บทที่ 67 ฉันจะไปทำงานที่เหมืองถ่านหินเถื่อน!

พอเห็นลูกชายของตัวเองร้องไห้ออกมา ป้ากุ้ยก็ลุกลี้ลุกลน ทำอะไรไม่ถูกเหมือนเด็กที่ทำความผิด แต่ตอนนี้ขาของแกได้รับบาดเจ็บสาหัส แถมยังปวดร้าวไปทั้งตัว แม้แต่เรี่ยวแรงจะลุกขึ้นยืนก็ยังไม่มี จะเข้าไปปลอบใจลูกชายก็ทำไม่ได้

"ต้าลี่ แม่จะไม่ไปอีกแล้ว ลูกเลิกร้องไห้เถอะนะ แม่เห็นแล้วปวดใจ"

น้ำตาของป้ากุ้ยไหลรินออกจากเบ้าตา แกทอดถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วพูดต่อ "ตอนนี้ต้าลี่ก็โตเป็นหนุ่มแล้ว ถึงเวลาที่ควรจะแต่งเมียสักที แม่แอบไปดูตัวกับแม่สื่อมาแล้ว เป็นเด็กผู้หญิงจากหมู่บ้านข้างๆ หน้าตาจิ้มลิ้ม ขยันขันแข็ง แถมยังอ่อนโยน แม่ก็เลยคิดว่า ถ้าได้แต่งงานกับต้าลี่ของเรา มันจะดีขนาดไหนกันนะ..."

ตอนที่ป้ากุ้ยพูด แววตาของแกดูอ่อนโยนเป็นพิเศษ แฝงไปด้วยความคาดหวังถึงอนาคตของลูก "น่าเสียดายที่บ้านเรามันจน ในมือไม่มีเงินเลยสักนิด ขืนลูกสาวบ้านเขาแต่งเข้ามาก็ต้องมาตกระกำลำบา ก แม่ก็เลยคิดอยากจะไปเก็บสมุนไพรมาแลกเงินสักหน่อย โทษที่แม่มันไม่เอาไหนเอง ดันตกลงมาจากหน้าผานั่น..."

หลังจากป้ากุ้ยพูดจบ แววตาก็หม่นหมองลง แกรู้ดีอยู่แก่ใจว่า งานแต่งนี้คงไม่ได้จัดแล้ว แถมแกยังจะกลายเป็นตัวถ่วงของครอบครัวอีก หลังจากโจวต้าลี่ฟังจบ ก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนแทบขาดใจ

โจวอันเองก็รู้สึกเหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ที่คอ ในใจปวดร้าวทรมาน หัวอกคนเป็นแม่ช่างน่าสงสาร โจวอันนึกถึงแม่ของตัวเอง เพื่อประหยัดของกินไว้ให้พวกเด็กๆ แม่ถึงกับยอมอดอยากจนตาย

"ตึง!" โจวต้าลี่คุกเข่าลงตรงหน้าเตียงของแม่เสียงดังตึง เช็ดน้ำตาบนใบหน้า แววตาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "แม่ แม่วางใจเถอะ ผมต้องหาทางรักษาขาของแม่ให้หายให้ได้! วันข้างหน้าบ้านเราจะต้องดีขึ้นเรื่อยๆ!"

ป้ากุ้ยลูบหัวลูกชาย ส่ายหน้าเบาๆ "กระดูกขาหักไปแล้ว เกรงว่าจะรักษาไม่หายแล้วล่ะ ปล่อยมันไปเถอะ ขาข้างเดียวแม่ก็ยังทำงานได้"

โจวต้าลี่ส่ายหน้ารัวๆ ท่าทางเด็ดขาด "แม่ หมอชาวบ้านในหมู่บ้านรักษาไม่หาย เราก็ไปสถานีอนามัยในตัวอำเภอ! ถ้าในตัวอำเภอรักษาไม่หาย เราก็ไปรักษาที่เมืองใหญ่!"

