บทที่ 68 น่าอนาถ! ช่างน่าอนาถจริงๆ!

พอได้ยินคำพูดของโจวฝู โจวอันก็เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าเมื่อกี้เหมือนน้องชายยังมีเรื่องที่พูดไม่จบ แต่ถูกเขาขัดจังหวะไปเสียก่อน

"เสี่ยวฝู แล้วอีกเรื่องนึงคือเรื่องอะไรเหรอ?"

"ผมได้ยินป้าบ้านข้างๆ บอกว่า เมื่อกลางดึกเมื่อคืนนี้ ห่านกับเป็ดที่หมู่บ้านเลี้ยงไว้เกิดเรื่องขึ้นครับ ไม่รู้ว่าโดนสัตว์ร้ายอะไรกินไปตั้งเยอะ ทำเอาผู้ใหญ่บ้านร้อนใจแทบแย่เลยล่ะครับ!"

พอโจวอันได้ยินแบบนี้ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เรื่องนี้ถึงแม้จะร้ายแรง แต่มันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขา เป็ดกับห่านพวกนี้ไม่ใช่ของโจวอัน และไม่ใช่ของหมู่บ้านด้วยซ้ำ แต่เป็นของคอมมูน พอเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น หมู่บ้านก็ต้องรับผิดชอบ แต่โจวอันไม่สนใจหรอก หลังจากผ่านเรื่องราวในชาติก่อนมา นิสัยของเขาก็กลายเป็นคนค่อนข้างเย็นชา นอกจากคนในครอบครัวและคนที่เขาแคร์แล้ว เรื่องอื่นๆ เขาจะไปใส่ใจทำไมล่ะ?

"เรื่องนี้ก็ไม่ได้เกี่ยวกับพวกเราหรอก เสี่ยวฝู นายเข้าไปกินลูกอมกับน้องๆ ในบ้านเถอะ เดี๋ยวพี่เอาปั่นจักรยานไปคืนก่อนนะ"

"ได้ครับพี่ใหญ่!"

โจวอันปั่นจักรยานโยกเยกไปมา มุ่งหน้าไปยังบ้านพักปัญญาชน ปั่นไปได้ครึ่งทาง ก็เห็นคนกลุ่มใหญ่มุงดูอะไรกันอยู่ตรงจุดหนึ่ง ตรงนั้นน่าจะมีชาวบ้านอยู่ไม่ต่ำกว่าร้อยคนได้ ดูคึกคักน่าดู โจวอันเดาว่าพวกเขาน่าจะกำลังจัดการเรื่องเป็ดกับห่านพวกนั้นอยู่ เพราะลานกว้างตรงนี้ก็คือที่ขังเป็ดกับห่านนั่นเอง

เป็ดกับห่านในหมู่บ้าน ตอนกลางวันจะไปเล่นน้ำและหาอาหารกินอยู่ริมสระ พอตกกลางคืนก็ไม่กล้าปล่อยให้อยู่ข้างนอกข้ามคืน ก็จะต้อนมาขังไว้ในลานกว้างแห่งนี้ ลานกว้างที่ถูกทิ้งร้างแห่งนี้ ถูกใช้เป็นที่ขังเป็ดห่านโดยเฉพาะ ถึงแม้จะเป็นลานเปิดโล่ง แต่กำแพงก็สูงเอาเรื่อง ผู้ชายตัวโตๆ วิ่งกระโดดก็ยังไม่แน่ว่าจะข้ามพ้น โจวอันรู้สึกว่าสถานที่แห่งนี้ก็ถือว่าปลอดภัยในระดับหนึ่ง ไม่รู้ว่าเป็นสัตว์ร้ายอะไรถึงสามารถปีนเข้าไปทำร้ายสัตว์ปีกพวกนี้ได้

หลังจากเอาจักรยานไปคืนอย่างปลอดภัย โจวอันก็เดินเท้ากลับบ้าน พอเดินผ่านลานกว้างแห่งนี้อีกครั้ง คนที่มุงดูอยู่ในลานก็ไม่ได้ลดน้อยลงเลย กลับเพิ่มจำนวนขึ้นเสียด้วยซ้ำ ท้ายที่สุดโจวอันก็ทนความอยากรู้อยากเห็นในใจไม่ไหว แหวกฝูงชนเดินเข้าไปในลานกว้าง เพื่อขอดูเรื่องสนุกบ้าง ก็นะ สัญชาตญาณของมนุษย์นี่นา ใครมันจะอดใจไม่ดูเรื่องสนุกได้ล่ะ...

