บทที่ 65 พี่ใหญ่ ในหมู่บ้านเกิดเรื่องแล้ว!

โจวฝูพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย แล้วพูดว่า "ตกลงครับ เดี๋ยวผมกลับไปบอกพี่ใหญ่ให้นะครับ"

หลังจากได้รับอนุญาตจากเฉินเหยา เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น โจวอันก็ปั่นจักรยานเข้าตัวอำเภอ จุดหมายปลายทางของการเข้าอำเภอครั้งนี้ ก็ยังคงเป็นสหกรณ์การเกษตรแห่งเดิม เพื่อเอาหนังและของป่าที่หามาได้ไปขาย แล้วก็ซื้อของกลับมา พอมาถึงสหกรณ์การเกษตร พี่สาวที่เคาน์เตอร์พอเห็นโจวอันสะพายตะกร้าเดินเข้ามา ดวงตาก็เป็นประกายทันที "อ้าว! เธอนี่เองน้องชาย คราวนี้มีของดีอะไรมาขายล่ะจ๊ะ?" โจวอันยิ้มให้พี่สาวพนักงานขาย แล้วปลดตะกร้าสะพายหลังลง "คราวนี้ผมหาของมาได้เยอะเลยครับ รบกวนพี่สาวช่วยดูให้หน่อยนะครับ"

โจวอันหยิบหนังหมาหริ่งสี่ผืนออกมาเป็นอันดับแรก นี่คือของแถมที่ได้มาตอนพาเฮยเป้าขึ้นเขาไปเก็บเห็ด "หนังหมาหริ่งพวกนี้คุณภาพดีเหมือนคราวที่แล้วเลย พี่ให้ราคาสี่ผืนนี้ยี่สิบสี่หยวน เธอโอเคไหมจ๊ะ?" โจวอันคิดคำนวณในใจคร่าวๆ หนังหมาหริ่งสี่ผืนขายได้ 96 หยวน ก็ถือว่าไม่เลวเลย "ตกลงครับ ผมยังมีสมุนไพรอยู่อีกนิดหน่อย พี่สาวช่วยดูให้หน่อยนะครับ"

โจวอันหยิบห่อผ้าขี้ริ้วออกมาจากตะกร้าสะพายหลัง วางห่อผ้าลงบนเคาน์เตอร์แล้วค่อยๆ คลี่ออก เผยให้เห็นโสมป่าที่อยู่ข้างใน พอพนักงานขายเห็นของข้างใน ดวงตาก็ยิ่งเป็นประกายวาบวับ "โห! เธอไปขุดโสมป่ามาได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย! ของดีเลยนะเนี่ย ปีนี้ราคารับซื้อสูง ของพวกนี้ของเธอมีมูลค่าไม่เบาเลยนะ!" พี่สาวพนักงานขายพูดไปพลาง ก็หยิบโสมป่าต้นที่ใหญ่ที่สุดขึ้นมาพิจารณา "ต้นนี้อายุกับคุณภาพดีที่สุด น่าจะสักสิบกว่าปีได้ พี่ให้ราคาสามสิบหยวน เธอโอเคไหม?"

พูดจบพี่สาวพนักงานขายก็ชี้ไปที่โสมป่าต้นเล็กๆ อีกหลายต้น แล้วพูดต่อ "ส่วนพวกนี้เล็กไปหน่อย กะดูแล้วน่าจะแค่สามถึงห้าปี ราคารับซื้อคงไม่สูงนัก เต็มที่ก็เจ็ดแปดหยวนจ้ะ" โสมป่าสิบต้นนี้ขายได้เกือบ 150 หยวน โจวอันก็รู้สึกพอใจอยู่พอสมควร ท้ายที่สุดแล้วโสมป่าที่มีราคาค่างวดจริงๆ ก็มีแค่ต้นนั้นต้นเดียว ต้นอื่นๆ อายุยังน้อยเกินไป ขายไม่ได้ราคาสูงหรอก จากนั้นโจวอันก็หยิบเห็ดหลินจือ อู่เว่ยจื่อถุงใหญ่ และสมุนไพรอย่างหวงฉีออกมาจากตะกร้า

