บทที่ 69 ถ้าเกิดผมจับสัตว์ร้ายได้จริงๆ ล่ะ?

โจวอันไม่เพียงแต่จะไม่ยอมเดินจากไป แต่ยังขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิมเสียอีก กลัวว่าจะพลาดบทสนทนาของพวกเขาไปแม้แต่ประโยคเดียว ผู้ชายหลายคนกำลังยืนล้อมรอบผู้ใหญ่บ้าน ต่างคนต่างออกความเห็นกันอย่างเซ็งแซ่ "ผู้ใหญ่บ้านครับ ผู้ใหญ่บ้านก็ลองทำเรื่องขอปืนจากคอมมูนสักสองสามกระบอกสิครับ! แล้วก็ให้พรานป่าในหมู่บ้านมาสอนพวกเรายิงปืน!" "ใช่ครับ! หมู่บ้านเราจะได้จัดตั้งทีมลาดตระเวนด้วย! วันหลังจะได้ไม่ต้องกลัวสัตว์ร้ายลงเขามาอีก!"

ผู้ใหญ่บ้านพยักหน้ารับ เห็นได้ชัดว่าเริ่มสนใจข้อเสนอนี้แล้ว "ตกลง! งั้นเดี๋ยวสองสามวันนี้ฉันจะเข้าคอมมูนสักหน่อย จะไปรายงานเรื่องที่หมู่บ้านเราถูกสัตว์ร้ายโจมตี แล้วก็พยายามขอปืนกลับมาให้ได้สักสองสามกระบอก! ตามหลักแล้วก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไรหรอกนะ!" พอโจวอันได้ยินแบบนี้ ก็รีบเดินเข้าไปหาผู้ใหญ่บ้านทันที "ผู้ใหญ่บ้านครับ ถึงตอนที่ขอปืนมาได้แล้ว ขอแบ่งให้ผมสักสองกระบอกได้ไหมครับ? ผมกระบอกนึง พี่ต้าลี่กระบอกนึง"

ผู้ใหญ่บ้านยังไม่ทันได้อ้าปากตอบ ชาวบ้านรอบๆ ก็ระเบิดเสียงหัวเราะเยาะเย้ยออกมาอย่างแสบแก้วหู "ฮ่าๆๆๆ! แกฟังที่ไอ้เด็กเสี่ยวอันมันพูดสิ! ขำจะตายชักอยู่แล้ว!" "จะเอาปืนไปแจกให้เด็กสองคนได้ยังไงเล่า! ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะเว้ย? เด็กสองคนถือปืนไปจะมีประโยชน์อะไร?" "ฮี่ๆ! แกคิดว่าปืนมันเป็นหมั่นโถวหรือไงฮะ? ถึงจะได้แจกให้แกกับต้าลี่คนละกระบอกน่ะ?" "ฉันว่าแจกให้ต้าลี่สักกระบอกก็เข้าท่านะ รูปร่างต้าลี่กำยำล่ำสันขนาดนั้น ต้องปกป้องหมู่บ้านเราได้เป็นอย่างดีแน่ๆ!"

ในสายตาของชาวบ้านพวกนี้ มีเพียงชายฉกรรจ์รูปร่างกำยำเท่านั้นที่จะสามารถปกป้องหมู่บ้านได้ ถึงแม้ช่วงที่ผ่านมา โจวอันจะล่าสัตว์ได้ผลงานไม่เลว แต่ในสายตาของชาวบ้าน เขาก็ยังคงเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง พอได้ยินเสียงหัวเราะและคำเยาะเย้ยของชาวบ้านพวกนี้ โจวอันก็รู้สึกโมโหจนแทบคลั่ง อายุจิตใจของเขาปาเข้าไปหลายสิบปีแล้ว แต่ก็ช่วยไม่ได้ที่อายุร่างกายมันเพิ่งจะสิบหกสิบเจ็ด การที่ชาวบ้านจะไม่เชื่อถือเขา มันก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลอยู่หรอก

