บทที่ 72 ผู้ใหญ่บ้านครับ รอก่อนครับ!

พอทุกคนเห็นโจวอันปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมา ก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ ท้ายที่สุดแล้วโจวอันในตอนนี้ แตกต่างจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง พูดคำไหนคำนั้น ในเมื่อบอกว่าไม่แบ่งให้ พวกเขาก็คงไม่มีทางได้ส่วนแบ่งแน่นอน ไม่มีประโยชน์ที่จะต้องเสียแรงเปล่า โจวอันกวาดสายตามองไปในฝูงชน แล้วเอ่ยกับผู้ชายคนหนึ่งในนั้น "พี่โจวเหล่ยครับ รบกวนพี่ช่วยผมขนหมาแดงพวกนี้กลับบ้านหน่อยได้ไหมครับ?"

โจวเหล่ยอายุประมาณสามสิบต้นๆ หากเทียบกับพวกคุณป้าเจ้าเล่ห์พวกนี้แล้ว ถือว่าเป็นคนซื่อสัตย์คนหนึ่งเลยทีเดียว ถ้าไม่หาคนมาช่วยขนกลับไป โจวอันคงต้องเดินไปกลับถึงสองรอบ คนในหมู่บ้านนี้มือไม้ก็ไม่ได้สะอาดนัก โจวอันไม่วางใจที่จะทิ้งหมาแดงพวกนี้ไว้บนพื้นตามลำพัง โจวเหล่ยพยักหน้ารับ แล้วตอบว่า "ได้สิ! ไม่มีปัญหา!"

โจวอันแบกหมาแดงสามตัว ส่วนโจวเหล่ยแบกสี่ตัว เดินมุ่งหน้ากลับบ้านไปด้วยกัน พวกเขาเอาหมาแดงพวกนี้ไปเก็บไว้ในห้องครัวชั่วคราวก่อน รออีกไม่กี่ชั่วโมงให้ฟ้าสางแล้วค่อยมาจัดการ "พี่โจวเหล่ยครับ วันนี้มันดึกมากแล้ว ผมคงแบ่งเนื้อให้พี่ตอนนี้ไม่ได้ เอาเป็นว่าพรุ่งนี้เช้าพี่ค่อยมาใหม่ได้ไหมครับ?" โจวเหล่ยพยักหน้ารับอย่างซื่อๆ "ได้สิ ฉันเชื่อใจนาย!"

เช้าวันรุ่งขึ้น ทันทีที่ฟ้าสาง โจวอันก็ตื่นขึ้นมาจัดการงานทันที พวกน้องชายเห็นหมาแดงเยอะขนาดนี้ ก็พากันมานั่งยองๆ อยู่ข้างๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ใช้นิ้วจิ้มไปหัวเราะไป "พี่ใหญ่! พี่เก่งสุดยอดไปเลย! ล่าของพวกนี้กลับมาได้ตั้งเยอะแน่ะ!" "ฮ่าๆ ขนของหมาแดงพวกนี้สวยจังเลยครับ! สีสวยมากเลย!"

คุณภาพเนื้อของหมาแดงมันไม่ค่อยดีจริงๆ นั่นแหละ รสชาติก็ไม่อร่อย แต่หนังกับขนของมันสวยงามมากจริงๆ ขนทั้งตัวเป็นสีน้ำตาลอมแดง ตรงช่วงท้องหรือหางจะมีขนสีขาวปนอยู่นิดหน่อย พอเอาไปเทียบกับขนสีเทาหม่นๆ ของกระต่ายป่าแล้ว ขนของหมาแดงนี่เตะตากว่าเยอะเลยล่ะ เพียงแต่ขนของมันไม่ได้ดกหนาและอ่อนนุ่มเหมือนหมาหริ่ง ขนของมันเป็นขนเส้นแข็งๆ จับดูแล้วจะสากๆ หน่อย แต่คุณสมบัติในการกันหนาวก็ถือว่าใช้ได้เลยนะ เพราะนอกจากขนเส้นแข็งแล้ว ก็ยังมีขนอ่อนเส้นเล็กๆ ขึ้นอยู่เบียดเสียดกัน ซึ่งสามารถช่วยกันลมหนาวได้

