บทที่ 64 ถึงกับมีผลพลอยได้ด้วยเหรอเนี่ย!

พอเฮยเป้าได้ยินคำพูดของโจวอัน มันก็เริ่มตื่นตัวและเดินลาดตระเวนไปรอบๆ หลังจากเฮยเป้าเดินลาดตระเวนบริเวณใกล้เคียงอย่างละเอียดไปหนึ่งรอบ มันก็ชูหางวิ่งกลับมาคลอเคลียที่ขาของโจวอัน [เจ้านาย! เป็นเสียงร้องของไก่ป่า! ทางนู้นมีไก่ป่ากำลังร้องอยู่ล่ะ!]

โจวอันขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าดูฉงนสนเท่ห์ "ไก่ป่าเหรอ? ไก่ป่าบ้าอะไรถึงร้องแบบนี้ล่ะ?" โจวอันเคยได้ยินเสียงร้องของไก่ป่าและไก่ฟ้ามาแล้ว ฟังปุ๊บก็รู้ปั๊บว่าเป็นเสียงนกร้อง แต่เสียงปึกปักที่ได้ยินเมื่อกี้ ไม่เหมือนเสียงนกร้องเลยสักนิด ฟังดูเหมือนคนเอาไม้ไปเคาะอะไรสักอย่างมากกว่า "เฮยเป้า ไป! ฉันชักอยากจะเห็นแล้วสิว่าไก่ป่าหน้าไหนมันร้องแบบนี้!"

เฮยเป้าเดินนำทางอยู่ข้างหน้า โจวอันเดินตามไปติดๆ เดินย่องปลายเท้าพยายามไม่ให้เกิดเสียงดัง [เจ้านาย ถึงแล้ว! อยู่ในพงหญ้าข้างหน้านั่นไง!] โจวอันหยุดฝีเท้า ชะโงกหน้ามองเข้าไปในพงหญ้า พอเห็นสิ่งที่อยู่ในพงหญ้า โจวอันก็ถึงกับอ้าปากค้าง แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและดีใจสุดขีด!

ในพงหญ้าที่อยู่ห่างออกไปสิบกว่าเมตร มีไก่ป่าฝูงใหญ่อยู่ฝูงหนึ่ง รูปร่างหน้าตาของไก่ป่าพวกนี้ ไม่เหมือนกับไก่ป่าหรือไก่ฟ้าที่เคยเจอมาก่อน ไก่ป่าพวกนี้มีขนสีดำขลับทั้งตัว แซมด้วยขนสีขาวประปราย ขนตรงบริเวณลำคอจะดูออกสีน้ำเงินนิดๆ โดยเฉพาะหางของมันนั้นสวยงามมาก พอรำแพนหางออกก็จะดูเหมือนพัดพับสีดำ ขนาดตัวของไก่ป่าพวกนี้ไม่เล็กเลยทีเดียว กินขาดไก่ป่าและไก่ฟ้าแบบไม่เห็นฝุ่น ไก่ป่าทั่วไปน้ำหนักไม่ถึงหนึ่งชั่ง ส่วนไก่ฟ้าน้ำหนักก็แค่สองสามชั่งเท่านั้น แต่ไก่ป่าที่อยู่ตรงหน้านี้น้ำหนักน่าจะราวๆ หกชั่งได้ บางตัวก็ใหญ่กว่านี้หน่อย บางตัวก็เล็กกว่านี้หน่อย

[เจ้านาย เจ้านายรู้ไหมว่าไอ้ตัวที่อยู่ข้างหน้านี่คือไก่ป่าอะไร?] โจวอันพยักหน้ารับ รอยยิ้มบนมุมปากกว้างจนหุบไม่ลง ไอ้เจ้านี่ โจวอันย่อมรู้จักดีอยู่แล้ว นี่คือไก่ฟ้าสนดำแห่งเขาฉางไป๋ไงล่ะ! ไก่ฟ้าสนดำเนี่ย โจวอันไม่ได้เห็นมาตั้งหลายปีแล้ว เคยบังเอิญเห็นอยู่สองสามครั้งตอนเด็กๆ ที่เข้าไปวิ่งเล่นในป่า ความอร่อยของไก่ฟ้าสนดำนั้นไม่แพ้ไก่ฟ้าเลย แถมยังมีเนื้อเยอะกว่าด้วย เนื้อของไก่ฟ้าสนดำหนึ่งตัว น่าจะเทียบเท่ากับเนื้อของไก่ฟ้าสองตัวได้เลย ช่วงที่ผ่านมา โจวอันล่าไก่ป่ากับไก่ฟ้าได้เยอะที่สุดจากป่าพวกนั้น ไม่รู้ทำไมถึงไม่เคยเจอไก่ฟ้าสนดำเลย ไม่นึกเลยว่าพอมาป่านี้ จะมีผลพลอยได้แบบนี้ด้วย!

