บทที่ 73 ถุย! ใครจะไปอยากได้เนื้อของแกกัน!

เฉิงเอ้อร์ยาคนนี้น่าจะอายุน้อยกว่าโจวอันสักสองสามเดือน ปีนี้ก็อายุ 16 ปีเหมือนกัน ถึงจะเพิ่งอายุสิบหก แต่ก็โตเป็นสาวสวยสะพรั่ง จะบอกว่าเป็นดอกไม้ประจำหมู่บ้านก็คงไม่เกินจริงนัก เฉิงเอ้อร์ยาแซ่เฉิง ภูมิลำเนาเดิมของครอบครัวไม่ได้อยู่แถบเขาฉางไป๋นี้ แต่มาจากเหอหนาน สาเหตุที่ต้องเดินทางไกลนับพันลี้มายังเขตภาคอีสานนี้ ก็เพราะต้องลี้ภัยจากความอดอยากครั้งใหญ่เมื่อ 20 กว่าปีก่อน ครอบครัวของเฉิงเอ้อร์ยาหนีมาถึงหมู่บ้านตระกูลโจวพอดี ก็เลยตั้งรกรากอยู่ที่นี่ ในหมู่บ้านตระกูลโจวนอกจากคนท้องถิ่นแซ่โจวแล้ว ก็ยังมีคนต่างแซ่อีกจำนวนหนึ่ง ซึ่งส่วนใหญ่ก็คือคนที่อพยพหนีตายมาในครั้งนั้น แม่หนูน้อยที่มีภูมิลำเนาเดิมอยู่เหอหนานคนนี้ หน้าตาสะสวยน่ารักจริงๆ โจวอันจำได้ว่าในชาติที่แล้ว มีไอ้หนุ่มวัยคึกคะนองชอบเธอตั้งมากมายก่ายกอง รวมไปถึงตัวโจวอันในวัยหนุ่มของชาติที่แล้วด้วย ที่แอบมีใจให้เธอและคอยเอาอกเอาใจเธออยู่ไม่น้อย! แต่เมื่อโจวอันผ่านประสบการณ์ชีวิตมามากขึ้นเรื่อยๆ ความประทับใจที่มีต่อเฉิงเอ้อร์ยาก็ยิ่งแย่ลงไปทุกที ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้บอบบางน่าทะนุถนอมเหมือนอย่างที่เห็นภายนอกเลยสักนิด ถ้าใช้คำพูดของคนในยุคหลังมาอธิบาย ก็คือพวกสาวชาเขียวดอกบัวขาวนั่นแหละ โจวอันจำได้ว่าดูเหมือนอีกสักสองสามปีให้หลัง เฉิงเอ้อร์ยาคนนี้จะแต่งงานกับโจวซุ่นคนในหมู่บ้าน โจวซุ่นกับโจวหู่เป็นศัตรูหัวใจกัน เพื่อที่จะได้แต่งงานกับเฉิงเอ้อร์ยา ทั้งคู่ก็ฟาดฟันกันไปไม่น้อยเลยทีเดียว โจวซุ่นยอมทุ่มสุดตัวเพื่อจะได้แต่งงานกับเฉิงเอ้อร์ยา เรียกได้ว่าแทบจะเทหมดหน้าตัก หญิงสาวชาวนาคนอื่นๆ เรียกค่าสินสอดอย่างมากก็แค่หลายสิบหยวน แต่บ้านตระกูลเฉิงนี้เปิดปากเรียกทีก็ตั้งหลายร้อยหยวน หวังชุ่ยเฟินแม่ของโจวหู่ พอเห็นท่าทีขูดรีดกันแบบนี้ ก็ย่อมไม่ยอมตกลงอย่างแน่นอน โจวหู่ก็เลยต้องไปแต่งงานกับคนอื่นแทน ซึ่งก็ถือว่ารอดพ้นเคราะห์กรรมไปได้ แต่โจวซุ่นกลับถูกเฉิงเอ้อร์ยาปั่นหัวจนอยู่หมัด โจวซุ่นยืนกรานหัวชนฝาว่าจะแต่งงานกับเธอให้ได้ บังคับให้แม่ไปกู้หนี้ยืมสินไปทั่ว แถมยังขู่ว่าถ้าไม่ได้แต่งกับเฉิงเอ้อร์ยา ก็จะผูกคอตายกับขื่อบ้านซะ! ท้ายที่สุดแล้วแม่ของโจวซุ่นก็รักและสงสารลูกชาย จึงวิ่งเต้นหาเงินไปทั่ว จนในที่สุดก็รวบรวมค่าสินสอดมาได้ครบ หลังจากเฉิงเอ้อร์ยาแต่งเข้ามาแล้ว แม่ของโจวซุ่นก็ย่อมอยากจะแสดงอำนาจในฐานะแม่สามีสักหน่อย แต่ต่อให้แม่ของโจวซุ่นจะร้ายกาจแค่ไหน