คราวก่อนที่ไปเก็บเห็ดหลินจือในป่าหมีป่าใช้เวลาไม่นาน ก็เลยเก็บมาได้ไม่เยอะเท่าไหร่ แต่ก็ขายได้หลายสิบหยวนอยู่ อู่เว่ยจื่อกับหวงฉีรวมกันก็ขายได้อีกหลายสิบหยวน ยอดเงินรวมทั้งหมดก็ปาเข้าไปสามร้อยกว่าหยวน ในยุคสมัยนี้ยังไม่มีแบงก์ร้อย แบงก์ที่มีมูลค่าสูงสุดก็คือแบงก์สิบหยวนหรือที่เรียกกันว่า "ต้าถวนเจี๋ย" แบงก์ต้าถวนเจี๋ยสามสิบกว่าใบ รวมกับแบงก์ย่อยอีกนิดหน่อย พอถือไว้ในมือก็กลายเป็นปึกหนาเตอะเลยทีเดียว เงินสามร้อยกว่าหยวนนี่ไม่ใช่เงินน้อยๆ เลยนะ คนงานในเมืองต้องอดข้าวอดน้ำเก็บหอมรอมริบกันเป็นค่อนปีกว่าจะมีเงินก้อนนี้ได้ แถมของที่แพงที่สุดอย่างหนังหมีและดีหมี ก็ยังไม่ได้เอามาขายที่สหกรณ์การเกษตร ถ้าเอาไปขายผ่านคนรู้จักก็ต้องได้อีกหลายร้อยหยวนแน่ๆ

ตั้งแต่โจวอันทะลุมิติกลับมา นี่เป็นครั้งแรกที่เขามีเงินเยอะขนาดนี้ ในใจก็เบิกบานสุดๆ ราวกับได้เดินอยู่บนกลีบกุหลาบ ในเมื่อมีเงินแล้ว ก็ต้องใช้จ่ายสิ! พวกน้องๆ ชอบกินลูกอมกันที่สุด โดยเฉพาะลูกอมรสนมตรากระต่ายขาวที่พวกปัญญาชนหญิงเคยให้คราวก่อน รสชาตินมหอมมันเข้มข้น เด็กๆ ชอบกินกันมาก แต่ก็ตัดใจกินไม่ค่อยลง มักจะเอาห่อกระดาษห่อไว้ แล้วนานๆ ทีถึงจะหยิบออกมาเลียให้หายอยาก โจวอันเห็นแล้วก็รู้สึกปวดใจ ก็เลยตัดสินใจว่าจะซื้อไปให้เด็กๆ กินให้หนำใจสักหน่อย

"พี่สาวครับ ลูกอมรสนมตรากระต่ายขาวนี่ขายยังไงครับ?" "ชั่งละสี่หยวนห้าเหมาจ้ะ น้องชายจะเอาสักเท่าไหร่ล่ะ?" พอได้ยินราคา โจวอันก็อดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วขึ้น ของพรรค์นี้มันแพงชะมัดเลย! เงินที่ซื้อลูกอมตรากระต่ายขาวหนึ่งชั่ง สามารถซื้อเนื้อหมูได้ตั้งสี่ชั่งกว่าๆ เชียวนะ! แถมลูกอมตรากระต่ายขาวหนึ่งชั่ง ก็มีแค่ไม่กี่สิบเม็ดเท่านั้น ในยุคสมัยนี้ ของสิ่งนี้ถือเป็นสินค้าฟุ่มเฟือยในหมู่ขนมขบเคี้ยวเลยล่ะ ครอบครัวธรรมดาๆ คงไม่มีวาสนาได้ลิ้มรสหรอก "เอ่อ... งั้นพี่ชั่งให้ผมสักครึ่งชั่งก็แล้วกันครับ แล้วก็เอาลูกอมรสผลไม้ธรรมดาอีกสองชั่งครับ"

ถึงจะแพงมาก แต่โจวอันก็ยังอยากจะซื้อไปให้พวกน้องๆ ได้ดีใจกันสักหน่อย "พี่ครับ รองเท้ายางสีเหลืองนี่ขายคู่ละเท่าไหร่ครับ?" โจวอันชี้ไปที่รองเท้าปลดแอกแถวหนึ่งตรงหน้าแล้วเอ่ยถาม รองเท้าที่โจวอันใส่อยู่ตอนนี้ ยังเป็นรองเท้าผ้าที่แม่เย็บให้ตั้งแต่ตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ รองเท้าผ้าคู่นี้สึกหรออย่างหนัก ขาดวิ่นจนแทบจะดูไม่ได้แล้ว แถมยังโผล่นิ้วเท้าออกมาตั้งครึ่งนิ้ว อีกอย่างตอนนี้รองเท้ามันก็คับไปแล้ว ใส่แล้วบีบเท้าสุดๆ และสำหรับคนที่ต้องขึ้นเขาบ่อยๆ อย่างเขา ถ้าไม่มีรองเท้าที่พอดีเท้าสักคู่ มันก็ลำบากจริงๆ "รองเท้ายางสีเหลืองนี่คู่ละสามหยวนเก้าเหมาจ้ะ คุณภาพดีเยี่ยมเลยนะ ใส่ยังไงก็ไม่ขาดหรอก!"