"ปึก! ปึก! ปึก! ปึก..." ฝูงไก่ฟ้าสนดำในพงหญ้าเริ่มส่งเสียงร้องอีกแล้ว เสียงร้องของมันแปลกประหลาดมากจริงๆ ฟังแล้วชวนขำสุดๆ ในแถบภาคอีสานบ้านเรา มักจะเรียกไก่ฟ้าสนดำพวกนี้ว่า ไก่เคาะไม้ หรือ ไก่ปึกปัก ก็เพราะเสียงร้องของมันแปลกประหลาด ฟังดูคล้ายกับเสียงเคาะไม้นั่นเอง

"หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า..." โจวอันใช้นิ้วชี้ชี้ไปพลาง ปากก็ขมุบขมิบนับเลขไปพลาง "ฮี่ๆ! รวยเละแล้ว! มีตั้งแปดตัวแน่ะ!" ในพงหญ้าตรงนั้น มีไก่ฟ้าสนดำอยู่ถึงแปดตัวเลยทีเดียว สัตว์อย่างไก่ฟ้าสนดำ เป็นสัตว์ที่ชอบอยู่รวมกันเป็นฝูง ในช่วงฤดูผสมพันธุ์ ปกติพวกมันจะจับคู่ไปไหนมาไหนด้วยกัน แต่พอเข้าสู่ช่วงฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาว พวกมันก็จะมารวมตัวกัน ออกหากินและอาศัยอยู่ด้วยกัน เพื่อคอยดูแลซึ่งกันและกัน มุมปากของโจวอันฉีกยิ้มจนแทบจะถึงรูหู ในใจก็แอบคิดเงียบๆ ฮี่ๆๆ ชอบอยู่รวมกันนักใช่ไหม? งั้นฉันจะรวบตึงให้หมดเลย!

แต่อาวุธที่โจวอันใช้ ไม่ใช่ปืนไรเฟิลที่ยิงรัวๆ ได้ แต่เป็นหน้าไม้ พอยิงลูกดอกออกไปหนึ่งดอก ก็ต้องเสียเวลาเปลี่ยนลูกดอก แล้วค่อยเล็งยิงใหม่ สัตว์ที่ปราดเปรียวอย่างไก่ป่า แค่ชั่วพริบตาตอนที่เปลี่ยนลูกดอก มันก็คงจะกระพือปีกบินหนีไปแล้ว คราวก่อนตอนที่โจวอันล่าไก่ฟ้าก็เป็นแบบนี้แหละ ไม่ว่าตรงนั้นจะมีกี่ตัว เขาก็ยิงได้แค่ตัวเดียวเท่านั้น! แต่สำหรับไก่ฟ้าสนดำนี่ ค่อนข้างจะจัดการง่ายกว่าเยอะ ไก่ฟ้าตัวเบาหวิว ความสามารถในการบินจึงเป็นเลิศ แต่ไก่ฟ้าสนดำตัวใหญ่และหนัก ความสามารถในการบินจึงจัดว่าแย่มาก พวกมันไม่สามารถบินในระยะทางไกลๆ เป็นเวลานานๆ ได้ ทำได้แค่บินเรี่ยๆ พื้นในระยะเวลาสั้นๆ อย่างมากก็บินจากต้นไม้ต้นหนึ่งไปอีกต้นหนึ่งเท่านั้น ในเมื่อเป็นแบบนี้ โจวอันก็มั่นใจว่าจะสามารถกวาดล้างพวกมันได้จนหมดเกลี้ยง!

โจวอันนั่งยองๆ ลง สื่อสารกับเฮยเป้าผ่านทางจิต [เฮยเป้า เดี๋ยวพอฉันยิงปุ๊บ ไก่ป่าพวกนี้ก็จะแตกตื่นบินหนีไปคนละทิศคนละทาง แกก็คอยต้อนพวกมันมาทางฉันนะ ถ้าทำได้ดีคืนนี้ฉันจะตบรางวัลด้วยน่องไก่ชิ้นโตๆ!] พอได้ยินคำว่าน่องไก่ชิ้นโต ดวงตาของเฮยเป้าก็เป็นประกายขึ้นมาทันที [วางใจได้เลยเจ้านาย รับรองว่าภารกิจสำเร็จลุล่วงแน่นอน!]

