บทที่ 71 กลางดึกกลางดื่นแบบนี้ ไม่ยอมให้คนได้หลับได้นอนเลยจริงๆ!

โจวอันไม่ได้หวังให้เฮยเป้าควบคุมฝูงหมาในพวกนี้ไว้ได้ทั้งหมด ท้ายที่สุดแล้วหมาในก็มีพลังโจมตีแถมยังมีจำนวนเยอะ เขาแค่ต้องการให้เฮยเป้าใช้ความได้เปรียบเรื่องความปราดเปรียว คอยก่อกวนหมาในพวกนี้ให้ได้มากที่สุดต่างหาก หมาในตัวเล็ก ถ้ากระโดดจากจุดที่ยืนอยู่ กำแพงสูงสองสามเมตรแบบนี้แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะกระโดดข้ามไปได้โดยตรง

สิ่งที่เฮยเป้าต้องทำก็คือ พยายามเข้าไปก่อกวนพวกมันให้ได้มากที่สุด เพื่อไม่ให้พวกมันมีโอกาสกระโดดข้ามกำแพงออกไปได้ หลังจากโจวอันเล็งเป้าหมายเสร็จ เขาก็ลั่นไกยิงลูกดอกดอกแรกออกไป ลูกดอกดอกนี้เบี่ยงเป้าไปนิดหน่อย ไม่ได้ยิงเข้าจุดตาย แต่นี่คือหน้าไม้ขนาด 120 ปอนด์เชียวนะ ต่อให้ยิงพลาดเป้า มันก็ยังอันตรายถึงชีวิตอยู่ดี

ลูกดอกดอกนี้เสียบทะลุขาหลังของหมาในตัวหนึ่ง ทะลวงก้นของมันจนเป็นรูโหว่ หมาในตัวที่ถูกยิง แผดเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส ก้นถูกยิงทะลุจนพรุน หมาในตัวนี้ไม่มีเรี่ยวแรงจะวิ่งหนีอีกต่อไป ทำได้เพียงนอนกองอยู่บนพื้นส่งเสียงร้องครวญครางไม่หยุด พอได้ยินเสียงร้องอันน่าเวทนาของเพื่อนร่วมฝูง หมาในอีกแปดตัวที่เหลือก็ตื่นตระหนกตกใจขึ้นมาทันที เมื่อสัมผัสได้ถึงอันตราย พวกมันคิดแต่จะหนีเอาชีวิตรอดให้เร็วที่สุดเท่านั้น!

สถานการณ์ในตอนนี้วุ่นวายสุดๆ ราวกับโจ๊กเดือดปุดๆ ฝูงหมาในที่กำลังแตกตื่น กับเป็ดห่านที่ตกใจกลัวจนวิ่งพล่านไปทั่วลาน วิ่งชนกันไปชนกันมาวุ่นวายไปหมด แม้หมาในกับเป็ดห่านจะวิ่งชนกันเต็มแรง แต่พวกเป็ดห่านกลับไม่ตกอยู่ในอันตรายเลยแม้แต่น้อย ในช่วงเวลาความเป็นความตายแบบนี้ ฝูงหมาในไม่มีเวลาไปสนใจกัดกินเป็ดห่านพวกนี้แล้ว!

หมาในตัวหนึ่งเริ่มวิ่งตีคู่เพื่อเพิ่มความเร็ว หวังจะกระโดดข้ามกำแพงหนีไป พอเฮยเป้าเห็นดังนั้น ก็กระโจนตัวพุ่งไปข้างหน้า กระโดดขึ้นไปเกาะบนหลังของหมาในตัวนั้นอย่างคล่องแคล่ว พร้อมกับอ้าปากงับลงบนหลังอย่างแรง เมื่อสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวด หมาในตัวนั้นก็เบรกหัวทิ่มทันที หันขวับกลับไปหมายจะสลัดสิ่งที่เกาะอยู่ข้างหลังให้หลุดออกไป พอเฮยเป้าเห็นแบบนั้น ก็รีบกระโดดลงมาจากหลังทันที แล้วหันไปก่อกวนหมาในอีกตัวแทน

