บทที่ 66 ป้าขึ้นเขาไปเก็บหญ้าเถี่ยผีเนี่ยนะ?!

พอได้ยินคำพูดของน้องชาย สีหน้าของโจวอันก็เคร่งเครียดขึ้นมาทันที "เสี่ยวฝู ในหมู่บ้านเกิดเรื่องอะไรขึ้น?"

"เมื่อเช้านี้ป้ากุ้ยขึ้นเขาแล้วหกล้มขาหักครับ ได้ยินมาว่าอาการหนักเอาเรื่องเลย หมอชาวบ้านในหมู่บ้านก็ไปดูอาการแล้ว เหมือนจะรักษาไม่ได้ด้วยครับ" ตอนที่พูด ใบหน้าเล็กๆ ของโจวฝูก็ยับย่น เต็มไปด้วยความกังวล ถึงเขาจะอายุยังน้อย แต่ก็รู้ดีว่าคนในหมู่บ้านคนไหนดีกับเขา คนไหนร้ายกับเขา ลุงโจวกุ้ยกับป้ากุ้ยเป็นคนดีที่หาได้ยากในหมู่บ้าน คอยดูแลครอบครัวของเขามาโดยตลอด ไม่นึกเลยว่าวันนี้จู่ๆ จะเกิดเคราะห์ร้าย มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น จะไม่ให้ร้อนใจได้ยังไงล่ะ!

โจวอันยิ่งฟังคิ้วก็ยิ่งขมวดแน่น ขมวดจนเป็นปมลึก "พี่ใหญ่ ในหมู่บ้านยังมีอีกเรื่องนึง..." โจวฝูเพิ่งจะพูดได้ครึ่งประโยค ก็ถูกโจวอันดึงตัวไปนั่งบนเบาะหลังจักรยานเสียแล้ว "ไป! ไปดูที่บ้านป้ากุ้ยกันว่าสถานการณ์เป็นยังไงบ้าง!"

โจวอันปั่นจักรยานพาน้องชายซ้อนท้าย ลัดเลาะไปตามทางเดินเล็กๆ ในหมู่บ้าน มุ่งหน้าไปทางบ้านของป้ากุ้ย ระหว่างที่ปั่นจักรยาน โจวอันก็นึกย้อนไปถึงชาติที่แล้ว ชาติที่แล้วก็เป็นช่วงเวลาประมาณนี้นี่แหละ ที่ป้ากุ้ยหกล้มจนขาหัก โจวอันจำได้แค่ว่ามีเรื่องนี้เกิดขึ้น แต่อาการบาดเจ็บเป็นยังไง หกล้มได้ยังไงนั้น โจวอันไม่รู้เรื่องเลยสักนิด จะโทษว่าโจวอันเย็นชาเกินไปก็ไม่ได้ ในช่วงเวลานี้ของชาติที่แล้ว น้องสาวทั้งสองคนได้จากไปแล้ว แถมยังเพิ่งจะเสียน้องชายไปอีกคน ครอบครัวต้องสูญเสียสมาชิกไปถึงสามคน โจวอันจมดิ่งอยู่ในความโศกเศร้าอันหาที่สุดไม่ได้ จึงไม่มีกะจิตกะใจจะไปสนใจเรื่องราวในหมู่บ้านเลย

ขาของป้ากุ้ยต้องได้รับการรักษา แต่ที่บ้านก็ไม่มีเงิน ครอบครัวที่เดิมทีก็ยากจนอยู่แล้ว ยิ่งต้องมาเจอเคราะห์ซ้ำกรรมซัด เพราะถูกบีบคั้นจนไร้หนทาง โจวต้าลี่จึงต้องไปทำงานในเหมืองถ่านหินเถื่อน เรื่องนี้คือจุดเริ่มต้นที่นำพาครอบครัวของลุงโจวกุ้ยไปสู่โศกนาฏกรรม หลังจากโจวอันทะลุมิติกลับมาเกิดใหม่ เขาก็เคยเอ่ยปากเตือนป้ากุ้ยไปแล้ว หลังจากแบ่งเนื้อหมีคราวก่อน โจวอันก็เคยบอกกับป้ากุ้ยว่า เวลาขึ้นเขาลงห้วยก็ให้ระมัดระวังตัวหน่อย ระวังเรื่องแข้งขาให้ดี ไม่นึกเลยว่าสุดท้ายก็ยังหลีกเลี่ยงไม่ได้ หรือบางทีนี่อาจจะเป็นโชคชะตาที่ถูกกำหนดไว้แล้ว

"เสี่ยวเยว่ ป้ากุ้ยเป็นยังไงบ้าง? รีบพาพี่ไปดูหน่อยเร็ว!" หลังจากโจวอันพาน้องรองมาถึงบ้านของป้ากุ้ย ก็เห็นโจวเยว่กำลังยืนปาดน้ำตาอยู่ที่มุมกำแพง พอโจวเยว่เห็นว่ามีคนมา ก็รีบเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าจนแห้ง "พี่อัน พี่ฝู พวกพี่มาแล้ว เข้ามานั่งข้างในก่อนสิคะ" "อื้อ ได้เลย!"