โจวอันกำหน้าไม้ในมือแน่น เล็งไปที่ไก่ฟ้าสนดำตัวหนึ่ง แล้วลั่นไกยิงออกไป ลูกดอกดอกนี้เสียบทะลุตัวของไก่ฟ้าสนดำตัวนั้นทะลุไปอีกฝั่ง ตายคาที่ในทันที พอฝูงไก่ฟ้าสนดำตัวอื่นๆ เห็นดังนั้น ก็ตกใจจนแทบสิ้นสติ รีบกระพือปีกบินหนีเอาตัวรอด เฮยเป้าวิ่งตามไปติดๆ กระโดดพุ่งไปดักหน้าฝูงไก่ฟ้าสนดำ แล้วต้อนพวกมันมาทางโจวอัน โจวอันไม่รอช้า รีบง้างหน้าไม้แล้วยิงไก่ฟ้าสนดำตัวที่อยู่ใกล้ที่สุดจนร่วงลงมาอีกตัว หนึ่งคนกับหนึ่งแมวร่วมมือกันอย่างสมบูรณ์แบบ ในที่สุดก็สามารถเก็บเกี่ยวไก่ฟ้าสนดำทั้งแปดตัวนี้มาครองได้สำเร็จ

โจวอันเก็บไก่ฟ้าสนดำใส่ตะกร้าสะพายหลังไปพลาง ยิ้มร่าอย่างมีความสุขไปพลาง "วันนี้มาไม่เสียเที่ยวจริงๆ! ลำพังแค่ไก่เคาะไม้พวกนี้ ก็ปาเข้าไปสี่ห้าสิบชั่งแล้วนะเนี่ย!" ถึงแม้ในป่าผืนนี้จะไม่มีสัตว์ใหญ่ให้ล่า แต่ของดีอย่างอื่นก็มีไม่น้อยเลย โจวอันวิ่งวุ่นอยู่บนภูเขาลูกนี้ทั้งวัน ล่าไก่ฟ้าสนดำมาได้ถึงสิบห้าตัว โสมป่าก็ขุดมาได้ตั้งเจ็ดต้น ส่วนใหญ่ก็อายุต่ำกว่าสิบปีทั้งนั้น แต่มีอยู่ต้นหนึ่งที่อายุเยอะเอาเรื่อง โจวอันคำนวณจากจำนวนใบของมัน กะดูแล้วอายุน่าจะเกิน 15 ปีแน่ๆ พอขุดขึ้นมาได้อย่างสมบูรณ์ ขนาดของมันก็ใหญ่กว่าต้นอื่นๆ อย่างเห็นได้ชัด รากฝอยก็เยอะแถมยังสวยงาม มองปราดเดียวก็รู้ว่าจะต้องขายได้ราคาดีแน่ๆ แต่ถ้าจะถามว่าวันนี้เก็บอะไรมาได้เยอะที่สุด ก็ต้องยกให้เห็ดหูหนูดำป่า เก็บมาได้เต็มกระสอบป่าน หิ้วดูแล้วหนักอึ้ง กะด้วยน้ำหนักน่าจะราวๆ ยี่สิบกว่าชั่ง เห็ดหูหนูดำเป็นของที่มีปริมาณน้ำสูง เห็ดหูหนูดำสดสิบชั่ง พอเอาไปตากจนแห้ง ก็คงเหลือแค่ชั่งสองชั่งเท่านั้น เวลาจะกินก็แค่หยิบเห็ดหูหนูดำแห้งมานิดหน่อย เอาไปแช่น้ำจนพองตัว ก็ผัดได้จานเบ้อเริ่มแล้ว

โจวอันหาของป่าอย่างเมามัน พอกลับมาถึงบ้าน ท้องฟ้าก็เริ่มมืดสลัวแล้ว โจวอันจัดการชำแหละไก่ฟ้าสนดำสองตัวอย่างคล่องแคล่ว เตรียมตัวจะทำไก่ตุ๋นซีอิ๊วหม้อใหญ่ ตอนนี้พวกน้องชายกินจุกันมากขึ้น ไก่ฟ้าสนดำตัวเดียวคงกินไม่อิ่มแน่ๆ ก่อนที่โจวอันจะลงมือทำอาหาร เขาเรียกน้องรองโจวฝูเข้ามาหา "เสี่ยวฝู นายหิ้วไก่ฟ้าสนดำไปที่ศูนย์ปัญญาชนสักตัวนะ ไปบอกพี่เฉินเหยาของนายหน่อย ว่าพรุ่งนี้เช้าพี่จะขอยืมจักรยานเธอ พี่ต้องเข้าตัวอำเภออีกรอบน่ะ!" "ได้ครับ! รับทราบครับ!"