ผู้ใหญ่บ้านไม่ได้พูดจาถากถางเหมือนชาวบ้านคนอื่นๆ แต่ในใจของแก โจวอันก็ยังคงเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง ไม่สามารถแบกรับภาระหน้าที่อันหนักอึ้งในการปกป้องหมู่บ้านได้ ผู้ใหญ่บ้านตบไหล่โจวอันเบาๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เสี่ยวอัน การที่เธอมีความคิดแบบนี้มันก็ดีอยู่หรอกนะ แต่ตอนนี้อายุของเธอยังน้อยเกินไป ภาระหน้าที่ในการปกป้องหมู่บ้านมันหนักเกินไปสำหรับเธอ เธอแค่ดูแลพวกน้องๆ ให้ดีก็พอแล้วล่ะ"

ถึงผู้ใหญ่บ้านจะพูดแบบนั้น แต่โจวอันก็ยังอยากจะลองพยายามดูอีกสักตั้ง "ผู้ใหญ่บ้านครับ ผมมีฝีมือในการล่าสัตว์นะ ปืนตกถึงมือผม ผมเรียนรู้แป๊บเดียวก็ใช้เป็นแล้ว!" ผู้ใหญ่บ้านส่ายหน้า แล้วพูดอย่างจนใจ "เสี่ยวอัน ท้ายที่สุดแล้วอายุของเธอก็ยังน้อยเกินไป สัตว์ร้ายพวกนั้นไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ ยังไงฉันก็ไม่ค่อยวางใจหรอก"

โจวอันก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้ใหญ่บ้าน ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "ผู้ใหญ่บ้านครับ เอาอย่างนี้ดีไหม ผมจะหาทางจับสัตว์ร้ายที่มาแอบกินเป็ดกับห่านให้ผู้ใหญ่บ้านเอง ถ้าผมจับมันได้จริงๆ ผู้ใหญ่บ้านต้องแบ่งปืนให้ผมกับพี่ต้าลี่คนละกระบอก ตกลงไหมครับ?" พอชาวบ้านรอบๆ ได้ยินคำพูดของโจวอัน ก็พากันหัวเราะเยาะขึ้นมาอีกระลอก "ชิ เสี่ยวอัน แกกำลังฝันกลางวันอยู่หรือเปล่า? น้ำหน้าอย่างแกเนี่ยนะจะจับสัตว์ร้าย?" "อย่าคิดว่าแค่ล่าสัตว์เป็นนิดๆ หน่อยๆ แล้วจะสามารถจับสัตว์ร้ายได้นะเว้ย! นี่มันไม่ใช่เรื่องเอามาล้อเล่นนะ!"

โจวอันยืนตัวตรง แทบอยากจะกลอกตาใส่ชาวบ้านพวกนี้ให้รู้แล้วรู้รอด "พวกคุณอย่ามาดูถูกคนอื่นไปหน่อยเลย ถ้าเกิดผมจับสัตว์ร้ายได้จริงๆ ล่ะ?" ผู้ชายคนหนึ่งทำหน้าตาดูถูกเหยียดหยามโจวอันสุดๆ หัวเราะเยาะพลางพูดว่า "ถ้าแกจับสัตว์ร้ายได้จริงๆ ก็เอาปืนไปเลยสิ! กลัวแต่ว่าแกจะไม่มีปัญญาทำได้น่ะสิ!"

