บทที่ 70 ที่แท้ก็เป็นฝูงหมาแดง!

เฮยเป้ายืดคอออกไป จมูกดมกลิ่นในอากาศ ดมอยู่นานก็ยังส่ายหน้า [เจ้านาย ตอนนี้ฉันได้กลิ่นแค่กลิ่นเหม็นตุๆ ของพวกเป็ดกับห่าน ไม่ได้กลิ่นของสัตว์ป่าตัวอื่นเลย!] การที่เฮยเป้าไม่ได้กลิ่นก็ถือเป็นเรื่องปกติ ท้ายที่สุดแล้วเวลาเกิดเหตุก็ผ่านไปนานมากแล้ว กลิ่นคงเจือจางหายไปหมดแล้ว "ช่างเถอะ ไป พวกเราขึ้นไปหมอบอยู่บนกำแพงสักพักเถอะ!" สิ้นเสียงของโจวอัน เฮยเป้าก็วิ่งตีคู่แล้วกระโดดขึ้นไปยืนบนกำแพงอย่างมั่นคง โจวอันมองดูกำแพงสูงเหล่านี้ กะความสูงน่าจะประมาณสองเมตรครึ่ง การจะปีนขึ้นไปต้องออกแรงไม่น้อยเลยทีเดียว โจวอันถอยหลังไปหลายสิบเมตรแล้วเริ่มวิ่งกระโดด การพยายามครั้งแรกยังไม่สามารถปีนขึ้นกำแพงได้ ในการพยายามครั้งที่สอง มือของโจวอันคว้าจับขอบบนสุดไว้ได้แน่น จากนั้นก็ออกแรงเหวี่ยงตัวข้ามขึ้นไป หนึ่งคนกับหนึ่งแมวหมอบอยู่บนกำแพง ร่างของพวกเขาก็ค่อยๆ กลืนหายไปในความมืดมิดของยามค่ำคืน

"กำแพงนี่ปีนยากชะมัด! ฉันว่าสัตว์ป่าที่มากินเป็ดกับห่าน ร้อยทั้งร้อยต้องเป็นพวกเสือดาวแน่ๆ!" การคาดเดาของโจวอันก็ใช่ว่าจะไม่มีเหตุผล ท้ายที่สุดแล้วในป่าเขาลำเนาไพรแห่งนี้ หากพูดถึงพลังกระโดด เสือดาวต้องติดอันดับหนึ่งในสามอย่างแน่นอน เสือดาวเป็นสัตว์ตระกูลแมว มีพลังกระโดดที่น่าทึ่งมาก สามารถกระโดดข้ามสิ่งกีดขวางที่สูงถึงหกเมตรได้อย่างง่ายดาย กำแพงสูงแค่สองสามเมตรแบบนี้ สำหรับเสือดาวแล้วถือเป็นเรื่องกล้วยๆ นอกจากเสือดาวแล้ว ความจริงหมาป่าก็มีความเป็นไปได้เหมือนกัน หมาป่าเป็นสัตว์ตระกูลสุนัข ความสามารถในการกระโดดจึงค่อนข้างอ่อนแอกว่า แต่ถ้าอาศัยการวิ่งตีคู่แล้วออกแรงกระโดดสุดตัว ก็ยังมีความเป็นไปได้ที่จะข้ามกำแพงนี้มาได้ แต่ไม่ว่าจะเป็นเสือดาวหรือหมาป่า ใครหน้าไหนมาก็ต้องลงไปนอนกองกับพื้นทั้งนั้น!

[เจ้านาย สัตว์ร้ายพวกนั้นจะมาจริงๆ เหรอ?] โจวอันพยักหน้ารับ พูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ "วางใจเถอะ มาแน่นอน!" สาเหตุที่โจวอันกับเฮยเป้ามาเฝ้าอยู่ที่นี่ ก็เพื่อรอให้สัตว์ร้ายกลับมาเยือนถิ่นเก่า สัตว์ร้ายเคยอิ่มหนำสำราญในลานแห่งนี้ไปแล้วหนึ่งมื้อ ย่อมจำได้ว่าที่นี่เป็นแหล่งอาหารชั้นดี รอจนหิวโซอีกครั้ง มีความเป็นไปได้สูงมากที่มันจะกลับมาที่ลานแห่งนี้ เพื่อดูว่าจะหาอะไรกินได้อีกมื้อหรือไม่ วิธีเดียวของโจวอันในตอนนี้ ก็คือการเฝ้ารอให้เหยื่อมาติดกับดักอยู่ตรงนี้!