โจวอันกลัวว่าเฮยเป้าจะได้รับบาดเจ็บ เพราะฉะนั้นความเร็วในการยิงลูกดอกของเขาจึงรวดเร็วมาก พอยิงลูกดอกออกไปหนึ่งดอก ก็รีบขึ้นลำหน้าไม้แล้วยิงดอกต่อไปทันที ไม่กล้าชักช้าเลยแม้แต่วินาทีเดียว หลังจากผ่านความวุ่นวายไปพักใหญ่ เสียงร้องโหยหวนของหมาในในลานก็เงียบหายไปในที่สุด เหลือเพียงเสียงร้องก้าบๆ ของห่านเท่านั้น

เฮยเป้าก็หยุดการเคลื่อนไหวลงเช่นกัน ถึงแม้ช่วงเวลาชุลมุนเมื่อครู่นี้จะกินเวลาไม่ถึงสิบนาที แต่เฮยเป้าก็เหนื่อยหอบจนแทบขาดใจ แมวทั้งตัวนอนแผ่หลาอยู่บนพื้น เหนื่อยจนขี้เกียจขยับตัวแล้ว โจวอันกระโดดลงมาจากกำแพง อาศัยแสงจันทร์ส่องสว่าง ตรวจสอบหมาในที่นอนตายอยู่บนพื้น

"หนึ่ง สอง สาม สี่..." หลังจากโจวอันนับจำนวนดู ก็พบว่ามีซากหมาในนอนตายอยู่บนพื้นแค่ 7 ตัวเท่านั้น ดูเหมือนว่าจะมีหมาในสองตัวอาศัยจังหวะชุลมุนหลบหนีไปได้ แต่ผลลัพธ์แค่นี้ก็ถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว

ในขณะที่โจวอันกำลังยืนดูซากหมาในอยู่นั้น ประตูลานก็ถูกเปิดออกปังจากข้างนอก มีคนประมาณยี่สิบกว่าคนยืนอออยู่ตรงหน้าประตู ในมือถือคบเพลิงส่องสว่างไสว คราวก่อนตอนที่เป็ดห่านถูกทำร้าย พวกเขาถูกผู้ใหญ่บ้านด่าเช็ดไปยกใหญ่ ดังนั้นคืนนี้พอได้ยินเสียงห่านร้องดังลั่น พวกเขาก็รีบคว้าเสื้อผ้ามาคลุม จุดคบเพลิงแล้วออกมาดูทันที

กลุ่มชาวบ้านเดินมาตามทาง ทั้งรีบร้อนทั้งหงุดหงิด
"เฮ้อ! กลางดึกกลางดื่นแบบนี้ ไม่ยอมให้คนได้หลับได้นอนเลยจริงๆ! พวกเป็ดกับห่านคงเกิดเรื่องอีกแล้วแน่ๆ!"
"เกิดเรื่องขึ้นมา หมู่บ้านก็ต้องชดใช้อีก ซวยชะมัด!"
"ก็โจวอันไม่ใช่เหรอที่บอกว่าจะมาคอยเฝ้าให้? แล้วทำไมถึงยังเกิดเรื่องขึ้นได้อีกล่ะ?"
"คราวนี้เกิดเรื่องขึ้น ก็ให้ไอ้เด็กเปรตโจวอันนั่นแหละเป็นคนชดใช้! คราวนี้จะได้ไม่ต้องมาโยนความผิดให้พวกเราแล้ว!"