ก็สู้สาวชาเขียวอย่างเฉิงเอ้อร์ยาไม่ได้หรอก แค่มีเรื่องขัดใจนิดหน่อย เฉิงเอ้อร์ยาก็จะซุกตัวเข้าไปในอ้อมกอดของโจวซุ่น ร้องไห้กระซิกๆ ไปพลาง พ่นคำพูดจาชวนสงสารไปพลาง หญิงงามถูกรังแกจนน้ำตาไหลพราก โจวซุ่นจะไปทนดูได้ยังไง? เดิมทีโจวซุ่นก็ไม่ใช่คนกตัญญูอะไรมากมายอยู่แล้ว พอถูกเฉิงเอ้อร์ยายุยงส่งเสริม ก็ถึงกับลงไม้ลงมือกับแม่ตัวเองเลยทีเดียว! ชีวิตของแม่โจวซุ่นนับแต่นั้นก็ช่างน่าเวทนา นอกจากจะต้องทนฟังคำพูดถากถางจากลูกสะใภ้แล้ว วันดีคืนดีก็ยังโดนลูกชายซ้อมอีก! บั้นปลายชีวิตของแม่โจวซุ่นยิ่งอ้างว้างโดดเดี่ยว ต้องอาศัยอยู่ในบ้านเก่าๆ เพียงลำพังไม่มีใครเหลียวแล ตายอยู่ในบ้านจนศพส่งกลิ่นเหม็นเน่า สุดท้ายก็เป็นคนในหมู่บ้านที่ช่วยจัดการงานศพให้ ถึงแม้โจวซุ่นจะได้แต่งงานกับเมียสวย แต่ชีวิตความเป็นอยู่ก็ยังคงย่ำแย่ เฉิงเอ้อร์ยาใช้จ่ายเงินสุรุ่ยสุร่าย โจวซุ่นต้องทำงานหนักเป็นวัวเป็นควายไปตลอดชีวิต แม้แต่เสื้อผ้าใหม่สักชุดก็ยังไม่กล้าซื้อให้ตัวเอง รอจนเด็กทั้งสามคนโตเป็นผู้ใหญ่ โจวซุ่นก็พบความจริงโดยบังเอิญว่าเด็กพวกนี้ไม่ใช่สายเลือดของตัวเอง! โจวซุ่นพาทั้งสามคนไปตรวจดีเอ็นเอ ปรากฏว่าไม่มีใครเป็นลูกของเขาเลยสักคน เรื่องอื้อฉาวนี้กลายเป็นขี้ปากให้คนในหมู่บ้านเอาไปซุบซิบนินทากันอย่างสนุกปาก สำหรับผู้หญิงแบบนี้ โจวอันอยากจะอยู่ให้ห่างที่สุดเท่าที่จะทำได้ คนแบบเฉิงเอ้อร์ยาคือตัวกาลกิณีทำลายครอบครัวขนานแท้ แต่งเข้าบ้านใครก็ทำลายไปถึงสามชั่วโคตร ไม่เพียงแต่พ่อแม่จะต้องทนทุกข์ทรมาน ตัวเองก็ต้องเหนื่อยสายตัวแทบขาด แถมลูกที่เลี้ยงมาก็ยังไม่ใช่สายเลือดของตัวเองอีก

ในขณะที่โจวอันกำลังจมดิ่งอยู่กับความทรงจำในชาติที่แล้ว เฉิงเอ้อร์ยาก็เอ่ยปากพูดขึ้นมาอีกครั้ง "พี่อันคะ ฉันเอาของมาแลกเนื้อกับพี่สักหน่อยได้ไหมคะ? บ้านฉันไม่ได้กินเนื้อมาตั้งนานแล้วนะ" ตอนที่เฉิงเอ้อร์ยาพูดประโยคนี้ เธอทำหน้าตาน่าสงสารสุดๆ ประกอบกับใบหน้าที่ดูไร้เดียงสาของเธอ ถ้าพวกไอ้หนุ่มวัยคึกคะนองในหมู่บ้านมาเห็นเข้าล่ะก็ ต้องอดใจไม่ไหว เกิดความรู้สึกสงสารและอยากปกป้องขึ้นมาแน่ๆ ฐานะทางบ้านของเฉิงเอ้อร์ยาก็ไม่ได้ดีอะไรนัก แต่แม่สาวน้อยคนนี้กลับใช้ชีวิตได้ค่อนข้างสุขสบายเลยทีเดียว ในหมู่บ้านมีไอ้หนุ่มที่ชอบเธออยู่เยอะแยะ แค่บีบน้ำตาแกล้งจนเรียกร้องความสงสารนิดหน่อย ก็มีคนรีบเอาของมาประเคนให้ถึงที่แล้ว ถึงขั้นมีไอ้หนุ่มบางคนหน้ามืดตามัว แอบขโมยเสบียงที่บ้านเอามาให้เฉิงเอ้อร์ยาเลยก็มี! ถ้าเป็นไอ้หนุ่มคนอื่นมายืนอยู่ในจุดที่โจวอันยืนอยู่ตอนนี้ล่ะก็ คงรีบโบกมือปฏิเสธพัลวันพร้อมกับยิ้มหน้าบานเป็นจานเชิง รีบประเคนเนื้อหมาแดงให้ด้วยสองมือ แถมยังไม่ยอมรับของแลกเปลี่ยนจากเฉิงเอ้อร์ยาเลยแม้แต่นิดเดียวแน่ๆ แต่โจวอันในตอนนี้ไม่ใช่ไอ้หนุ่มวัยคึกคะนองอีกต่อไปแล้ว วุฒิภาวะทางจิตใจของเขาคือผู้ใหญ่เต็มตัว ลูกไม้ตื้นๆ ของเด็กสาวแบบนี้ เขามองออกทะลุปรุโปร่งไปหมดแล้ว แถมเด็กสาวอายุ 16 แบบนี้ ในสายตาของเขาก็เป็นแค่เด็กเมื่อวานซืน ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกสนใจเลยสักนิด โจวอันปั้นหน้าเย็นชา เหลือบมองเธอแวบหนึ่งแล้วพูดว่า "เธออยากจะเอาของมาแลกก็ได้นะ จะเอาอะไรมาแลกล่ะ?"

พอเฉิงเอ้อร์ยาได้ยินแบบนี้ สีหน้าก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เม้มริมฝีปากล่างแล้วตอบว่า "พี่อันคะ ฉันเอามันฝรั่งมาแลกได้ไหมคะ?" มันฝรั่งถึงจะมีปริมาณเยอะและกินอิ่มท้อง แต่มันก็เป็นของที่ไม่มีราคาค่างวดที่สุด แถมคราวนี้ในหมู่บ้านก็เก็บเกี่ยวมันฝรั่งได้ผลผลิตอุดมสมบูรณ์ แต่ละครอบครัวก็ได้รับส่วนแบ่งมันฝรั่งไปไม่น้อยเลย โจวอันจัดการชำแหละหมาแดงในมือต่อไป ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามอง พร้อมกับพูดว่า "ได้สิ เธอไปแบกมันฝรั่งที่บ้านมาตะกร้าหนึ่งเต็มๆ แล้วกัน เดี๋ยวฉันจะเก็บหมาแดงไว้ให้เธอครึ่งตัว"

มันฝรั่งเป็นของเนื้อแน่นน้ำหนักเยอะ มันฝรั่งหนึ่งตะกร้าสะพายหลัง น้ำหนักก็ปาเข้าไปเกือบร้อยชั่งแล้ว ส่วนเนื้อหมาแดงที่ถลกหนังและควักไส้ออกหมดแล้ว เต็มที่ก็หนักแค่สามสิบชั่ง หมาแดงครึ่งตัวก็เท่ากับเนื้อแค่สิบกว่าชั่งเท่านั้น พอเฉิงเอ้อร์ยาได้ยินข้อเสนอนี้ มุมปากก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกยิกๆ ถึงแม้ในยุคนี้เนื้อจะราคาแพง แต่การเอามันฝรั่งเกือบร้อยชั่งมาแลกกับหมาแดงแค่ครึ่งตัว เธอจะตัดใจยอมได้ยังไงล่ะ? ที่เธอออกโรงมาในวันนี้ ก็เพื่อจะมาจับเสือมือเปล่าต่างหาก! ถ้าต้องเสียมันฝรั่งไปเป็นตะกร้า แม่ของเธอมีหวังด่าเธอจนหูชาแน่ๆ! เฉิงเอ้อร์ยารู้สึกสงสัยอยู่ในใจเป็นอย่างมาก เธอจำได้ว่าเมื่อก่อนโจวอันเอาอกเอาใจเธอจะตายไปนี่นา ตอนที่ไปทำงานแลกแต้มที่ทุ่งนาก่อนหน้านี้ โจวอันยังชอบมาช่วยเธอทำงานอยู่บ่อยๆ เลย! ทำไมตอนนี้ถึงได้เปลี่ยนไปเป็นคนเย็นชา ไม่เห็นแก่ความสัมพันธ์เลยล่ะ? เฉิงเอ้อร์ยาทัดปอยผมที่หลุดลุ่ยไว้ทัดหู เผยให้เห็นลำคอขาวผ่อง "พี่อันคะ มันฝรั่งที่บ้านฉันก็มีไม่ค่อยเยอะเหมือนกันน่ะค่ะ เอาอย่างนี้ได้ไหมคะ ฉันขอเอามันฝรั่งหนึ่งชั่งมาแลกกับเนื้อหนึ่งชั่งได้ไหมคะ?"