"ขนพวกนี้สวยจริงๆ ด้วย หนังหมาแดงพวกนี้พี่จะไม่เอาไปขายแล้วล่ะ ถึงเวลาเดี๋ยวพี่จะเอาไปตัดเสื้อแจ็กเก็ตให้พวกนายใส่กันนะ!" ถึงแม้โจวอันจะไม่รู้ว่าหนังหมาแดงเอาไปขายที่สหกรณ์การเกษตรจะได้ราคาเท่าไหร่ แต่ในความทรงจำของเขา ราคามันค่อนข้างต่ำ แทนที่จะเอาไปขายแลกเงินเศษเงิน สู้เอามาทำเสื้อแจ็กเก็ตให้พวกน้องๆ ใส่จะดีกว่า โจวอันเพิ่งจะถลกหนังที่สมบูรณ์ออกมาได้สองผืน เสียงเคาะประตูบ้านก็ดังขึ้น "ใครกันน่ะ? มาแต่เช้าเชียว"

หลังจากน้องรองโจวฝูไปเปิดประตู ก็เห็นคนจำนวนไม่น้อยยืนอยู่หน้าประตูรั้ว โดยมีผู้ใหญ่บ้านโจวโหย่วเถียนยืนนำหน้าอยู่ "คุณปู่ผู้ใหญ่บ้าน มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?" ผู้ใหญ่บ้านเดินยิ้มเข้ามาในลานบ้าน ตบไหล่โจวฝูเบาๆ แล้วพูดว่า "พวกเรามาหาพี่ใหญ่ของเธอน่ะ เมื่อคืนเขาช่วยหมู่บ้านกำจัดสัตว์ร้าย ทุกคนก็เลยอยากจะมาขอบคุณเขาน่ะสิ!"

โจวอันยืดตัวขึ้น เช็ดคราบเลือดบนมือ มองเห็นว่าในมือของผู้ใหญ่บ้านมีของหิ้วมาด้วย "ผู้ใหญ่บ้านครับ แค่มาหาก็พอแล้ว จะเอาของมาด้วยทำไมล่ะครับ!" ผู้ใหญ่บ้านมองดูซากหมาแดงที่นอนตายเกลื่อนอยู่ในลานบ้าน ใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม ใครใช้ให้พวกมันมาทำร้ายเป็ดห่านในหมู่บ้านล่ะ คราวนี้เจอดีเข้าให้แล้ว! ช่างสะใจจริงๆ!

ผู้ใหญ่บ้านยื่นตะกร้าไม้ไผ่ใบใหญ่ในมือส่งให้ ในตะกร้าใบนี้มีของอยู่ไม่น้อย แต่ก็ไม่ใช่ของมีราคาค่างวดอะไร ครึ่งค่อนตะกร้าเป็นมันฝรั่ง แล้วก็มีผักกาดขาวกับเห็ดแห้งอีกนิดหน่อย "เสี่ยวอัน คราวนี้เธอทำผลงานได้เยี่ยมมาก! ของพวกนี้หมู่บ้านมอบให้เป็นรางวัลของเธอ รีบรับไว้สิ!" โจวอันมองดูตะกร้าไม้ไผ่ใบนี้ ของข้างในถึงจะไม่มีราคาเท่าไหร่ แต่มันก็คือน้ำใจจากคนในหมู่บ้าน สมควรที่จะรับเอาไว้ "ตกลงครับ งั้นผมขอรับไว้แล้วกันนะครับ ขอบคุณผู้ใหญ่บ้านแล้วก็ชาวบ้านทุกคนมากครับ!"