สามหยวนเก้าเหมาถึงจะแอบแพงไปนิด แต่ก็ยังอยู่ในช่วงราคาที่โจวอันรับได้ แถมรองเท้าปลดแอกในยุคนี้คุณภาพก็ทนทานหายห่วงจริงๆ พื้นยึดเกาะแน่นกันลื่น เหมาะกับการเดินป่าสุดๆ คู่หนึ่งใส่ได้ตั้งหลายปี "ตกลงครับ งั้นผมเอาคู่หนึ่ง อ้อ แล้วรองเท้าผ้าฝ้ายพวกนี้ล่ะครับขายยังไง?" อากาศเริ่มจะหนาวเย็นลงเรื่อยๆ ต้องเตรียมรองเท้าผ้าฝ้ายให้พวกน้องๆ ไว้ใส่กันหนาวแล้ว พี่สาวพนักงานขายชี้ไปที่รองเท้าผ้าฝ้ายล็อตหนึ่งทางด้านซ้าย แล้วตอบว่า "รองเท้าผ้าฝ้ายพื้นผ้าพวกนี้ คู่ละสองหยวนกว่าๆ ส่วนรองเท้าผ้าฝ้ายพื้นยางพวกนี้จะแพงขึ้นมาหน่อย คู่ละสี่ห้าหยวนจ้ะ น้องชายจะเอาแบบไหนล่ะ?"

รองเท้าที่พวกน้องๆ ใส่อยู่ตอนนี้ ก็เป็นรองเท้าผ้าที่แม่เย็บให้เหมือนกัน ความจริงใส่รองเท้าผ้ามันก็สบายดีอยู่หรอก แต่มีข้อเสียอยู่อย่างหนึ่งก็คือ ใส่เดินตอนฝนตกไม่ได้ บนพื้นมีน้ำขังอยู่นิดหน่อย พอใส่รองเท้าผ้าเหยียบลงไป รองเท้าก็เปียกแฉะทันที พอเข้าหน้าหนาว ข้างนอกจะมีแต่หิมะตกทับถมกัน ใส่รองเท้าผ้าเดินออกไปไม่เท่าไหร่ รองเท้าก็เปียกหมดแล้ว ดังนั้นโจวอันจึงคิดว่า ซื้อรองเท้าผ้าฝ้ายพื้นยางให้พวกน้องๆ น่าจะดีกว่า!

การที่ที่บ้านมีคนเยอะก็แบบนี้แหละ แค่ซื้อรองเท้าอย่างเดียวก็หมดเงินไปสี่สิบกว่าหยวนแล้ว หลังจากซื้อรองเท้าเสร็จ โจวอันก็ล้วงคูปองอาหารออกมาจากกระเป๋า คูปองอาหารที่ได้มาจากพวกปัญญาชนหญิงในช่วงที่ผ่านมา กะดูแล้วน่าจะซื้อเสบียงได้เกือบหลายร้อยชั่งเลยทีเดียว นี่ก็เป็นจุดประสงค์หลักอีกอย่างหนึ่งที่โจวอันเข้าอำเภอในวันนี้ ก็คือเพื่อซื้อเสบียงอาหารกลับไปตุนไว้สำหรับหน้าหนาว ถ้ามีรถไถล่ะก็ดีเลย จะได้ขนกลับไปรวดเดียวให้จบๆ น่าเสียดาย ที่เขาปั่นมาคือจักรยาน จะให้ขนกลับไปหลายร้อยชั่งคงไม่ไหว แต่ถ้าสักสามร้อยชั่งก็น่าจะพอถูไถไปได้อยู่

"พี่สาวครับ พี่ช่วยนับคูปองอาหารพวกนี้ให้หน่อยนะ ผมจะซื้อเสบียงสามร้อยชั่งครับ" พอได้ยินว่าโจวอันจะเอาเสบียงเยอะขนาดนี้ พี่สาวพนักงานขายก็ถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง "สะ...สามร้อยชั่ง? เธอจะซื้อเสบียงเยอะขนาดนี้ไปทำอะไรเนี่ย?" โจวอันขี้เกียจจะอธิบาย ก็เลยแต่งเรื่องโกหกไปส่งๆ "พี่ครับ ผมรับฝากซื้อให้คนในหมู่บ้านน่ะครับ พวกเขาจะได้ไม่ต้องเสียเวลาเดินทางมาเอง" "อ๋อ อย่างนี้นี่เอง! ตกลงจ้ะ เดี๋ยวพี่ไปชั่งให้เดี๋ยวนี้แหละ!"