โจวอันกับเฮยเป้าเฝ้าอยู่รอบๆ ลานแห่งนี้ตลอดทั้งคืน รอจนกระทั่งเช้าวันรุ่งขึ้นฟ้าเริ่มสาง คุณตาที่ดูแลเป็ดห่านมาปล่อยพวกมัน โจวอันถึงได้เดินจากไป โจวอันหาวหวอดๆ ไปพลาง พูดด้วยความหงุดหงิดไปพลาง "ไอ้เจ้านี่ไม่ไว้หน้ากันเลย เฝ้ามาทั้งคืน ไม่เห็นแม้แต่เงา!" การเฝ้ามาทั้งคืนแล้วไม่เจอสัตว์ร้าย คิดดูแล้วก็เป็นเรื่องปกติ ท้ายที่สุดแล้วสัตว์ร้ายเพิ่งจะกินอิ่มไปเมื่อคืน วันนี้ความเป็นไปได้สูงคือยังไม่หิวมาก จึงไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้ามาในหมู่บ้าน พอกลับมาถึงบ้าน โจวอันก็ปีนขึ้นเตียงเตาเพื่อนอนชดเชยทันที นอนไปค่อนวันถึงจะตื่น พอตื่นขึ้นมาก็เป็นช่วงบ่ายแล้ว เวลาในช่วงบ่ายเหลือไม่มาก จึงไม่สามารถเข้าป่าลึกไปล่าสัตว์ได้ โจวอันทำได้เพียงสะพายหน้าไม้ ไปเดินเตร็ดเตร่ตามตีนเขาแถวๆ นั้น เหยื่อตามตีนเขามีน้อยเกินไป ผลประกอบการในวันนี้จึงย่ำแย่สุดๆ ล่ามาได้แค่นกกระจอกสองตัว กับกระต่ายป่าอีกหนึ่งตัว มื้อเย็นทำเนื้อกระต่ายน้ำแดงกับเนื้อนกกระจอก เนื้อนกกระจอกถึงจะน้อยแต่ก็เนื้อนุ่มไม่เบา

หลังจากกินมื้อเย็นเสร็จ โจวอันกับเฮยเป้าก็กลับไปซุ่มดักรอที่ลานกว้างต่อ ผ่านไปอีกหนึ่งคืน ผลลัพธ์ก็ยังคงว่างเปล่าเหมือนเดิม ไม่เห็นแม้แต่ขนของสัตว์ร้ายสักเส้น "บ้าเอ๊ย ทำไมยังไม่มาอีกเนี่ย? หรือว่าสัตว์ร้ายพวกนี้จะกินอิ่มบนเขามากเกินไปแล้ว?" พูดตามตรง ในใจของโจวอันเริ่มรู้สึกกระวนกระวายขึ้นมาบ้างแล้ว ตอนนี้กำลังเข้าสู่ช่วงฤดูเก็บเกี่ยวในเดือนกันยายน บนเขามีของป่ามากมายรอให้ไปเก็บ อีกประมาณเดือนกว่าๆ เขาฉางไป๋ก็อาจจะมีหิมะตกแล้ว พอหิมะตกของป่าพวกนี้ก็จะไม่มีให้เก็บอีก แถมหลังจากหิมะตก สัตว์ในป่าหลายชนิดก็จะเริ่มจำศีล หลบซ่อนตัวมิดชิดไม่ออกมาข้างนอกอีก ถึงตอนนั้น ระดับความยากในการล่าสัตว์ก็จะเพิ่มสูงขึ้นไปอีก ตอนนี้ต้องมานั่งซุ่มรอทุกคืน ส่วนตอนกลางวันก็นอนเอาแรง ทำให้ไม่มีโอกาสได้ไปเก็บของป่าและล่าสัตว์เลย ไม่ได้ทำงานก็ไม่มีเงินเข้ากระเป๋า แบบนี้จะให้โจวอันไม่ร้อนใจได้ยังไงล่ะ! ถึงในใจจะร้อนรน แต่โจวอันก็ต้องรอต่อไป

คืนที่สาม โจวอันกับเฮยเป้าก็ยังคงหมอบซุ่มอยู่บนกำแพงเช่นเดิม หมอบซุ่มจนถึงเที่ยงคืน โจวอันรอจนเริ่มหาวออกมา ในใจก็เริ่มรู้สึกผิดหวัง ดูเหมือนว่าคืนนี้คงจะหมดหวังอีกแล้ว [เจ้านาย! ฉันได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวแล้ว!] โจวอันขยี้ตา มองดูรอบๆ แต่กลับไม่เห็นความเคลื่อนไหวอะไรเลย "เฮยเป้า แกฟังผิดไปหรือเปล่า เสียงพวกเป็ดขยับปีกอยู่ข้างล่างนั่นแหละมั้ง?" [ไม่ใช่เจ้านาย! รีบดูสิ! ฝูงนั้นมันคือตัวอะไรน่ะ?] ความสามารถในการมองเห็นตอนกลางคืนของแมวดีกว่ามนุษย์มาก เฮยเป้าจึงเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นฝูงสิ่งมีชีวิตพวกนั้น ถึงแม้สายตาของโจวอันจะไม่แย่ แต่ในความมืดมิดยามค่ำคืนแบบนี้ ประสิทธิภาพในการมองเห็นก็ลดลงไปมาก จนกระทั่งสิ่งมีชีวิตฝูงนี้เข้ามาใกล้ลานกว้างมากๆ โจวอันถึงได้มองเห็นพวกมันอย่างชัดเจน

