บทที่ 74 ต้องหาทางคบหากับโจวอันคนนี้ให้ได้!

เฉิงเอ้อร์ยามองโจวหู่ที่อยู่ข้างๆ แล้วก็อดไม่ได้ที่จะแอบกลอกตาบนอย่างเงียบๆ ฐานะทางบ้านของโจวหู่ถือว่าค่อนข้างดีในหมู่บ้าน นับว่าเป็นตัวเลือกสำรองที่ใช้ได้ แต่ตั้งแต่โจวอันเริ่มล่าสัตว์ ฐานะทางบ้านของโจวหู่ก็ดูจะเทียบไม่ติดเลยอย่างเห็นได้ชัด ท้ายที่สุดแล้ว ถ้าแต่งงานกับโจวหู่ อย่างมากก็แค่ไม่อดตาย ได้กินหมั่นโถวกับข้าวต้ม แต่ถ้าแต่งกับโจวอันมันไม่เหมือนกัน ถึงที่บ้านเด็กจะเยอะ แต่ก็ได้กินเนื้อทุกมื้อเลยนะ! ทุกครั้งที่เดินผ่านหน้าบ้านเขา กลิ่นเนื้อหอมๆ นั่นแทบจะยั่วน้ำลายไหล! แม่ของเฉิงเอ้อร์ยาบอกกับเธอหลายรอบแล้ว ว่าต้องหาทางคบหากับโจวอันคนนี้ให้ได้! ถึงเวลาพอแต่งงานกับโจวอัน ก็ยังพกพาครอบครัวฝั่งหญิงไปกินเนื้อด้วยกันได้! ทั้งที่เมื่อก่อนโจวอันเอาอกเอาใจเธอจะตายไป ไม่รู้ว่าวันนี้เกิดบ้าอะไรขึ้นมา เฉิงเอ้อร์ยารู้สึกเสียหน้าไม่น้อย จึงทำได้เพียงเดินหนีไปก่อน โจวหู่ทำตัวเหมือนลูกไล่ เดินตามก้นเธอไปต้อยๆ

"เอ้อร์ยา เธออย่าเพิ่งอารมณ์เสียไปเลย ไปเถอะ เดี๋ยวฉันให้แม่ทอดแป้งจี่ผักป่าให้เธอกินนะ!"

เฉิงเอ้อร์ยาเห็นหน้าโจวหู่แล้วก็รู้สึกรำคาญ วันๆ เอาแต่เดินตามตูดอยู่ได้ โจวหู่ที่ไม่ได้เรื่องคนนี้ ยิ่งมองก็ยิ่งหงุดหงิด จนไม่อยากจะเสแสร้งแกล้งทำอีกต่อไปแล้ว

"ไสหัวไปเลย! ใครอยากกินแป้งจี่ผักป่าของนายกัน! แค่ไก่ป่าสักตัวนายยังจับไม่ได้เลย ถ้านายมีความสามารถได้สักครึ่งของพี่อัน ก็คงไม่ไม่ได้เรื่องขนาดนี้หรอก!"

เฉิงเอ้อร์ยาพูดจบก็ผลักโจวหู่ไปหนึ่งที แล้วหันหลังเดินจากไป โจวหู่ไม่ทันระวังตัว ถูกผลักจนล้มก้นจ้ำเบ้า นั่งอยู่บนพื้นโคลนมองดูแผ่นหลังของเฉิงเอ้อร์ยา โกรธจนขบกรามแน่น แน่นอนว่าคนที่เขาโกรธไม่ใช่เฉิงเอ้อร์ยา แต่เป็นโจวอันที่ช่วงนี้ชอบทำตัวเด่นเกินหน้าเกินตาต่างหาก!

"หนอยแน่ไอ้โจวอัน! คิดจะแย่งเอ้อร์ยาของฉันไปใช่ไหม! ไม่ช้าก็เร็วฉันจะสั่งสอนแกให้ดู!"

โจวอันที่อยู่ในลานบ้านมองดูแผ่นหลังของทั้งสองคนที่เดินจากไป พลางคิดในใจเงียบๆ ผู้หญิงดีเลิศประเสริฐศรีอย่างเฉิงเอ้อร์ยา เขาโจวอันคงไม่มีบุญวาสนาได้รับไว้หรอก แต่ถ้าเธอได้แต่งงานกับโจวหู่ล่ะก็ นั่นถือเป็นเรื่องดีงามอย่างแน่นอน! ในชาติที่แล้วโจวหู่แต่งงานกับเมียที่ซื่อสัตย์หัวอ่อน เลยถูกคนทั้งบ้านผลัดกันรังแก โจวหู่กับหวังชุ่ยเฟินมีคนคอยปรนนิบัติพัดวีไปตลอดชีวิต ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายสุดๆ ครอบครัวที่เลวทรามต่ำช้าแบบนี้ กลับมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ไม่เลวเลย พูดตามตรง โจวอันรู้สึกจริงๆ ว่าสวรรค์ช่างไม่มีตา! สำหรับโจวอันแล้ว ผู้หญิงอย่างเฉิงเอ้อร์ยาสมควรคู่กับโจวหู่ที่สุด! จะได้ให้ครอบครัวของป้าสะใภ้ได้ลิ้มรสชาติของความวุ่นวายบ้านแตกสาแหรกขาดดูบ้างว่ามันเป็นยังไง! โจวอันส่ายหน้า เลิกคิดถึงเรื่องพวกนี้ หันกลับมาพูดกับชาวบ้านในลานบ้าน

