บทที่ 63 เสียงอะไรดังปึกปักเนี่ย?

โจวอันลูบหัวเล็กๆ ของน้องเจ็ด แล้วพูดว่า "เดี๋ยวพี่จะเผาลูกสนให้นะ เมล็ดสนข้างในพอสุกแล้วอร่อยมากเลยล่ะ!"

ลูกสนเผาแทบจะเป็นของอร่อยที่เด็กเขาฉางไป๋ทุกคนเคยลิ้มรส เพียงแต่เสี่ยวรุ่ยยังเด็กเกินไป ก็เลยยังไม่เคยชิมมาก่อน ลูกสนพวกนี้มีน้ำมันเยอะ พอโยนเข้ากองไฟก็เลยโดนย่างจนส่งเสียงดังฉ่าๆ รอจนลูกสนถูกเผาเป็นถ่านสีดำ ก็ค่อยเขี่ยออกมาจากกองไฟ ปล่อยให้เย็นลงสักหน่อย ก็จะสามารถแกะลูกสนออกได้อย่างง่ายดาย ล้วงเอาเมล็ดสนที่อยู่ข้างในออกมา แล้วใช้ที่คีบเหล็กหนีบให้แตก เนื้อเมล็ดสนที่เดิมทีมีสีขาวราวหิมะ ตอนนี้ถูกเผาจนกลายเป็นสีเหลืองเกรียม พอกินเข้าไปยิ่งเคี้ยวก็ยิ่งหอม

น้องรองโจวฝูกินเนื้อเมล็ดสนไปพลาง หันไปถามโจวอันที่อยู่ข้างๆ ไปพลาง "พี่ใหญ่ พรุ่งนี้พวกเรายังจะไปตีลูกสนกันอีกไหมครับ?"

โจวอันส่ายหน้า สายตาทอดมองไปยังนิ้วมือของน้องชายที่มีรอยถลอกปอกเปิก "พวกเราไม่ไปแล้วล่ะ เมล็ดสนพวกนี้ก็ไม่ใช่ของมีราคาค่างวดอะไร เดี๋ยวพี่ไปล่าของป่ามาแลกกับคนในหมู่บ้านเอาก็ได้!"

นิ้วมือที่ถลอกปอกเปิกของน้องชาย คนช่างสังเกตอย่างโจวอันมีหรือจะมองไม่เห็น แทนที่จะต้องมาเหนื่อยเปล่า สู้เอาไปแลกจากมือชาวบ้านโดยตรงเลยดีกว่า แค่ล่าไก่ป่าได้สักสองสามตัว ก็เอาไปแลกเมล็ดสนถุงเบ้อเริ่มได้แล้ว ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องไปลำบากลำบนเลย

เพื่อจะได้แลกเมล็ดสนมาตุนไว้เป็นเสบียงช่วงหน้าหนาวให้มากขึ้น เช้าวันรุ่งขึ้นโจวอันจึงสะพายหน้าไม้ขึ้นเขาไป นอกจากจะสะพายหน้าไม้แล้ว โจวอันยังพกจอบเล็กๆ ติดตัวไปด้วยหนึ่งด้าม คะแนนที่ได้รับมาในช่วงหลายวันนี้ โจวอันทุ่มเอาไปอัปเกรดค่าความโชคดีในการเก็บของป่าจนหมดเกลี้ยง เขาใช้คะแนนไปเต็มๆ 4,000 คะแนน เพื่ออัปเกรดค่าความโชคดีจากเดิม 20% ให้เพิ่มขึ้นเป็น 40% การขึ้นเขาในวันนี้ไม่เพียงแต่จะล่าสัตว์เท่านั้น แต่ยังต้องเก็บของป่าด้วย ต้องควบสองสายเพื่อสร้างความร่ำรวย!