ไอ้พวกนี้ไม่ใช่เสือดาว! และไม่ใช่หมาป่า! ที่แท้แม่งก็คือฝูงหมาแดง! หมาแดงเป็นคำเรียกของทางภาคอีสาน ชื่อจริงๆ ของมันก็คือ หมาใน ใช่แล้ว มันก็คือหมาในในตระกูลหมาใน หมาป่า เสือโคร่ง และเสือดาวนั่นแหละ! ในฝูงนี้มีหมาแดงอยู่ทั้งหมดเก้าตัว ขนาดตัวของหมาแดงพวกนี้ไม่ได้ใหญ่โตอะไร ตัวผู้ที่โตเต็มวัยจะหนักประมาณสามสี่สิบชั่ง ส่วนตัวเมียจะหนักประมาณยี่สิบสามสิบชั่ง สาเหตุที่พวกมันถูกเรียกว่าหมาแดง อย่างแรกก็คือเพราะพวกมันหน้าตาเหมือนหมามากๆ ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นสัตว์ตระกูลสุนัข ถือว่ามีสายเลือดเกี่ยวข้องกันอยู่บ้าง อย่างที่สองคือขนบนตัวของหมาแดงเป็นสีน้ำตาลอมแดง มองดูแล้วเหมือนกับหมาขนแดงไม่มีผิด

ถึงแม้ขนาดตัวจะค่อนข้างเล็ก แต่หมาแดงกลับเป็นนักล่าตัวฉกาจแห่งขุนเขา! ต่อให้เป็นหมูป่าโตเต็มวัย ถ้าต้องเจอกับฝูงหมาแดง ก็ทำได้เพียงยอมสยบแต่โดยดี! เพราะไอ้พวกนี้มันฉลาดเป็นกรดจริงๆ! ไม่เคยสู้แบบตัวต่อตัว แต่มักจะใช้ยุทธวิธีหมาระหมู่เสมอ! หมาแดงเป็นสัตว์สังคมตัวยง ปกติจะรวมฝูงกันหากินประมาณสิบตัว และฝูงที่ใหญ่ที่สุดอาจจะมีมากถึงสามสิบตัวรวมตัวกัน ความสามารถในการต่อสู้แบบเดี่ยวๆ ของหมาแดงนั้นจัดว่าแย่มาก แต่เมื่อไหร่ที่ร่วมมือกันมันก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง พวกมันมีการแบ่งหน้าที่กันอย่างชัดเจน ตัวหนึ่งเป็นนกต่อ อีกตัวลอบโจมตี ส่วนตัวที่เหลือคอยตีโอบล้อม แถมพฤติกรรมของพวกมันยังคล้ายกับไฮยีน่าแอฟริกา ไอ้พวกนี้มันจะใช้วิธีล้วงทวาร! กรงเล็บของพวกมันแหลมคมกว่าไฮยีน่าแอฟริกามาก สามารถฉีกกระชากทวารหนัก และล้วงเอาเครื่องในออกมาได้โดยตรง การจะจัดการกับหมูป่าจึงไม่มีปัญหาแม้แต่นิดเดียว ต่อให้เป็นเจ้าป่าอย่างเสือโคร่ง ก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกมัน โจวอันยังจำได้ว่าในชาติที่แล้วเคยอ่านข่าวชิ้นหนึ่ง ฝูงหมาในสามสิบตัวเข้าปะทะกับเสือโคร่งเบงกอลหนึ่งตัว พวกมันรุมกัดเสือโคร่งเบงกอลจนตายคาทีไปเลย แต่ฝูงหมาในก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสและล้มตายไปเกือบครึ่งเหมือนกัน ต่อให้เป็นหมีดำที่ทั้งสูงทั้งล่ำ หนังหนาเนื้อหยาบ ราวกับกำแพงเหล็กกล้า พอเจอฝูงหมาในเข้าไปก็ต้องเจอดีเหมือนกัน ท้ายที่สุดแล้วทวารหนักของหมีดำก็ไม่ได้มีเกราะป้องกันอะไรนี่นา

[เจ้านาย! พวกมันเริ่มปีนกำแพงแล้ว! พวกเป็ดกับห่านที่น่าสงสารกำลังจะซวยแล้ว!] โจวอันหมอบอยู่บนกำแพง ซ่อนตัวอยู่ในความมืด เฝ้าจับตามองการเคลื่อนไหวต่อไปของฝูงหมาในพวกนี้อย่างเงียบๆ หมาในพวกนี้ถึงแม้จะมีขนาดตัวค่อนข้างเล็ก แต่พลังกระโดดกลับยอดเยี่ยมมาก แค่วิ่งตีคู่แล้วกระโดด ก็สามารถข้ามกำแพงนี้มาได้แล้ว เมื่อเห็นฝูงหมาในปีนเข้ามาในลานกว้างจนหมด เตรียมตัวจะลงมือ โจวอันก็กลั้นหายใจรวบรวมสมาธิ สื่อสารกับเฮยเป้าผ่านทางจิต [เฮยเป้า พอฉันยิงลูกดอกดอกแรกออกไป แกก็รีบลงไปสร้างความวุ่นวายซะ! ถ่วงเวลาพวกมันเอาไว้ อย่าปล่อยให้พวกมันกระโดดหนีออกไปนอกกำแพงได้นะ!]