เห็นได้ชัดว่าป้ากุ้ยไม่มีความคิดที่จะรักษา แกตัดสินใจยอมรับชะตากรรมแล้ว "เด็กโง่ บ้านเราจะมีเงินเยอะขนาดนั้นได้ยังไง แม่แค่พอกยาสมุนไพรก็พอแล้ว อย่าให้มันวุ่นวายเลย"

โจวต้าลี่เป็นคนกตัญญูมาแต่ไหนแต่ไร จะทนฟังคำพูดแบบนี้ได้ยังไง "ไม่ได้ ยังไงก็ต้องรักษา! ไม่มีเงินแล้วทำไมล่ะ? อีกสักพักผมจะไปทำงานที่เหมืองถ่านหินเถื่อน! ผมจะไปหาเงินมาให้ได้!"

พอรู้ว่าลูกชายจะไปทำงานที่เหมืองถ่านหินเถื่อน แน่นอนว่าป้ากุ้ยย่อมไม่ยอม "ไม่ได้! เหมืองถ่านหินเถื่อนนั่นมันใช่ที่ให้คนอยู่ซะที่ไหนล่ะ! ลูกยังเด็กขนาดนี้ จะไปทำงานในเหมืองถ่านหินได้ยังไง!"

โจวต้าลี่ตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว เขาพูดว่า "ผมจัดการเรื่องที่บ้านเสร็จเมื่อไหร่ก็จะไปทันที แม่ไม่ต้องห้ามผมแล้วนะ"

เมื่อเห็นว่าพี่ต้าลี่กำลังจะเดินตามรอยเส้นทางเดิมในชาติที่แล้ว เข้าไปทำงานในเหมืองถ่านหินเถื่อนจนต้องจบชีวิตลงอย่างเปล่าประโยชน์ สุดท้ายโจวอันก็ทนดูไม่ได้ ตัดสินใจที่จะช่วยเขา การจะรักษาอาการบาดเจ็บที่ขาในระดับนี้ ต้องไปโรงพยาบาลใหญ่ ต้องใช้เงินไม่น้อยเลย

โจวอันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วล้วงเอาแบงก์ต้าถวนเจี๋ยสิบใบออกมาจากกระเป๋า รวมเป็นเงินหนึ่งร้อยหยวน เงินหนึ่งร้อยหยวนถึงแม้จะไม่มาก แต่ก็เพียงพอสำหรับการไปตรวจวินิจฉัยที่โรงพยาบาลและการรักษาเบื้องต้นแล้ว

"พี่ต้าลี่ เหมืองถ่านหินเถื่อนนั่นห้ามไปเด็ดขาดเลยนะ เงินร้อยหยวนนี่พี่รับไว้ก่อน พาป้ากุ้ยไปตรวจที่สถานีอนามัยก่อนเถอะ" พูดจบ โจวอันก็ยัดเงินหนึ่งร้อยหยวนใส่มือของโจวต้าลี่

พอโจวต้าลี่เห็นเงินปึกนี้ ก็ส่ายหน้ารัวเป็นป๋องแป๋ง รีบดันเงินกลับไปทันที "ไม่ได้! อันจื่อ บ้านนายก็ลำบากเหมือนกัน ต้องเลี้ยงน้องๆ ตั้งเยอะแยะ พี่จะรับเงินนายได้ยังไง! เดี๋ยวอีกพักนึงพี่ไปรับจ้างที่เหมืองถ่านหินเถื่อน ก็แค่ขอเบิกค่าแรงล่วงหน้าสักเดือนนึงก็พอแล้ว เงินนี่นายรีบเก็บกลับไปเถอะ!"

โจวอันตบมือลงบนบ่าของโจวต้าลี่อย่างแรง น้ำเสียงไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ "พี่ต้าลี่ พี่ต้องรับไว้นะ! เหมืองถ่านหินเถื่อนนั่นแต่ละปีมีคนตายไปเท่าไหร่พี่ไม่รู้เหรอ? ถ้าพี่เป็นอะไรไป ลุงกุ้ยกับป้ากุ้ยจะทำยังไงล่ะ? พี่อย่าทำตัวโง่ๆ หน่อยเลย!"