เสบียงสามร้อยชั่งนี่เยอะมากจริงๆ บรรจุใส่กระสอบกระสอบปุ๋ยใบใหญ่ได้เต็มๆ ถึงสามกระสอบ "น้องชาย เธอจะขนกลับไปไหวเหรอเนี่ย?" พี่สาวพนักงานขายมองดูจักรยานของโจวอัน สลับกับกระสอบเสบียงสามใบใหญ่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล "ไม่มีปัญหาครับ!"

โจวอันเอากระสอบเสบียงสองใบซ้อนกัน แล้วใช้เชือกป่านมัดยึดติดกับเบาะหลังจักรยานอย่างแน่นหนา ส่วนเสบียงกระสอบใหญ่ที่เหลือ ก็เอาใส่ลงในตะกร้าสะพายหลัง แต่ตะกร้าใบนี้สะพายไว้ข้างหลังไม่ได้ เพราะติดกระสอบเสบียงที่ซ้อนอยู่ข้างหลัง โจวอันก็เลยต้องสะพายไว้ข้างหน้าแทน ระหว่างทางกลับ โจวอันปั่นจักรยานช้ามากๆ ปั่นไปอย่างยากลำบากแสนสาหัส การต้องแบกเสบียงหนึ่งร้อยชั่งไว้บนหลัง มันก็หนักจนแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว แถมจักรยานยังบรรทุกของหนักอึ้งขนาดนี้ จะปั่นก็ยิ่งกินแรงเข้าไปใหญ่ แถมยังต้องคอยมองดูสภาพถนนรอบๆ ตัว คอยหลบหลีกก้อนหินเล็กๆ บนพื้น เพื่อไม่ให้ยางรถระเบิด "ฮี่ๆ ตอนเข้าหมู่บ้านต้องคอยหลบๆ หน่อยนะ อย่าให้พี่เฉินเหยามาเห็นเข้าเชียว..."

โจวอันพึมพำกับตัวเองเสียงเบา ถ้าเกิดเฉินเหยามาเห็นว่าเขาเอาจักรยานของเธอมาใช้บรรทุกของหนักยังกับเกวียนเทียมวัว ในใจก็คงจะรู้สึกไม่ดีแน่ๆ "เฮ้อ เมื่อไหร่จะมีจักรยานเป็นของตัวเองสักคันนะ!" ถ้ามีจักรยานเป็นของตัวเอง ก็จะสามารถปั่นเข้าอำเภอได้ทุกเมื่อที่ต้องการ แถมจักรยานของตัวเองจะใช้งานสมบุกสมบันแค่ไหนก็ได้ แต่ถ้าเป็นของคนอื่น เวลาใช้ก็ต้องคอยระมัดระวังตลอดเวลา

โจวอันปั่นจักรยานกลับมาถึงบ้าน ทางสะดวกฉลุย ไม่โดนพวกปัญญาชนหญิงจับได้ โจวอันขนเสบียงบนรถลงมาไว้ในลานบ้าน โดยมีน้องรองโจวฝูคอยช่วยอยู่ข้างๆ หลังจากขนเสบียงลงมาหมดแล้ว โจวอันก็ยื่นถุงลูกอมใบใหญ่ส่งให้น้องรอง "เสี่ยวฝู พี่ใหญ่ซื้อลูกอมมาฝาก เอาไปแบ่งให้น้องๆ กินสิ" โจวฝูถือลูกอมไว้ในมือ แต่กลับไม่ได้มีท่าทีดีใจเหมือนอย่างเคย คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น

"เสี่ยวฝู ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ เกิดอะไรขึ้นเหรอ?" โจวฝูถอนหายใจ แล้วพูดขึ้น "พี่ใหญ่ ในหมู่บ้านเกิดเรื่องแล้ว!"