีกาตัวผู้!

โจวอันกะด้วยสายตาน่าจะหนักราวๆ สองร้อยห้าสิบชั่งได้ สิ่งที่สะดุดตาที่สุดบนตัวกวางซีกาตัวนี้ ก็คือเขากวางคู่นั้นบนหัว เขากวางคู่นี้สวยงามมากจริงๆ ดูราวกับงานศิลปะชิ้นเอก แถมยังใหญ่โตเป็นพิเศษอีกด้วย เขากวางคู่ใหญ่เบ้อเริ่มกดทับอยู่บนหัวของกวางซีกา มองดูแล้วรู้สึกหนักอึ้งแทนเลยทีเดียว โจวอันมองดูเขากวางคู่นี้ พลางเบ้ปากส่ายหน้า "น่าเสียดายจริงๆ เขากวางอ่อนกลายเป็นเขากวางแก่ไปซะแล้ว ไม่อย่างนั้นคงขายได้เงินตั้งเยอะ!"

ปกติแล้วกวางซีกาจะเริ่มงอกเขากวางอ่อนในช่วงใกล้ๆ เทศกาลเช็งเม้ง พอถึงเดือนหกเดือนเจ็ดก็จะโตเต็มที่ ซึ่งเป็นช่วงที่เหมาะแก่การตัดมากที่สุด เขากวางอ่อนยิ่งโตไปเรื่อยๆ ก็จะค่อยๆ แข็งตัวกลายเป็นเขากวางแก่ พอถึงช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ เขากวางแก่ก็จะค่อยๆ หลุดร่วงลงมา แล้วก็เริ่มงอกเขากวางอ่อนขึ้นมาใหม่ เขากวางอ่อนเป็นของที่มีสรรพคุณทางยาดีเยี่ยม ใครที่เคยใช้ย่อมรู้ดี ดังนั้นราคาของมันจึงไม่ถูกอย่างแน่นอน ต่อให้เอาไปขายที่สหกรณ์การเกษตร ราคารับซื้อก็ยังสูงถึงหลักร้อยหยวน ถ้ามีช่องทางขายเป็นการส่วนตัวล่ะก็ ราคาของเขากวางอ่อนนี่สามารถปั่นให้สูงขึ้นไปได้อีกเท่าตัวเลยล่ะ! น่าเสียดายที่เขากวางอ่อนคู่นี้กลายเป็นเขากวางแก่ที่แข็งโป๊กไปเสียแล้ว เขากวางแก่มันไม่ค่อยมีราคาค่างวดอะไร

พอเห็นโจวต้าลี่ยังคงจ้องมองอย่างเหม่อลอย โจวอันก็ยิ้มออกมาอย่างอ่อนใจ "พี่ต้าลี่ วันนี้ผมไม่ได้เอาหน้าไม้มา กวางตัวนี้คงล่าไม่ได้แล้วล่ะครับ พวกเรากลับกันเถอะ" ถ้าเป็นสัตว์ชนิดอื่น โจวอันอาจจะลองพุ่งเข้าไปจับด้วยมือเปล่าดูสักตั้ง แต่นี่คือกวางซีกา โจวอันไม่มีแม้แต่ความคิดที่จะวิ่งไล่ตามเลยด้วยซ้ำ สัตว์กินพืชอย่างกวางซีกา การที่มันสามารถเอาชีวิตรอดในป่าเขาและหลบหลีกการไล่ล่าของสัตว์กินเนื้อมาได้ นั่นแปลว่าสกิลการหลบหนีของมันต้องอัปมาจนเต็มหลอดแล้ว พอสับกีบเท้าทั้งสี่ข้างวิ่งปรู๊ดไป รับรองว่าวิ่งเร็วกว่าโบลต์ลมกรดเสียอีก