"เนื้อหมาแดงพวกนี้มันเยอะเกินไปจริงๆ บ้านผมกินไม่หมดหรอกครับ แต่ว่าพวกน้องๆ ของผมค่อนข้างชอบกินเมล็ดสน ถ้าใครสามารถเอาเมล็ดสนมาให้พวกน้องๆ ของผมได้ เนื้อหมาแดงพวกนี้พวกคุณก็เอาไปกินได้เลยครับ!"

คำพูดของโจวอันนั้นมีชั้นเชิงมาก ต่อให้เป็นคนจ้องจับผิดก็ยังหาข้อติไม่ได้ คำพูดของโจวอันไม่ได้พาดพิงถึงเรื่องเงิน คูปอง หรือการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์เลย แค่เปรยขึ้นมาว่าพวกน้องๆ ชอบกินเมล็ดสน ชาวบ้านฟังแล้วก็เข้าใจได้ทันที นี่ไม่ใช่การฉวยโอกาสกักตุนสินค้าเก็งกำไร แต่เป็นเพียงการแลกเปลี่ยนน้ำใจกันธรรมดาๆ ในหมู่บ้านเท่านั้น คุณป้าคนหนึ่งได้ยินดังนั้น ก็ยิ้มแฉ่งหน้าบานทันที

"เสี่ยวอันเอ๊ย! ช่วงนี้บ้านป้าหาเมล็ดสนมาได้ไม่น้อยเลยล่ะ! เมื่อวานป้าเพิ่งชั่งดู มีตั้งยี่สิบแปดชั่งแน่ะ เดี๋ยวป้าเอามาให้เธอนะ เธอจะหั่นเนื้อให้ป้าได้สักเท่าไหร่ล่ะ?"

โจวอันคำนวณในใจเงียบๆ ราคารับซื้อเมล็ดสนในสหกรณ์การเกษตรตกชั่งละสองเหมาห้าเฟิน เนื้อหมาแดงนี่ถึงรสชาติจะแย่ไปหน่อย แต่เนื้อหมาแดงหนึ่งชั่ง ยังไงก็แลกเมล็ดสนได้สักสองสามชั่งอยู่ดี

"คุณป้าครับ งั้นเดี๋ยวป้าเอาเมล็ดสนมาเลยนะครับ ผมหั่นเนื้อให้ป้าสักสิบชั่งโอเคไหมครับ?"

พอคุณป้าได้ยินแบบนี้ ก็ยิ้มหน้าบานพยักหน้ารัวๆ ทันที

"ได้ๆๆ! ได้แน่นอนสิ! เดี๋ยวป้ากลับไปเอาที่บ้านเดี๋ยวนี้แหละ!"

เมล็ดสนพวกนี้ขึ้นอยู่บนเขา ถึงแม้การจะหามาได้จะลำบากยากเย็นและยุ่งยากจริงๆ แต่ข้อดีก็คือไม่ต้องเสียเงิน การเอาของที่ไม่ต้องเสียเงินมาแลกเนื้อกิน ไม่ว่าใครก็รู้สึกว่าคุ้มค่าทั้งนั้น! พอทุกคนเห็นว่าสามารถใช้เมล็ดสนแลกเนื้อได้ ต่างก็รู้สึกหวั่นไหวกันถ้วนหน้า คนที่มีเมล็ดสนอยู่ที่บ้านก็วิ่งแจ้นกลับไปอย่างรวดเร็ว กลัวว่าถ้าไปช้าจะแลกเนื้อไม่ทัน! ชาวบ้านรู้สึกว่าคุ้มค่า โจวอันเองก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องดีเช่นกัน เนื้อหมาแดงพวกนี้เขาเคยชิมมาก่อนแล้ว ทั้งหยาบทั้งเหนียว ไม่อร่อยเลยสักนิด ถ้าเอาไปทำเนื้อรมควัน รสชาติก็น่าจะยิ่งแย่ลงไปอีก ก่อนหน้านี้เขาคิดจะใช้กระต่ายป่าและไก่ป่าบนเขามาแลกเมล็ดสนกับชาวบ้าน แต่เพราะมีเรื่องยุ่งเหยิงมากมาย ก็เลยล่าช้าไป ตอนนี้ประจวบเหมาะพอดีที่จะได้ใช้เนื้อหมาแดงที่เขาไม่ชอบกิน มาแลกเมล็ดสนกับชาวบ้าน ถึงแม้เนื้อหนึ่งชั่งจะแลกเมล็ดสนได้แค่สองสามชั่ง แต่มันก็ไม่น้อยเลยจริงๆ เมล็ดสนหนึ่งชั่งฟังดูเหมือนน้อย แต่ข้างในมีตั้งแปดเก้าร้อยเม็ดเชียวนะ ถ้าต้องไปหาเอง ก็คงเหนื่อยสายตัวแทบขาดแน่ๆ หมาแดงทั้งเจ็ดตัวนี้ หักลบหนัง ขน เครื่องใน ตัวที่ให้ผู้ใหญ่บ้านไป และส่วนที่แบ่งให้พี่โจวเหล่ยแล้ว เนื้อหมาแดงที่เหลือก็มีไม่ถึงหนึ่งร้อยห้าสิบชั่ง เขาเอามันไปแลกเมล็ดสนกับชาวบ้านมาได้เกือบสี่ร้อยชั่ง บรรจุใส่กระสอบกระสอบปุ๋ยใบใหญ่ได้หลายกระสอบ และเอาไปเก็บไว้ในห้องครัวทั้งหมด พอมองดูกระสอบป่านที่เต็มไปด้วยเมล็ดสนหลายใบนี้ ในใจของโจวอันก็รู้สึกเบิกบานสุดๆ อาหารที่เตรียมไว้สำหรับจำศีลหลบหนาวมีเยอะขึ้นเรื่อยๆ จริงๆ หน้าหนาวปีนี้ไม่เพียงแต่จะไม่ต้องอดอยาก แต่ยังได้กินจนพุงกางอีกต่างหาก! หลังจากกินมื้อเย็นเสร็จ ท้องฟ้ายังค่อนข้างสว่าง โจวอันหิ้วกระสอบป่านใบหนึ่งเตรียมตัวออกจากบ้าน