วันนี้โจวอันไม่ได้เข้าไปในป่าที่ไปประจำ แต่เปลี่ยนเป้าหมายไปยังภูเขาลูกที่ยังไม่เคยไป หวังว่าวันนี้จะได้ผลประกอบการที่แตกต่างออกไปบ้าง ต้องยอมรับเลยว่า หลังจากค่าความโชคดีเพิ่มขึ้น การเก็บของป่าก็ง่ายดายขึ้นเยอะจริงๆ โจวอันเดินไปได้ครึ่งทาง ก็เจอโสมป่าต้นหนึ่ง น่าเสียดายที่อายุยังไม่เยอะเท่าไหร่ แต่โสมป่าอายุห้าปี ก็พอจะเอาไปแลกเงินได้หลายหยวนอยู่

หลังจากนั้นก็เดินลึกเข้าไปในป่าทึบ โจวอันก็พบว่าป่าผืนนี้มีสภาพคล้ายคลึงกับป่าหมีป่าที่เคยไปก่อนหน้านี้อยู่บ้าง มีต้นไม้มากมายที่ยืนต้นตายด้วยสาเหตุอะไรก็ไม่ทราบได้ ต้นไม้ที่ตายแล้วบางต้นก็ล้มเอนพิงอยู่ตรงเนินเขา

[เจ้านาย ฉันไม่ค่อยได้กลิ่นสัตว์ใหญ่ในป่าผืนนี้เลยล่ะ รู้สึกเหมือนเหยื่อจะไม่ค่อยเยอะนะ!] หลังจากเฮยเป้าเดินลาดตระเวนในป่าไปหนึ่งรอบ ก็หันมาบอกกับโจวอัน

โจวอันฟังจบก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง ตอนแรกก็นึกว่าพอเปลี่ยนป่าแล้ว อาจจะบังเอิญเจอของดีๆ เข้าให้ ไม่นึกเลยว่าจะมาผิดทาง ป่าผืนนี้กลับแย่ยิ่งกว่าเสียอีก "เฮ้อ ช่างเถอะ ไหนๆ ก็มาแล้ว มีอะไรก็เอาอันนั้นแหละ!"

ในเมื่อหาเหยื่อไม่ได้ งั้นก็ต้องตั้งใจหาสมุนไพรก็แล้วกัน โจวอันก้มหน้าก้มตาเดินไปเรื่อยๆ กลัวว่าจะพลาดโสมป่าไปสักต้น เดินอยู่ตั้งนาน โสมป่าก็หาไม่เจอ แต่โจวอันกลับถูกตอไม้แห้งๆ ตรงหน้าดึงดูดความสนใจไปเสียก่อน "พระเจ้าช่วย! เฮยเป้าเร็วเข้า แกดูสิว่าบนตอไม้นี่มันคืออะไร!"

เฮยเป้าที่กำลังเดินนำทางอยู่ข้างหน้า พอได้ยินเสียงเรียกของเจ้านาย ก็รีบวิ่งกลับมา แล้วกระโดดขึ้นไปบนตอไม้แห้งนั้นทันที เฮยเป้ามองดูสิ่งของบนตอไม้แห้ง แล้วยื่นอุ้งเท้าเล็กๆ ออกไปตะกุยตะกาย [เจ้านาย ไอ้ของพรรค์นี้เมื่อกี้ฉันก็เพิ่งจะเห็น มันไม่อร่อยเลยสักนิด!]

โจวอันรีบอุ้มเฮยเป้าลงมาจากตอไม้แห้ง แล้วตบหัวมันเบาๆ "เจ้าแมวตัวแสบ อย่าข่วนจนมันเละหมดสิ!"

บนตอไม้แห้งต้นนั้น มีเห็ดหูหนูดำขึ้นอยู่เบียดเสียดกันหนาแน่น "ใครบอกว่าไม่อร่อยล่ะ! เห็ดหูหนูดำป่าพวกนี้เอาไปผัดกับเนื้อรมควันนะ หอมฉุยอย่าบอกใครเชียวล่ะ!" โจวอันมองดูเห็ดหูหนูดำที่ขึ้นอยู่เต็มตอไม้ มุมปากก็ฉีกยิ้มกว้างจนหุบไม่ลง