โจวอันจูงมือน้องชาย ก้าวพรวดๆ พุ่งเข้าไปในบ้านของลุงโจวกุ้ย พูดกันตามตรง บ้านของลุงโจวกุ้ยก็จัดอยู่ในประเภททรุดโทรมย่ำแย่เหมือนกัน เป็นบ้านอิฐดินดิบที่สร้างมาหลายปีแล้ว ดูผุพังซอมซ่อ ภายในบ้านก็ไม่ค่อยสว่างเท่าไหร่นัก พอเข้าไปในบ้าน ก็เห็นป้ากุ้ยนอนอยู่บนเตียงเตา และมีพี่ต้าลี่คอยเฝ้าอยู่ข้างๆ พอป้ากุ้ยเห็นว่าใครมา ก็พยายามฝืนตัวลุกขึ้นนั่ง "เสี่ยวอัน เสี่ยวฝู รีบมานั่งเร็วเข้า ต้าลี่ รีบยกเก้าอี้มาให้พวกน้องๆ หน่อยสิ"

โจวอันโบกมือปฏิเสธ เดินเข้าไปที่หน้าเตียงเตาแล้วมองดูคนที่นอนอยู่ "ไม่ต้องยกเก้าอี้มาหรอกครับ ได้ยินว่าป้าได้รับบาดเจ็บที่ขา ตกลงว่าอาการเป็นยังไงบ้างครับเนี่ย?" ป้ากุ้ยมีรอยยิ้มขื่นๆ อย่างจนใจปรากฏอยู่บนใบหน้า พลางส่ายหัว "หมอตู้ในหมู่บ้านมาดูอาการแล้ว บอกว่ากระดูกขาขวาของป้าคงจะหักไปแล้ว เขาก็ไม่มีวิธีรักษาเหมือนกัน ก็เลยเอายาสมุนไพรมาให้ป้าพอกไว้ก่อนน่ะ"

โจวอันกวาดสายตามองป้ากุ้ยตั้งแต่หัวจรดเท้า ก็พบว่าสภาพร่างกายโดยรวมของแกย่ำแย่มาก ตามผิวหนังที่โผล่พ้นร่มผ้าอย่างมือและใบหน้า มีรอยถลอกอยู่หลายจุด โดยเฉพาะบนใบหน้า มีรอยเลือดลึกอยู่หลายรอย ไม่รู้ว่าโดนอะไรข่วนเอา บนตัวมีผ้าห่มผืนบางคลุมอยู่ ทำให้มองไม่เห็นขาขวาที่ได้รับบาดเจ็บ แต่รับรองได้เลยว่าต้องเจ็บหนักแน่ๆ พอเห็นป้ากุ้ยเจ็บหนักขนาดนี้ ในใจของโจวอันก็ทั้งเสียใจและสงสาร

"ป้าครับ ได้ยินว่าป้าไปหกล้มบนเขาเหรอครับ? เมื่อเช้าไม่ได้ไปทำงานแลกแต้มเหรอครับ? ป้าขึ้นเขาไปทำอะไรครับเนี่ย?" โจวอันคิดยังไงก็คิดไม่ออก ตามหลักแล้วเมื่อเช้าป้ากุ้ยน่าจะไปทำงานแลกแต้มที่ทุ่งนาสิ ทำไมถึงไม่ไปทำงาน แต่กลับวิ่งขึ้นเขาไปแทนล่ะ? "วันนี้ในหมู่บ้านไม่มีงานอะไรน่ะ ว่างก็คือว่าง ป้าก็เลยกะจะขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรกลับมาสักหน่อย"

พอได้ยินแบบนี้ โจวอันก็ยิ่งงุนงง โจวอันก็มักจะขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรอยู่บ่อยๆ ถึงแม้ทางบนเขาจะเดินลำบาก แต่เต็มที่ก็แค่ข้อเท้าแพลง ไม่น่าจะถึงขั้นหกล้มจนสภาพเป็นแบบนี้ได้นี่นา! ป้ากุ้ยมองออกถึงความสงสัยในแววตาของโจวอัน แกเม้มริมฝีปากล่าง หลุบตาต่ำแล้วพูดว่า "ป้าขึ้นเขาไปเก็บหญ้าเถี่ยผีน่ะ ตอนแรกก็เก็บอยู่ดีๆ ไม่รู้ทำไมเชือกที่ผูกตัวอยู่จู่ๆ ก็ขาด โชคดีที่ข้างล่างมีต้นไม้ใหญ่รองรับเอาไว้ ก็เลยถือว่ารอดตายมาได้หวุดหวิดน่ะ"