ตอนนี้พวกปัญญาชนเลิกงานกันหมดแล้ว และกำลังวุ่นวายอยู่กับการทำอาหารเย็น วันนี้อาหารเย็นของพวกปัญญาชนหญิงถือว่าหรูหรามาก ไม่ใช่ผัดผักจืดชืดอีกต่อไป กลิ่นเนื้อหอมฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วทั้งลานบ้าน เมื่อสองสามวันก่อน พวกเธอแต่ละคนได้รับส่วนแบ่งเนื้อหมีไปคนละสิบกว่าชั่ง วันนั้นก็กินไปบ้างแล้ว ส่วนที่เหลือก็เอาไปหมักเกลือเก็บไว้ พออยากกินก็เฉือนออกมานิดหน่อย ไม่ว่าจะเอาไปนึ่งหรือเอาไปผัด รสชาติก็อร่อยล้ำทั้งนั้น

"เสี่ยวฝู! กินข้าวหรือยังจ๊ะ?" "พี่ทำข้าวผัดเนื้อหมีนะ เสี่ยวฝูมากินด้วยกันไหม?" ตั้งแต่เหตุการณ์แบ่งเนื้อหมีคราวก่อน ความสัมพันธ์ระหว่างพวกปัญญาชนหญิงกับครอบครัวของโจวอันก็ยิ่งแน่นแฟ้นขึ้น พอเห็นโจวฝูเดินเข้ามาในลานบ้าน ปัญญาชนหญิงหลายคนก็ร้องเรียกให้เขามากินข้าวด้วยกัน "ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณพวกพี่สาวมากนะครับ ผมมาหาพี่เฉินเหยาน่ะครับ"

"ฮ่าๆ มาหาพี่เหรอ? มีธุระอะไรหรือเปล่าจ๊ะ? เสี่ยวฝู" เฉินเหยาเดินออกมาจากห้องครัว ในมือยังถือเนื้อหมีนึ่งชิ้นหนึ่ง เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อย โจวฝูเดินเข้าไปใกล้ ยื่นไก่ฟ้าสนดำในมือส่งให้แล้วพูดว่า "พี่เฉินเหยา พี่ใหญ่ให้ผมเอาไก่เคาะไม้ตัวนี้มาให้พี่ครับ พี่ใหญ่บอกว่าพรุ่งนี้ต้องเข้าตัวอำเภอ ก็เลยอยากจะขอยืมจักรยานพี่หน่อยน่ะครับ"

เฉินเหยาส่ายหน้า ชี้นิ้วไปที่จักรยานซึ่งจอดอยู่ริมกำแพง แล้วพูดว่า "ไก่เคาะไม้นี่ไม่ต้องหรอกจ้ะ เนื้อของพี่ยังตุนไว้อีกเพียบเลย! นายกลับไปบอกพี่ใหญ่นะ วันหลังถ้าจะใช้จักรยานก็มาปั่นไปได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ!" โจวฝูส่ายหน้า ยัดไก่ฟ้าสนดำใส่มือของเฉินเหยาอย่างดื้อดึง "พี่เฉินเหยา พี่ใหญ่บอกว่ายังไงก็ต้องให้พี่รับไว้ให้ได้ พี่รับไว้เถอะนะครับ"

เฉินเหยาเม้มริมฝีปากยิ้ม เผยให้เห็นลักยิ้มเล็กๆ บนแก้ม "ตกลงจ้ะ งั้นพี่รับไว้นะ ฝากขอบใจพี่ใหญ่ของนายด้วยล่ะ!"

ตอนที่โจวฝูจัดการธุระเสร็จและเตรียมตัวจะกลับ ปัญญาชนหญิงหลายคนก็ร้องเรียกเขาเอาไว้ พวกปัญญาชนหญิงล้วงของออกมาจากกระเป๋า แล้วยัดใส่มือโจวฝู "ช่วงสองสามวันนี้ยุ่งมากเลย ลืมเอาคูปองอาหารไปให้เสียสนิทเลย เก็บคูปองอาหารพวกนี้ไว้ให้ดีนะ ระวังอย่าทำหล่นล่ะ!" ปัญญาชนหญิงอีกคน ก็ยื่นคูปองอาหารม้วนหนึ่งมาให้เหมือนกัน คูปองอาหารที่เธอให้มา เยอะกว่าปัญญาชนหญิงคนเมื่อกี้อยู่หน่อย "เสี่ยวฝู นายกลับไปบอกพี่ใหญ่นะ ว่าคูปองอาหารพวกนี้พี่เป็นคนให้" พูดจบ ปัญญาชนหญิงคนนั้นก็เกาหัว ส่งยิ้มเขินๆ ออกมา "นายช่วยถามพี่ใหญ่ให้หน่อยนะ ว่าถ้าว่างช่วยล่าไก่เคาะไม้ให้พี่สักตัวได้ไหม? ฮี่ๆ พี่เป็นคนตะกละ อยากกินเนื้อไก่น่ะ!"