ตอนแรกนึกว่าจะไม่เจอของดีในป่านี้ซะแล้ว ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอเห็ดหูหนูดำป่าเข้าให้ ในอีกหลายสิบปีให้หลัง ของอย่างเห็ดหูหนูดำไม่ใช่ของแปลกใหม่อะไร เห็ดหูหนูดำที่ปลูกในโรงเรือน ชั่งหนึ่งก็แค่สิบหยวนแปดหยวน ถือว่าเป็นวัตถุดิบราคาถูก แต่เห็ดหูหนูดำป่า โดยเฉพาะเห็ดหูหนูดำป่าบนเขาฉางไป๋ที่มีคุณภาพดีที่สุด ราคามันก็แพงหูฉี่เลยล่ะ ราคาในท้องตลาดตกชั่งละอย่างน้อยๆ ก็ต้องมีหลักร้อยหยวน "เห็ดหูหนูดำป่าพวกนี้คุณภาพเยี่ยมไปเลยจริงๆ! ฮี่ๆ! เอากลับบ้านให้หมดเลย!"

เห็ดหูหนูดำป่ากับเห็ดหูหนูดำที่เพาะเลี้ยง รูปร่างหน้าตาก็ยังมีความแตกต่างกันอยู่บ้าง เห็ดหูหนูดำที่เพาะเลี้ยงจะเติบโตจนดอกใหญ่เบ้อเริ่ม ส่วนแบบป่าจะเป็นดอกเล็กๆ มองดูแล้วน่ารักน่าชังสุดๆ ในยุคสมัยนี้ ของป่าอย่างเห็ดหูหนูดำป่า ก็สามารถเอาไปขายแลกเงินที่สหกรณ์การเกษตรได้เช่นกัน แต่โจวอันไม่ตัดใจเอาไปขายที่สหกรณ์การเกษตรหรอก ท้ายที่สุดแล้วชั่งหนึ่งก็ขายได้แค่ไม่กี่เหมา สู้เก็บไว้กินเองที่บ้านดีกว่า เห็ดหูหนูดำป่าแบบนี้ อุดมไปด้วยสารอาหารที่มีประโยชน์ต่อร่างกายมากมาย สามารถช่วยเพิ่มภูมิคุ้มกันให้ร่างกาย แถมยังช่วยบำรุงเลือดและผิวพรรณได้อีกด้วย!

เห็ดหูหนูดำบนตอไม้ต้นนี้มันเยอะมากจริงๆ โจวอันฉีกยิ้มแป้นไปพลาง โกยใส่กระสอบไปพลาง ตอนแรกก็ค่อยๆ เด็ดทีละดอก แต่ตอนหลังก็ใช้มือรูดกอบโกยเอาเป็นกำๆ เลย

เฮยเป้าที่เพิ่งจะชิมเห็ดหูหนูดำไปหมาดๆ มันไม่มีรสชาติอะไรเลยสักนิด ไม่อร่อยเลยจริงๆ ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเจ้านายถึงได้ชอบใจขนาดนั้น [เจ้านาย ถ้าเจ้านายชอบไอ้ของพรรค์นี้ล่ะก็ ในป่านี้ยังมีอีกเยอะเลยนะ เดี๋ยวฉันพาไปหา!] "โอเค เยี่ยมไปเลย! สมกับเป็นแมวแสนรู้จริงๆ!"

ภายใต้การนำทางของเฮยเป้า โจวอันก็ไปเจอเข้ากับตอไม้แห้งอีกหลายต้น ซึ่งข้างบนนั้นก็เต็มไปด้วยเห็ดหูหนูดำ โจวอันกลายร่างเป็นเครื่องจักรเก็บเกี่ยวไร้ความปรานี สองมือขยับรัวจนแทบจะมองไม่ทัน

ในขณะที่กำลังเก็บอย่างเมามัน จู่ๆ โจวอันก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างดังมาจากบริเวณใกล้ๆ "ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! ปึก..." เสียงนี้มันแปลกประหลาดมากจริงๆ ฟังดูเหมือนมีคนกำลังเอาท่อนไม้เคาะอะไรสักอย่าง

ในป่าเขาลำเนาไพรที่ว่างเปล่าไร้ผู้คนแบบนี้ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงประหลาดๆ แบบนี้ โจวอันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกใจคอไม่ดี "เฮยเป้า! แกได้ยินเสียงอะไรไหม? เสียงอะไรมันดังปึกปักเนี่ย?"