หลังจากกล่าวขอบคุณเสร็จ โจวอันก็ยิ้มแป้น ขยับเข้าไปใกล้ผู้ใหญ่บ้านแล้วเอ่ยถาม "ผู้ใหญ่บ้านครับ แล้วเรื่องปืนนั่นล่ะครับ พอจะ..." โจวอันยังพูดไม่ทันจบ ผู้ใหญ่บ้านก็ยิ้มพลางพยักหน้ารับเสียแล้ว "อื้อ เรื่องนั้นไม่มีปัญหา! เมื่อวานฉันเข้าไปรายงานเรื่องในหมู่บ้านเราให้ทางคอมมูนฟังแล้ว ผู้ใหญ่เบื้องบนเขาให้ความสำคัญมากเลยนะ บอกว่าจะอนุมัติปืนให้พวกเราสองสามกระบอก! ถึงเวลาเดี๋ยวจะแบ่งให้เธอหนึ่งกระบอก แล้วก็ให้ต้าลี่อีกหนึ่งกระบอก!"

พอได้ยินคำพูดของผู้ใหญ่บ้าน หินที่ทับอยู่ในใจของโจวอันก็ถูกยกออกเสียที รอยยิ้มบนใบหน้าช่างจริงใจไร้ซึ่งการเสแสร้ง "ดีเลยครับๆ! ขอบคุณผู้ใหญ่บ้านมากเลยนะครับ!" ผู้ใหญ่บ้านตบไหล่โจวอันเบาๆ พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ปืนนี่ไม่ได้ให้ไปฟรีๆ หรอกนะ วันข้างหน้าถ้ามีสัตว์ร้ายเข้ามาในหมู่บ้าน เธอรกับต้าลี่ก็ต้องออกแรงช่วยกันนะ!"

โจวอันไม่ลังเลแม้แต่น้อย พยักหน้ารับปากทันที "ได้ครับ เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่พวกผมเอง!" ถ้ามีสัตว์ร้ายเข้ามาในหมู่บ้าน ต่อให้ไม่ต้องมีใครบอก โจวอันก็จะออกโรงเองอยู่แล้ว ท้ายที่สุดแล้วสัตว์ร้ายที่ล่ามาได้ ก็เอาไปแลกเงินได้นี่นา! ไม่ล่าก็โง่แล้ว! "เอาล่ะ วันนี้ก็มีเรื่องแค่นี้แหละ งั้นฉันไปก่อนนะ!"

หลังจากผู้ใหญ่บ้านคุยธุระเสร็จ ก็เตรียมตัวจะกลับ โจวอันรีบร้องเรียกแกเอาไว้ "ผู้ใหญ่บ้านครับ รอก่อนครับ!" โจวอันเรียกแกไปพลาง ก็หยิบหมาในที่ถลกหนังออกแล้วยัดใส่ลงไปในกระสอบ "ผู้ใหญ่บ้านครับ หมาแดงตัวนี้ผู้ใหญ่บ้านรับไปนะ เอากลับไปทำกินที่บ้านเถอะครับ!"

โจวอันไม่ได้ตั้งใจจะประจบสอพลอผู้ใหญ่บ้าน แต่ในช่วงที่ผ่านมา ผู้ใหญ่บ้านคอยดูแลครอบครัวของเขามากจริงๆ โจวอันไม่เคยได้ให้อะไรตอบแทนผู้ใหญ่บ้านเลย ก็เลยอยากจะใช้หมาแดงตัวนี้ตอบแทนน้ำใจสักหน่อย การใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้าน เรื่องการวางตัวก็ต้องใส่ใจกันบ้าง คนที่มีอำนาจตัดสินใจอย่างผู้ใหญ่บ้าน สมควรที่จะต้องตีสนิทเข้าไว้ให้มากหน่อย

พอผู้ใหญ่บ้านเห็นหมาแดงกระสอบนี้ ถ้าบอกว่าไม่อยากได้ก็คงจะโกหกแล้วล่ะ ตำแหน่งผู้ใหญ่บ้านในยุคนี้ ไม่ใช่ว่าจะหาเศษหาเลยกันได้ง่ายๆ นะ ต่อให้เป็นถึงผู้ใหญ่บ้าน ชีวิตความเป็นอยู่ก็ยังคงอัตคัดขัดสน ถึงแม้จะไม่ถึงขั้นอดอยากหิวโหย แต่เนื้อก็ไม่ใช่ของที่จะได้กินกันบ่อยๆ เนื้อหมาแดงถึงจะไม่อร่อยเท่าของป่าชนิดอื่น แต่สำหรับคนที่ไม่ได้กินเนื้อมานาน มันก็ถือว่าเป็นของดีสุดๆ ไปเลยล่ะ!