พอโจวอันเดินเข้าไปในลานกว้าง และเห็นสภาพภายในลาน ก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง น่าอนาถ! ช่างน่าอนาถจริงๆ! เลือดสาดกระเซ็นเต็มพื้น แถมยังมีขนเป็ดขนห่านร่วงเกลื่อนกลาดไปหมด มีเป็ดและห่านประมาณเกือบ 20 ตัว นอนตายเกลื่อนอยู่บนพื้น สภาพศพช่างน่าสยดสยอง เลือดอาบชุ่มไปทั้งตัว บางตัวก็ถูกกัดหัวจนขาด บางตัวก็ถูกกัดขาจนแหว่ง บางตัวก็ถูกแทะจนตัวแหว่งไปครึ่งซีก เผยให้เห็นลำไส้และเครื่องในที่อยู่ข้างใน

ตอนนี้ผู้ใหญ่บ้านกำลังนั่งยองๆ อยู่บนพื้น สีหน้าอมทุกข์อย่างเห็นได้ชัด ดูเหมือนจะได้รับความกระทบกระเทือนจิตใจอย่างหนัก สภาพร่างกายโดยรวมดูแย่มาก ราวกับแก่ลงไปเป็นสิบปี ผู้ใหญ่บ้านถือว่าดีกับโจวอันมาก ตั้งแต่ตอนที่เขาเพิ่งทะลุมิติกลับมา ผู้ใหญ่บ้านก็คอยช่วยปกป้องเขา และในช่วงที่ผ่านมา ก็ยังคอยดูแลช่วยเหลือเขาในหลายๆ ด้าน ดังนั้นพอโจวอันเห็นสภาพของผู้ใหญ่บ้านในตอนนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเห็นใจ

ชายคนหนึ่งในฝูงชน ชี้ไปที่กำแพงสูงทั้งสี่ด้าน ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย พร้อมกับพูดขึ้น "กำแพงสูงขนาดนี้ ตกลงว่าเป็นสัตว์ร้ายอะไรกันแน่ที่ปีนข้ามมาได้?"

พอได้ยินคำถามนี้ ชาวบ้านรอบๆ ก็พากันคาดเดาไปต่างๆ นานา
"หรือว่าจะเป็นเสือโคร่งจากในป่าลึกลงเขามา?"
"ฉันว่าไม่น่าจะใช่นะ! ถ้าเป็นเสือโคร่งเข้ามาในลานนี้ เป็ดกับห่านพวกนี้คงโดนกินไปเกินครึ่งแล้วล่ะ! จะเหลือเยอะขนาดนี้ได้ยังไง!"
"ฉันว่าร้อยทั้งร้อยต้องเป็นหมาป่าแน่ๆ! คงมีหมาป่าเข้ามาในหมู่บ้านแหงๆ!"

นอกจากคนที่เอาแต่คาดเดาว่าเป็นสัตว์ร้ายชนิดไหนแล้ว ก็ยังมีอีกส่วนหนึ่งที่รู้สึกกังวลใจเป็นอย่างมาก พวกเขาเดินเข้าไปล้อมรอบผู้ใหญ่บ้าน

"ผู้ใหญ่บ้าน แล้วทีนี้พวกเราจะทำยังไงกันดีล่ะครับ?"
"อีกแค่สองเดือนก็ต้องส่งมอบเป็ดกับห่านพวกนี้แล้ว ถึงตอนนั้นหมู่บ้านเราจะเอาอะไรไปส่งเขาล่ะครับ?"
"ถ้าส่งมอบไม่ได้ หมู่บ้านเราจะต้องชดใช้หรือเปล่าครับ?"
"ชดใช้? ทำไมต้องชดใช้ด้วยล่ะ! พวกเราก็ไม่ได้เป็นคนกินซะหน่อย! เป็นสัตว์ป่าบนเขาลงมาทำร้ายต่างหาก! เกี่ยวอะไรกับพวกเราล่ะ!"