โจวอันไม่สนใจผู้ชายคนนั้น แต่หันไปมองผู้ใหญ่บ้าน "คุณปู่ผู้ใหญ่บ้านครับ ผมรู้สึกว่าผมทำได้จริงๆ นะครับ คุณปู่เชื่อใจผมสักครั้งได้ไหมครับ?" เมื่อต้องเผชิญกับสายตาอันมุ่งมั่นของโจวอัน ผู้ใหญ่บ้านก็ปฏิเสธไม่ลงจริงๆ "ตกลง งั้นฉันจะให้โอกาสเธอสักครั้ง ถ้าเธอจับสัตว์ร้ายได้ ฉันจะแบ่งปืนให้เธอรกับต้าลี่คนละกระบอก!" พอได้ยินคำสัญญาของผู้ใหญ่บ้าน ในใจของโจวอันก็ลิงโลดด้วยความดีใจ

"ผู้ใหญ่บ้านครับ เป็ดกับห่านที่ยังมีชีวิตอยู่ ก็ไม่ต้องย้ายไปขังที่อื่นหรอกครับ คืนนี้ก็ขังไว้ในลานนี้ตามเดิมนี่แหละ เดี๋ยวผมจะมาคอยเฝ้าให้ทุกคืนเองครับ!" พอผู้ใหญ่บ้านได้ยินแบบนี้ ก็ส่ายหน้ารัวๆ แล้วพูดว่า "ไม่ได้ๆ! โดนกัดตายไปเยอะขนาดนี้แล้ว ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาอีก ฉันคงไม่มีหน้าไปรายงานเบื้องบนแน่ๆ!" เห็นได้ชัดว่าผู้ใหญ่บ้านขยาดกับสัตว์ร้ายตัวนี้เข้าให้แล้ว ถ้าเป็ดกับห่านเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก เรื่องนี้คงจบไม่สวยแน่ๆ

"ผู้ใหญ่บ้านวางใจได้เลยครับ เดี๋ยวผมจะมาคอยเฝ้าให้ทุกคืน ผมรับรองว่าจะไม่ให้หายไปแม้แต่ตัวเดียว ถ้าเกิดปัญหาอะไรขึ้นมา ผมจะยอมชดใช้ตามราคาให้หมดเลยครับ!" เมื่อเห็นท่าทีตบออกรับประกันอย่างแข็งขันของโจวอัน ในที่สุดผู้ใหญ่บ้านก็ยอมถอยให้ พร้อมกับพูดว่า "เฮ้อ ตกลง งั้นเธอก็ต้องเฝ้าให้ดีๆ นะ กลางคืนถ้ามีอะไรผิดปกติ ก็ให้รีบตะโกนเรียกคนเลยนะ! แล้วเธอคิดว่าจะใช้เวลาประมาณเท่าไหร่ถึงจะจับสัตว์ร้ายตัวนี้ได้ล่ะ?" โจวอันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ความจริงในใจก็ยังไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่นัก "ผู้ใหญ่บ้านครับ ขอเวลาผมสักครึ่งเดือนก็แล้วกันครับ" "ตกลง งั้นก็ครึ่งเดือน!"

พอกลับมาถึงบ้าน โจวอันก็รีบลงมือจัดการเรื่องอาหารมื้อเที่ยงทันที เขาหยิบไก่ฟ้าสนดำที่ล่ามาได้เมื่อวานจากในครัว สับเป็นชิ้นเล็กๆ แล้วเอาไปต้มทำเป็นข้าวต้มไก่ ข้าวต้มไก่ฟ้าสนดำหม้อนี้ กลิ่นหอมยั่วน้ำลายสุดๆ ข้าวทุกเม็ดอัดแน่นไปด้วยความหวานกลมกล่อมของเนื้อไก่ ด้านบนยังมีน้ำมันลอยฟ่องอยู่เป็นชั้นบางๆ หลังจากกินมื้อเที่ยงเสร็จ โจวอันก็ปีนขึ้นไปบนเตียงเตา นอนห่มผ้าห่มขนเป็ด