โจวต้าลี่เองก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียดาย ท้ายที่สุดแล้วกวางตัวเบ้อเริ่มขนาดนี้ ปล่อยให้หนีรอดไปได้มันก็น่าเสียดายจริงๆ ก่อนจะเดินจากไป โจวต้าลี่ก็หยิบก้อนหินขึ้นมาโยนไปทางกวางซีกาอย่างลวกๆ ก้อนหินก้อนนี้ลอยละลิ่วโค้งเป็นพาราโบลาอย่างสวยงาม และตกลงกระทบโดนตัวของกวางซีกาเข้าอย่างจัง กวางซีกาที่กำลังก้มหน้าก้มตากินหญ้าอยู่ พอถูกก้อนหินปาใส่ ก็ตกใจจนลนลานทำอะไรไม่ถูก หญ้าในปากยังไม่ทันได้กลืนลงคอ ขาทั้งสี่ข้างก็เริ่มสับวิ่งหนีไปแล้ว เพียงชั่วพริบตาก็หายวับไปในป่าเขา "โห! พี่ต้าลี่ ความแม่นยำของพี่ไม่เบาเลยนะเนี่ย!"

ระยะห่างจากจุดที่พวกเขายืนอยู่ไปจนถึงกวางซีกาตัวนั้น น่าจะประมาณยี่สิบกว่าเมตรได้ ถึงกวางซีกาจะตัวใหญ่เป็นเป้าหมายที่ใหญ่ก็จริง แต่การจะปาหินให้โดนกวางซีกาจากระยะยี่สิบกว่าเมตร ระดับความยากก็ถือว่าสูงเอาเรื่องอยู่ โจวต้าลี่เกาหลังหัวตัวเอง ส่งยิ้มเขินๆ ออกมา "ฮี่ๆ ตอนเด็กๆ พี่ชอบเล่นปาหินกับคนอื่นน่ะ เมื่อกี้พี่ก็แค่โยนเล่นๆ ดูเท่านั้นเอง"

โจวอันฟังจบก็พยักหน้ารับ ระหว่างทางกลับบ้านเขาก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย โจวอันรู้สึกว่าถ้าพี่ต้าลี่หันมาเอาดีทางด้านการล่าสัตว์ ก็น่าจะเป็นยอดฝีมือได้เหมือนกัน ก็ความแม่นยำของเขาดีขนาดนั้นนี่นา ในชาติที่แล้ว พี่ต้าลี่ต้องไปทำงานในเหมืองถ่านหินเถื่อนแห่งนั้นจนต้องจบชีวิตลงอย่างน่าอนาถ ก็เพราะฐานะทางบ้านยากจนเกินไป ถ้าพี่ต้าลี่สามารถล่าสัตว์ได้ สภาพความเป็นอยู่ของครอบครัวก็จะดีขึ้นมาก ก็ไม่จำเป็นต้องเอาชีวิตไปทิ้งที่เหมืองถ่านหินเถื่อนอีก โจวอันตั้งใจอยากจะสอนเขาอยู่เหมือนกัน น่าเสียดายที่ตัวเองก็มีหน้าไม้แค่กระบอกเดียว แถมหน้าไม้ของเขายังเป็นของพิเศษจากระบบ ซึ่งไม่เหมาะที่จะเอาไปให้พี่ต้าลี่ใช้ ถ้าอย่างนั้นก็ต้องไปหาปืน ในยุคหกศูนย์แบบนี้ถึงแม้จะยังไม่มีการแบนปืน แต่การจะหาปืนสักกระบอกก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ถ้าอยากได้ปืนก็ต้องหาช่องทาง แถมปืนก็ยังราคาไม่ถูกอีกด้วย โจวอันยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกยุ่งยาก เขาถอนหายใจ แล้วปัดเรื่องพวกนี้ทิ้งไปจากสมอง ตอนนี้ครอบครัวของตัวเองยังเอาตัวรอดได้ยากลำบาก จะเอาเวลาที่ไหนไปดูแลคนอื่นได้ล่ะ

"อันจื่อ งั้นพวกนายกลับไปเถอะ พี่ก็เตรียมตัวจะกลับบ้านแล้วเหมือนกัน!" พอเข้าเขตหมู่บ้านและมาถึงทางแยก โจวต้าลี่ก็เตรียมตัวจะแยกย้ายกับพวกเขา เพราะนี่ก็เย็นมากแล้ว สมควรแก่เวลากลับบ้านเสียที วันนี้ตอนตีลูกสนโจวต้าลี่ช่วยงานไปเยอะมาก โจวอันย่อมไม่ยอมให้เขากลับบ้านมือเปล่าอย่างแน่นอน "พี่ต้าลี่ รอเดี๋ยวนะครับ เดี๋ยวผมแบ่งเมล็ดสนให้พี่เอากลับไปด้วย!"