ผู้ใหญ่บ้านถอนหายใจเฮือกใหญ่ ส่ายหน้าแล้วพูดว่า "เฮ้อ ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นเพราะพวกเราดูแลไม่ดี หมู่บ้านเราก็ต้องเป็นคนชดใช้นั่นแหละ"

พอคุณป้าหลายคนได้ยินแบบนี้ ก็โวยวายด้วยความโกรธแค้นทันที "ถ้าหมู่บ้านต้องชดใช้ เสบียงที่พวกเราจะได้ส่วนแบ่งก็ยิ่งน้อยลงไปอีกน่ะสิ! แล้วแบบนี้จะเอาอะไรกินล่ะ! นั่นสิ! พวกเราอุตส่าห์เหนื่อยยากเลี้ยงดูพวกมันมา ไม่เคยได้กินเนื้อเป็ดเนื้อห่านเลยสักคำ! นอกจากจะไม่ได้อะไรดีๆ แล้วยังต้องมาชดใช้อีก! จะไปร้องเรียนที่ไหนได้เนี่ย!"

พอผู้ใหญ่บ้านเห็นทุกคนโกรธแค้นขนาดนี้ ก็ทำได้เพียงปลอบโยน "ฉันรู้ว่าชีวิตความเป็นอยู่ของทุกคนมันยากลำบาก แต่นี่ก็เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้จริงๆ! ทุกคนอย่าเพิ่งโวยวายไปเลย ยังไงเรื่องนี้ก็ต้องได้รับการแก้ไขอยู่ดี!"

ชาวบ้านเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะมีคนเอ่ยถามขึ้นมาอีก "ผู้ใหญ่บ้าน แล้วเป็ดกับห่านพวกนี้จะทำยังไงต่อไปล่ะครับ? เกิดมีสัตว์ร้ายลงเขามาทำร้ายอีกจะทำยังไง?"

ผู้ใหญ่บ้านครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยปากขึ้น "ขังไว้ในลานนี้ยังไงก็ไม่ปลอดภัย คงต้องเอาไปขังไว้ในบ้านแทน น่าเสียดายที่ในหมู่บ้านไม่มีบ้านว่างเลย" ผู้ใหญ่บ้านหยุดไปนิดหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นพูดกับชาวบ้านรอบๆ ว่า "เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ทุกคนลองเคลียร์โรงเก็บฟืนที่ปกติไม่ได้ใช้ดู เอาเป็ดกับห่านพวกนี้ไปขังไว้ที่บ้านของพวกเธอก่อนชั่วคราว"

พอได้ยินแบบนี้ คุณป้าคนหนึ่งก็ฉีกยิ้ม เดินเข้าไปหาผู้ใหญ่บ้าน "ผู้ใหญ่บ้าน โรงเก็บฟืนที่บ้านฉันกว้างมาก เอาไปขังที่บ้านฉันสักหลายๆ ตัวก็ได้นะ! ฮี่ๆ แต่จะให้ช่วยฟรีๆ มันก็ยังไงอยู่นะ เอาอย่างนี้สิ ยกเป็ดตายตัวนี้ให้ฉันสักตัวก็แล้วกัน!" พูดจบ คุณป้าคนนี้ก็ชี้ไปที่ซากเป็ดตัวหนึ่งที่นอนตายอยู่บนพื้น

คุณป้าอีกคนก็รีบเดินเข้ามาแทรก พูดขึ้นอย่างรวดเร็ว "ผู้ใหญ่บ้าน เอาไปขังที่บ้านฉันเถอะ ที่บ้านฉันมีห้องว่างตั้งสองห้องเชียวนะ! ห่านที่ถูกแทะก้นแหว่งไปครึ่งนึงตัวนี้ ยกให้ฉันได้ไหม?"

เป็ดกับห่านพวกนี้ไม่รู้ว่าโดนตัวอะไรแทะจนสภาพดูไม่ได้ แต่ชาวบ้านก็ไม่รังเกียจเลยแม้แต่น้อย ก็นะ โอกาสจะได้กินเนื้อแทบจะไม่มีเลย ขอแค่เป็นเนื้อก็ถือว่าเป็นของล้ำค่าแล้ว ใครจะไปรังเกียจลงล่ะ อย่าว่าแต่ถูกแทะไปครึ่งซีกเลย ต่อให้ตกลงไปในบ่อเกรอะ พอตักขึ้นมาล้างน้ำให้สะอาด พวกเขาก็ยังกินลง!