"อะไรนะครับ?! ป้า! ป้าขึ้นเขาไปเก็บหญ้าเถี่ยผีเนี่ยนะ?!" พอโจวอันได้ยินคำพูดของป้ากุ้ย ก็อดไม่ได้ที่จะร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง หญ้าเถี่ยผี หรือที่เรียกกันว่า เถี่ยผีสือหู เป็นยาสมุนไพรจีนที่ล้ำค่ามากๆ ชนิดหนึ่ง สมุนไพรชนิดนี้มีสรรพคุณทางยาดีเยี่ยมแถมยังหายาก ราคารับซื้อในสหกรณ์การเกษตรจึงสูงลิบลิ่ว

บนเขาฉางไป๋แห่งนี้มีเถี่ยผีสือหูขึ้นอยู่จริงๆ แต่สถานที่ที่ไอ้เจ้านี่งอกขึ้นมานั้น ช่างพิสดารเกินทน บนเนินเขาหรือทางราบๆ มันไม่ยอมขึ้น แต่ดันไปขึ้นอยู่ตามหน้าผาสูงชันนู่น! ชาวบ้านในหมู่บ้านต่างก็รู้ว่าเถี่ยผีสือหูนี่ขายได้ราคาดี แต่คนที่จะไปเก็บมันกลับมีน้อยมาก ท้ายที่สุดแล้วต่อให้เงินจะดีแค่ไหน ก็ต้องมีชีวิตอยู่รอดไปใช้เงินด้วยถึงจะถูก การไปเก็บเถี่ยผีสือหู ต้องแบกรับความเสี่ยงที่สูงลิ่วไม่ใช่เล่นๆ เลย!

เมื่อก่อนโจวอันเคยเห็นคนอื่นเก็บเถี่ยผีสือหู สามารถใช้คำว่าไต่ระห่ำทะลุฟ้ามาอธิบายได้เลย คนเก็บสมุนไพรจะพกเชือกป่านเส้นหนาไปหนึ่งเส้น ปลายด้านหนึ่งผูกติดกับตัว ส่วนอีกด้านผูกติดกับต้นไม้ใหญ่ตรงหน้าผา เชือกเส้นนี้ก็คืออุปกรณ์ช่วยชีวิต ถ้าเชือกมีปัญหาอะไรขึ้นมาล่ะก็ อันตรายสุดๆ โจวอันไม่นึกเลยว่าที่ป้ากุ้ยขาหัก จะเป็นเพราะไปเก็บเถี่ยผีสือหู!

โจวอันรู้สึกสับสนอยู่ในใจ ถึงแม้ฐานะทางบ้านของป้ากุ้ยจะไม่ค่อยดี แต่ก็โชคดีที่ที่บ้านมีลูกน้อย มีแค่สี่ชีวิตที่ต้องหาเลี้ยง ขอแค่ทุกคนไปทำงานแลกแต้ม อย่างน้อยๆ เรื่องปากท้องก็ไม่มีปัญหาแล้ว ทำไมถึงต้องไปเสี่ยงอันตรายขนาดนั้น ขึ้นเขาไปเก็บเถี่ยผีสือหูทำไมกัน?

เมื่อครู่นี้ตอนที่พวกเขากำลังคุยกัน โจวต้าลี่ก็เอาแต่นั่งเงียบๆ อยู่ริมเตียงเตามาตลอด เอาแต่ก้มหน้าก้มตา บนใบหน้าไม่มีรอยยิ้มเลยแม้แต่น้อย สีหน้าดูมืดมนราวกับผิวน้ำที่นิ่งสนิท ตอนนี้ดูเหมือนโจวต้าลี่จะทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เขาลุกพรวดขึ้นยืนทันที เขามองไปที่ผู้เป็นแม่บนเตียง ขอบตาแดงก่ำ แม้แต่น้ำเสียงก็ยังแฝงไปด้วยความสั่นเครือ

"แม่! ผมบอกแม่ไปตั้งกี่รอบแล้ว! ว่าอย่าไปเก็บหญ้าเถี่ยผีนั่น! อย่าไป! อย่าไป! ทำไมแม่ถึงไม่ยอมฟังผมบ้างเลย!" พอพูดจบ โจวต้าลี่ก็ยกมือขึ้นปิดหน้า หัวไหล่เริ่มสั่นเทิ้ม เด็กหนุ่มร่างใหญ่โตกำยำ ถึงกับปล่อยโฮร้องไห้ออกมาซะอย่างนั้น!