ทุกคนสบถด่ามาตลอดทางจนถึงหน้าประตูลาน แต่พอเปิดประตูเข้าไป ภาพที่เห็นตรงหน้าก็ทำเอาพวกเขาอึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน ภายใต้แสงสว่างจากคบเพลิง พวกเขาเห็นหมาแดงนอนตายเกลื่อนกลาดระเกะระกะเต็มพื้น บนตัวหมาแดงแต่ละตัวมีลูกดอกปักอยู่ นอนตายสนิทไม่ไหวติง ส่วนพวกเป็ดห่านต่างก็ปลอดภัยดี

สีหน้าหงุดหงิดรำคาญใจของทุกคน เปลี่ยนเป็นความประหลาดใจและดีใจขึ้นมาทันที
"สวรรค์ช่วย! เสี่ยวอัน! หมาแดงพวกนี้เธอเป็นคนจัดการหมดเลยเหรอเนี่ย?"
"ที่แท้ก็หมาแดงนี่เองที่มาแอบกินเป็ดห่าน! ฉันก็นึกว่าเป็นสัตว์ร้ายตัวใหญ่ๆ ซะอีก!"
"หมาแดงจะไม่ใช่สัตว์ร้ายได้ยังไง? ฝูงหมาแดงเนี่ย ต่อให้เป็นหมูป่าก็ยังต้องยอมศิโรราบให้เลยนะ!"
"เสี่ยวอันนี่เก่งกาจจริงๆ! ตัวคนเดียวสามารถจัดการหมาแดงได้เยอะขนาดนี้! ต่อให้เป็นพรานเฒ่าในหมู่บ้านก็ยังทำไม่ได้เลยนะเนี่ย!"
"ใช่แล้ว! ฉันว่าสมควรแล้วล่ะที่จะมอบปืนให้เสี่ยวอันสักกระบอก! วันหลังเรื่องความปลอดภัยในหมู่บ้านก็จะได้ไม่ต้องเป็นห่วงแล้ว!"

ชาวบ้านพวกนี้พอเห็นโจวอันกวาดล้างฝูงหมาในได้ด้วยตัวคนเดียว ท่าทีก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือทันที บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบประแจง คำพูดที่พ่นออกมาก็มีแต่คำหวานหู

พอเห็นซากหมาแดงนอนตายเกลื่อน ชาวบ้านบางคนก็เริ่มคิดแผนการขึ้นมาอีกแล้ว คุณป้าคนหนึ่งที่คลุมเสื้อคลุมขาดๆ แสยะยิ้มประจบประแจงเดินเข้ามาหา "ฉันก็บอกแล้วไงว่าเสี่ยวอันบ้านเราไม่ใช่คนธรรมดา! เขาเก่งกาจจะตายไป!" หลังจากเยินยอเสร็จสรรพ คุณป้าคนนี้ก็เปลี่ยนเรื่องคุยทันที

"เนื้อหมาแดงพวกนี้ทั้งเหนียวทั้งไม่อร่อย เสี่ยวอันของเราต้องไม่ชอบแน่ๆ เอาอย่างนี้ดีไหม แบ่งให้ชาวบ้านในหมู่บ้านไปกินซะเลยดีกว่า!"

สิ่งที่คุณป้าคนนี้พูดไม่ได้เกินจริงเลย เนื้อหมาแดงไม่อร่อยจริงๆ เหนียวและหยาบกระด้าง แถมยังมีกลิ่นคาวอีกต่างหาก พอได้ยินคำพูดของคุณป้าคนนี้ โจวอันก็แอบกลอกตาขึ้นฟ้า ตอนแรกก็นึกว่าพวกเขาชื่นชมเขาจากใจจริง ที่ไหนได้ก็เพื่อจะมาขอแบ่งเนื้อหมาแดงนี่เอง เขาประเมินชาวบ้านพวกนี้สูงเกินไปจริงๆ แต่ละคนหน้าเงินเห็นแก่ได้กันทั้งนั้น

โจวอันส่ายหน้า ปฏิเสธไปตรงๆ ไม่อ้อมค้อม "นี่คือของที่ผมเหนื่อยยากแทบตายกว่าจะได้มา ต่อให้ไม่อร่อยแค่ไหนผมก็ไม่แบ่งให้หรอก!"