พอผู้ใหญ่บ้านเห็นแบบนี้ ก็ทำได้เพียงถอนหายใจอย่างจนใจ "เฮ้อ ตกลง! ของพวกนี้พวกเธอเอาไปเถอะ แต่ต้องดูแลเป็ดกับห่านให้ดีๆ นะ ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา พวกเธอต้องรับผิดชอบนะโว้ย!" ทันทีที่ผู้ใหญ่บ้านพูดจบ ก็มีคนจำนวนไม่น้อยกรูกันเข้าไปแย่งเศษซากศพบนพื้น พอได้ซากเป็ดซากห่านครึ่งท่อนมาถือไว้ในมือ แต่ละคนก็ยิ้มหน้าบานด้วยความดีใจ

ผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาผู้ใหญ่บ้าน พร้อมกับพูดถึงความกังวลของตัวเอง "ผู้ใหญ่บ้าน เมื่อช่วงก่อนเพิ่งจะมีหมูป่าเข้ามาในหมู่บ้าน เมื่อคืนก็มีสัตว์ร้ายลงเขามาอีก ต่อไปหมู่บ้านเราคงจะไม่ปลอดภัยแล้วล่ะมั้งครับ ถ้าเกิดมีสัตว์ร้ายลงเขามาทำร้ายคนจะทำยังไงล่ะครับ?"

พอสิ้นประโยคนี้ บนใบหน้าของชาวบ้านรอบๆ ก็ฉายแววความกังวลขึ้นมาเช่นกัน หมู่บ้านตระกูลโจวตั้งอยู่ที่ตีนเขาฉางไป๋ ข้อดีคือได้พึ่งพาอาศัยทรัพยากรจากภูเขา แต่ข้อเสียก็คือต้องเผชิญกับภัยคุกคามจากสัตว์ร้าย ในป่าลึกมีสัตว์ร้ายอาศัยอยู่ ทั้งหมาใน เสือดาว และเสือโคร่ง ก็มีอยู่จริงทั้งนั้น สัตว์ร้ายที่อยู่ในป่าลึก ทุกคนไม่ได้กลัวเท่าไหร่ ท้ายที่สุดแล้วแค่ไม่เข้าไปในป่าลึกก็จบเรื่อง แต่ถ้ามันเข้ามาในหมู่บ้านล่ะก็ แบบนี้คงต้องหวาดผวากันไปหมด

ชาวบ้านรอบๆ ต่างก็พากันพูดสนับสนุน
"ใช่แล้ว! ต้องจัดการปัญหานี้ให้ได้นะ! ไม่อย่างนั้นอยู่บ้านทุกวันก็ต้องคอยหวาดผวาแบบนี้ ไม่ไหวหรอก!"
"ฉันว่านะ ผู้ใหญ่บ้านน่าจะเอาเรื่องนี้ ไปรายงานให้ทางคอมมูนเบื้องบนรับรู้นะ!"
"ใช่! ให้กองกำลังติดอาวุธส่งคนมาประจำการที่หมู่บ้านเราสิ!"
"เฮ้อ! ฉันว่าคงจะยากที่เขาจะตกลงนะ! กองกำลังติดอาวุธเขาก็มีงานยุ่งทุกวัน จะมีเวลามาสนใจหมู่บ้านเราได้ยังไง!"
"ถ้ากองกำลังติดอาวุธไม่ส่งคนมา ก็ให้คอมมูนส่งปืนมาให้เราสักสองสามกระบอกสิ!"
"เออ! วิธีนี้เข้าท่า! ถ้าหมู่บ้านเรามีปืนเพิ่มมาสักสองกระบอก พวกสัตว์ร้ายลงเขามาพวกเราก็ไม่ต้องกลัวแล้ว!"

เดิมทีโจวอันดูเรื่องสนุกจบแล้ว และกำลังเตรียมตัวจะเดินกลับ แต่พอได้ยินคำว่า "ปืน" เท้าทั้งสองข้างก็เหมือนถูกหล่อด้วยปูนซีเมนต์ ก้าวไม่ออกเลยทีเดียว!