โจวอันฟังจบก็กลอกตาใส่เธอ แค่นเสียงหัวเราะหยันออกมา "เธอยังไม่ตื่นหรือไง? มันฝรั่งในสหกรณ์การเกษตรราคาแค่ไม่กี่เฟิน ส่วนเนื้อนี่ขายได้ตั้งหลายเหมาเชียวนะ! จะเอามันฝรั่งหนึ่งชั่งมาแลกเนื้อหนึ่งชั่ง จะเอาเปรียบกันเกินไปหน่อยไหมฮะ?" เพราะความสวย เฉิงเอ้อร์ยาจึงมักจะถูกคนในหมู่บ้านคอยเอาอกเอาใจและห้อมล้อมมาโดยตลอด นี่เป็นครั้งแรกที่เธอถูกคนตะคอกใส่ด้วยถ้อยคำรุนแรงแบบนี้ เธอทำหน้าน้อยเนื้อต่ำใจสุดๆ น้ำตาเอ่อล้นคลอเบ้า มองดูแล้วน่าสงสารจับใจ โจวหู่ที่ยืนอยู่หลังฝูงชนในที่สุดก็ทนดูไม่ไหว พุ่งพรวดออกมายืนอยู่ข้างหน้าทันที วันนี้โจวหู่แค่ตามมาดูเรื่องสนุกเฉยๆ เขาไม่ได้หวังว่าจะได้ส่วนแบ่งเนื้อหรอก ท้ายที่สุดแล้วพฤติกรรมช่วงนี้ของโจวอันเขาก็รู้ดี อย่าว่าแต่แบ่งเนื้อให้บ้านเขาเลย แค่ไม่โดนซัดหน้าหงายก็บุญแค่ไหนแล้ว ตอนแรกพอดูเรื่องสนุกเสร็จเขาก็กำลังจะกลับบ้าน แต่ผลปรากฏว่ากลับมาเห็นนางในดวงใจของตัวเองถูกรังแกซะงั้น "โจวอัน! เอ้อร์ยามาขอแลกเนื้อกับแกนิดหน่อย แกต้องแสดงท่าทีแบบนี้ใส่เลยเหรอ? อย่าคิดว่าแค่หาเศษเนื้อเหม็นๆ พวกนี้มาได้ แล้วแกจะเจ๋งนักนะ! ถุย! ใครจะไปอยากได้เนื้อของแกกัน!"

โจวอันแกว่งมีดในมือ สับฉับเดียวหัวของหมาแดงก็ขาดกระเด็น "ไม่อยากได้ก็ไสหัวไปไกลๆ! ถ้ามีปัญญาก็ขึ้นเขาไปล่าสัตว์เอาเองสิ อย่ามาเห่าหอนอยู่ตรงนี้!" โจวหู่รู้ซึ้งถึงความร้ายกาจของโจวอันดี ก็เลยกล้าแค่โวยวายไปสองสามประโยค จากนั้นก็หันไปปลอบใจเฉิงเอ้อร์ยาที่อยู่ข้างๆ ทันที "เอ้อร์ยา เธอไม่ต้องไปแลกกับมันหรอก! ไอ้โจวอันนี่มันไม่ใช่คนดีอะไร อย่าไปทนรับอารมณ์เสียๆ ของมันเลย!"