เมื่อเห็นแววตาของโจวต้าลี่สั่นไหว โจวอันก็พูดหว่านล้อมต่อ "อีกอย่าง เงินนี่ผมก็ไม่ได้ให้พี่ฟรีๆ หรอกนะ รอให้พี่มีเงินแล้วค่อยเอามาคืนผมก็พอ! พี่ไม่ต้องคิดมากหรอกน่า!"

หลังจากโจวต้าลี่ฟังจบ คิ้วก็ยังคงขมวดแน่น น้ำเสียงแฝงไปด้วยความสิ้นหวัง "ถ้าพี่ไม่ไปทำงานที่เหมืองถ่านหินเถื่อน แล้วเมื่อไหร่พี่จะมีเงินร้อยหยวนมาคืนนายล่ะ!"

"ไม่เป็นไร รอให้พี่จัดการเรื่องที่บ้านเสร็จเรียบร้อยแล้ว ผมจะพาพี่ขึ้นเขาไปล่าสัตว์! พอพี่เรียนรู้วิธีล่าสัตว์ได้ ก็หาเงินได้ตั้งเยอะเลยนะ!"

พอโจวต้าลี่ได้ยินว่าโจวอันจะสอนเขาล่าสัตว์ ดวงตาก็ทอประกายดีใจและซาบซึ้งขึ้นมาทันที "จ...จริงเหรอ? พี่ก็สามารถขึ้นเขาไปล่าสัตว์ได้เหมือนกันเหรอ?"

โจวอันพยักหน้า พูดอย่างจริงจังว่า "ผมว่าพี่ต้าลี่มีพรสวรรค์นะ เดี๋ยวอีกสักพักเราค่อยขึ้นเขากัน เงินนี่พี่ก็รับไว้ก่อน เรื่องอื่นอย่าเพิ่งไปคิดมากเลย"

ดวงตาของโจวต้าลี่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ มือที่จับมือโจวอันอยู่ถึงกับสั่นเทาเล็กน้อย "ขอบใจนายมากนะอันจื่อ พี่จะต้องตอบแทนนายแน่ๆ!"

หลังจากโจวอันกำชับเรื่องการไปสถานีอนามัยกับพี่ต้าลี่เสร็จสรรพ เขาก็จูงมือน้องชายเดินกลับออกมา โจวอันไม่ใช่พ่อพระผู้ใจบุญ เป็นไปไม่ได้ที่จะเอาเงินไปให้ป้ากุ้ยรักษาขาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ดังนั้นเขาจึงอยากจะให้เบ็ดตกปลาแทนการให้ปลา สอนให้พี่ต้าลี่ล่าสัตว์ เพื่อให้เขาปรับปรุงฐานะของครอบครัวให้ดีขึ้น

การสอนเขาล่าสัตว์ไม่ใช่เรื่องยาก แต่ปัญหาคือเรื่องปืนนี่แหละที่จัดการยาก จะไปหาปืนล่าสัตว์มาจากไหนดีล่ะ?

หลังจากกลับมาถึงบ้าน โจวอันก็ขนเสบียงสามกระสอบใหญ่เข้าไปในบ้าน ข้าวสารสามร้อยชั่งนี่ดูเหมือนจะเยอะ แต่ความจริงแล้วก็กินได้ไม่นานหรอก ระหว่างที่โจวอันกำลังขนข้าวสารอยู่ โจวฝูที่อยู่ข้างๆ ก็เอ่ยปากขึ้น

"พี่ใหญ่ ในหมู่บ้านยังมีอีกเรื่องนึงเกิดขึ้นนะครับ เมื่อกี้ผมยังไม่ทันได้เล่าให้พี่ฟังเลย!"