แต่พอเห็นเด็กๆ ยืนเรียงแถวกันอยู่ข้างหลังโจวอัน ผู้ใหญ่บ้านก็ยังคงส่ายหน้าปฏิเสธ "ช่างเถอะเสี่ยวอัน เนื้อหมาแดงนี่เธอเก็บไว้เถอะ เอาไว้ให้พวกน้องๆ กิน" โจวอันยัดกระสอบใส่มือของผู้ใหญ่บ้านอย่างดื้อดึง แล้วพูดว่า "ผู้ใหญ่บ้านต้องรับไว้นะครับ ช่วงที่ผ่านมาผู้ใหญ่บ้านดูแลครอบครัวผมดีขนาดนี้ ผมไม่รู้จะขอบคุณยังไงแล้วจริงๆ! ถ้าผู้ใหญ่บ้านไม่รับ ก็แปลว่ารังเกียจเนื้อหมาแดงของผมแล้วล่ะ!"

พอผู้ใหญ่บ้านได้ยินก็รีบส่ายหน้าปฏิเสธ ในใจรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา โจวอันเด็กคนนี้ช่างรู้จักบุญคุณคนจริงๆ! "ฉันจะไปรังเกียจได้ยังไงล่ะ! เธอมีน้ำใจแบบนี้ ฉันดีใจจะตายอยู่แล้ว!" ทั้งสองคนเกี่ยงกันไปเกี่ยงกันมาอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดผู้ใหญ่บ้านก็ยอมรับกระสอบเนื้อหมาแดงนี้ไป ของกระสอบนี้หนักเอาเรื่อง กะดูแล้วน่าจะสักยี่สิบสามสิบชั่ง ถ้ากินอย่างประหยัดๆ ก็กินไปได้อีกนานเลยทีเดียว

ชาวบ้านรอบๆ พอเห็นผู้ใหญ่บ้านได้รับเนื้อถุงเบ้อเริ่ม ต่างก็รู้สึกอิจฉาตาร้อนกันเป็นแถบ แต่พวกเขาก็รู้สถานะของตัวเองดี ในใจก็รู้กระจ่างแจ้งว่าเนื้อพวกนี้พวกเขาไม่มีทางขอส่วนแบ่งได้แน่ๆ หลังจากถูกโจวอันปฏิเสธมาหลายครั้ง ผู้ใหญ่พวกนี้ก็หน้าบางเกินกว่าจะเอ่ยปากขออีก คุณป้าคนหนึ่งใช้มือสะกิดเด็กผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ พร้อมกับส่งซิกให้ "พี่อันเก่งสุดยอดไปเลยค่ะ! พี่เป็นพี่ชายที่เก่งที่สุดในหมู่บ้านเลย!"

คนที่พูดประโยคนี้ เป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ถึงจะเป็นเด็กสาวชาวไร่ชาวนา แต่หน้าตากลับจิ้มลิ้มน่ารักสุดๆ! แตกต่างจากเด็กดำเมี่ยมคนอื่นๆ เด็กผู้หญิงคนนี้มีผิวพรรณขาวผ่อง ดวงตากลมโตดั่งผลซิ่งดูมีเสน่ห์ดึงดูด ริมฝีปากเล็กรูปเชอร์รี่แดงระเรื่อโดยไม่ต้องแต่งแต้ม ผิวขาวไปทั้งตัว แม้แต่มือสองข้างก็ยังมองเห็นเส้นเลือดได้อย่างชัดเจน ถ้าไปโรงพยาบาลเพื่อเจาะน้ำเกลือ พยาบาลต้องชอบใจแน่ๆ แทงเข็มเดียวเข้าเป้าชัวร์! น้ำเสียงของเด็กผู้หญิงคนนี้ทั้งหวานและอ่อนโยน หลังจากโจวอันหันไปมองเธอ ก็อดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วขึ้น

อ้าว วันนี้ทำไมเฉิงเอ้อร์ยาถึงมาทักทายเขาได้ล่ะเนี่ย?