"พี่ใหญ่ พี่จะไปไหนครับ? ในกระสอบนี้คืออะไรเหรอครับ?"

น้องรองโจวฝูเห็นพี่ใหญ่กำลังจะออกไปข้างนอก จึงเดินเข้าไปถาม โจวอันเปิดปากกระสอบออก เอาของข้างในให้น้องชายดู

"เป็นหนังที่สะสมไว้ช่วงนี้น่ะ พี่จะไปหาลุงต้าชุนของนายให้ช่วยจัดการให้หน่อย"

ตั้งแต่โจวอันทะลุมิติกลับมาและเริ่มล่าสัตว์ ในมือก็สะสมหนังสัตว์ไว้ไม่น้อยแล้ว ในกระสอบใบนี้มีหนังกระต่ายป่าสีเทาหลายผืน หนังหมาแดงเจ็ดผืน และหนังกวางโรที่หามาได้ก่อนหน้านี้ อย่างหนังหมาหริ่งและหนังหมีที่สามารถขายได้ราคาสูง โจวอันเลือกที่จะปล่อยขายไป ส่วนหนังสัตว์ที่ขายไม่ได้ราคาแบบนี้ แทนที่จะเอาไปแลกเงินเศษเงิน สู้เก็บไว้ใส่เองดีกว่า การเอาหนังสัตว์มาทำเสื้อผ้า ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด ไม่ใช่แค่ถลกหนังออกมา แล้วเอาเข็มมาเย็บๆ ปะๆ ก็เสร็จหรอกนะ หนังสัตว์พวกนี้ถ้าจะเอามาทำเป็นเสื้อผ้า จะต้องผ่านกระบวนการจัดการเฉพาะทางเสียก่อน ไม่อย่างนั้นหนังจะมีกลิ่นเหม็นสาบแรงมาก เน่าเสียและถูกแมลงกัดกินได้ง่าย ถ้าทำไม่เป็น หนังก็จะเสียรูปและแข็งกระด้าง กลายเป็นทั้งแห้งทั้งเปราะ สุดท้ายก็กลายเป็นทำของเสียเปล่า ในหมู่บ้านตระกูลโจวแห่งนี้ ถึงแม้จะไม่มีช่างฝีมือเก่าแก่ที่เชี่ยวชาญด้านการจัดการหนังสัตว์โดยเฉพาะ แต่โจวอันก็รู้ว่าพรานป่าส่วนใหญ่ มักจะพอมีฝีมือด้านนี้อยู่บ้าง โจวต้าชุนในหมู่บ้านปีนี้อายุสี่สิบกว่าปี เคยเป็นพรานป่าชื่อดังประจำหมู่บ้าน ฝีมือการล่าสัตว์ยอดเยี่ยมมาก มีชื่อเสียงโด่งดังไปถึงหมู่บ้านใกล้เคียงหลายแห่ง น่าเสียดายที่ตอนวิ่งไล่ตามกวางป่าบนเขา ดันหกล้มจนขาหัก ทำให้เดินกะเผลกๆ มาจนถึงตอนนี้ ตอนนี้แค่จะเดินยังไม่ค่อยจะคล่องเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องขึ้นเขาล่าสัตว์ โจวอันแบกหนังสัตว์กระสอบใหญ่ใบนี้ มาที่บ้านของโจวต้าชุนซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกสุดของหมู่บ้าน

"ก๊อกๆๆ"

"ลุงต้าชุน ลุงอยู่บ้านไหมครับ?"