โจวอันหยิบถุงผ้าออกมา เตรียมจะเทเมล็ดสนจากตะกร้าสะพายหลังใส่ลงไปในถุง โจวต้าลี่เห็นดังนั้นก็รีบเข้ามาห้าม ส่ายหน้ารัวๆ ราวกับป๋องแป๋ง "อันจื่อ ไม่ต้องหรอก เมล็ดสนพวกนี้นายเก็บไว้กินกันเถอะ ที่บ้านพี่ก็มีแล้ว!" แน่นอนว่าโจวอันรู้สึกเกรงใจ ยังคงดึงดันที่จะเทใส่ถุงให้ได้ "จะทำแบบนั้นได้ยังไงกันล่ะครับ งั้นบ่ายวันนี้พี่ก็มาเหนื่อยเปล่าเลยน่ะสิ"

โจวต้าลี่จับมือโจวอันเอาไว้ แววตาจริงใจและใสซื่อ "อันจื่อ ไม่ต้องจริงๆ พี่เต็มใจมาช่วยนายนะ!" ทั้งสองคนเกี่ยงกันไปเกี่ยงกันมา สุดท้ายเมล็ดสนก็ไม่ถูกส่งมอบออกไป โจวอันสะพายตะกร้าเมล็ดสนไว้บนหลัง ในใจรู้สึกตื้นตันอยู่ไม่น้อย หลังจากทะลุมิติกลับมา โจวอันก็มีทักษะการล่าสัตว์ติดตัว ทำให้มีชาวบ้านหลายคนพยายามเข้ามาประจบสอพลอ แต่คนพวกนั้นหวังแค่ผลประโยชน์เท่านั้น คนซื่อๆ ทึ่มๆ ที่ไม่หวังผลตอบแทนอะไรเลยอย่างพี่ต้าลี่นั้น หายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรเสียอีก

พอกลับมาถึงบ้าน โจวอันก็เอาเมล็ดสนหลายสิบชั่งพวกนี้ไปคั่วในกระทะ เมล็ดสนที่ผ่านการคั่วแล้ว จะมีกลิ่นหอมของไขมันเข้มข้นยิ่งขึ้น แถมยังเก็บไว้ได้นานขึ้นอีกด้วย หลังจากกินมื้อเย็นกันแบบง่ายๆ โจวอันก็ก่อกองไฟขึ้นในลานบ้าน พอตกกลางคืนอากาศก็เริ่มเย็นลง โจวอันกับพวกน้องๆ นั่งล้อมวงรอบกองไฟ รู้สึกอบอุ่นไปทั้งตัว "พี่ใหญ่ ผมอยากกินมันฝรั่งเผา ได้ไหมฮะ?" โจวรุ่ยน้องเจ็ดปีนี้อายุสามขวบกว่า ตอนนี้กำลังกอดแขนโจวอันออดอ้อนอยู่ "ได้สิ! เดี๋ยวพี่ใหญ่เผาให้นะ!"

โจวอันโยนมันฝรั่งสองสามหัวลงไปในกองไฟ จากนั้นก็เปิดกระสอบลูกสน แล้วหยิบลูกสนโยนตามลงไปทีละลูกๆ โจวรุ่ยจ้องมองลูกสนในกองไฟ ตาโตแป๋วแหวว "พี่ใหญ่ พี่โยนลูกสนกลมๆ พวกนั้นเข้าไปทำไมเหรอฮะ?"