พอเห็นพี่ใหญ่นอนอยู่บนเตียงเตา น้องรองโจวฝูก็รีบเดินเข้าไปหาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "พี่ใหญ่ พี่เป็นอะไรหรือเปล่าครับ? ไม่สบายตรงไหนไหมครับ?" ในชนบทยุคหกศูนย์แบบนี้ ปกติจะไม่ค่อยมีธรรมเนียมการนอนกลางวันกันหรอก ต้องรอให้ถึงอีกหลายสิบปีให้หลัง พวกพนักงานออฟฟิศหรือนักเรียน ถึงจะมีความต้องการนอนกลางวัน เพื่อชาร์จพลังงานไว้สำหรับช่วงบ่าย คนชนบทในยุคนี้ กลางวันก็คือเวลาที่ต้องทำงานง่วนอยู่กับสารพัดสิ่ง ถ้าไม่ได้ป่วยไข้ไม่สบาย ก็แทบจะไม่มีใครนอนกลางวันกันเลย ก็นะ กลางคืนมืดเร็ว แถมยังไม่มีกิจกรรมบันเทิงอะไรให้ทำ พอหัวถึงหมอนก็หลับปุ๋ย เวลานอนตอนกลางคืนก็มีเยอะแยะถมเถไป พอเห็นน้องชายเป็นห่วงขนาดนี้ โจวอันก็ยิ้มแล้วพูดว่า "เสี่ยวฝู พี่ไม่ได้เป็นอะไรหรอก แค่อยากจะงีบหลับพักผ่อนสักหน่อยน่ะ กลางคืนพี่ต้องไปเฝ้าเป็ดกับห่านที่ลานกว้าง ต้องคอยระวังพวกสัตว์ร้ายน่ะสิ"

พอโจวฝูได้ยินว่าพี่ใหญ่ต้องไปรับมือกับสัตว์ร้ายในตอนกลางคืน ในใจก็ยิ่งเป็นกังวล หน้าตายับย่นเป็นมะระขี้นกเลยทีเดียว "พี่ใหญ่ พี่เคยบอกเองไม่ใช่เหรอครับว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเรา? พี่ไม่ไปไม่ได้เหรอครับ?" โจวอันส่ายหน้า แล้วอธิบายว่า "เรื่องนี้ถึงจะไม่เกี่ยวกับพวกเรา แต่ขอแค่พี่จับสัตว์ร้ายตัวนั้นได้ ผู้ใหญ่บ้านก็ตกลงว่าจะให้ปืนพี่ตั้งสองกระบอกเลยนะ!" โจวฝูรู้ดีถึงนิสัยของพี่ใหญ่ ว่าถ้าตัดสินใจแล้วยังไงก็ห้ามไม่อยู่ ทำได้เพียงพยักหน้ารับ

โจวอันพูดกับน้องรองต่อว่า "เสี่ยวฝู นายไปบอกพวกน้องๆ หน่อยนะว่าให้ลดเสียงลงนิดนึง พี่จะนอนกลางวันแล้ว!" "ได้ครับ!" ช่วงบ่ายวันนี้ โจวอันนอนหลับได้อย่างเต็มอิ่มสุดๆ พวกน้องๆ รู้ว่าเขาต้องการพักผ่อน ก็เลยทำตัวว่าง่ายและเงียบกริบกันทุกคน น้องสาวทั้งสองคนอายุเพิ่งจะขวบกว่าๆ หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องส่งเสียงดังบ้าง พวกน้องชายก็เลยอุ้มน้องสาวทั้งสองคนออกไปเล่นกันที่ลานบ้าน เพราะกลัวว่าจะรบกวนการนอนของพี่ใหญ่

หลังจากตื่นนอนและกินมื้อเย็นแบบง่ายๆ โจวอันก็พกหน้าไม้และพาเฮยเป้าออกเดินทางทันที ตอนนี้เป็ดกับห่านถูกต้อนเข้าไปขังในลานกว้างเรียบร้อยแล้ว พวกมันกำลังวิ่งเล่นกันอยู่ในลาน ราวกับลืมเลือนความน่าสะพรึงกลัวของเมื่อคืนไปจนหมดสิ้น "เฮยเป้า จมูกของแกดมกลิ่นได้ดีไม่ใช่เหรอ? แกดมกลิ่นออกไหมว่าเมื่อคืนนี้ตัวอะไรแอบเข้ามาในลานน่ะ?"