บทที่ 75 ว้าว นี่มันของล้ำค่าชัดๆ!

โจวอันเคาะประตูอยู่นานพักใหญ่ ในที่สุดก็มีคนมาเปิดประตู คนที่มาเปิดประตูคือโจวต้าชุน ลุงต้าชุนหน้าตาหล่อเหลาเอาการ คิ้วเข้มตาโตแถมยังรูปร่างสูงใหญ่ โจวต้าชุนเห็นโจวอันก็ยิ้มรับ รีบเชื้อเชิญให้เขาเข้ามาข้างใน

"เสี่ยวอันนี่เอง ลุงไม่ได้เจอเธอมาตั้งนานแน่ะ เร็วเข้า รีบเข้ามานั่งสิ!"

"ครับผม!"

โจวอันเดินตามหลังโจวต้าชุนเข้าไปในบ้าน มองดูแผ่นหลังที่เดินกะเผลกๆ ของเขา โจวอันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้าใจ ขาของลุงต้าชุนกะเผลกหนักมาก เวลาเดินก็โอนเอนไปมา ถ้าก้าวพลาดไปนิดเดียว คงได้ล้มลงไปกองกับพื้นแน่ๆ ต้องรู้ก่อนนะว่าเมื่อก่อนลุงต้าชุนน่ะสง่างามน่ายำเกรงขนาดไหน ไม่นึกเลยว่าตอนนี้จะกลายเป็นแบบนี้ไปได้

ความทรงจำแรกที่โจวอันมีต่อลุงต้าชุน คือเมื่อสิบปีก่อน ตอนที่เขายังอายุแค่หกเจ็ดขวบ โจวอันกับเพื่อนๆ เล่นกันอยู่ในหมู่บ้าน เห็นลุงต้าชุนกับเพื่อนพรานป่าเดินกลับมาพร้อมผลงานเต็มไม้เต็มมือ บนบ่าแบกหมูป่าตัวอ้วนท้วน ในตะกร้าสะพายหลังมีไก่ป่าขนสีสดใส ล่าสัตว์มาได้เยอะมากจนในมือยังหิ้วหมาหริ่งมาอีกหลายตัว โจวต้าชุนกับพวกผู้ชายเหล่านั้นพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน ดูสง่างามน่ายำเกรงสุดๆ น่าเสียดายที่โลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน ตั้งแต่ที่ขาของโจวต้าชุนกะเผลกเมื่อไม่กี่ปีก่อน ฐานะความเป็นอยู่ของที่บ้านก็แย่ลงเรื่อยๆ

"เสี่ยวอันมานั่งสิ เดี๋ยวลุงรินน้ำให้ดื่มนะ"

โจวอันรีบโบกมือปฏิเสธ วางกระสอบป่านในมือลงบนพื้น "ไม่เป็นไรครับลุงต้าชุน ตอนจะมาผมเพิ่งดื่มมาเอง ลุงลองดูของในกระสอบนี้ของผมหน่อยสิครับว่าเป็นยังไงบ้าง"

พอเปิดกระสอบออก ลุงต้าชุนเห็นของข้างในชัดเจน ก็พยักหน้าชื่นชม "ไม่เลวเลยนะเสี่ยวอัน ลุงได้ยินคนในหมู่บ้านบอกว่าเธอเรียนรู้วิธีล่าสัตว์แล้ว ไม่นึกเลยว่าจะเก่งขนาดนี้ ล่าของพวกนี้มาได้ตั้งเยอะแยะ!"

เมื่อได้รับคำชมจากลุงต้าชุน โจวอันก็เกาหัวด้วยความเขินอาย "แหะๆ ถ้าเทียบกับลุงต้าชุน ผมยังห่างชั้นอีกเยอะเลยครับ! ที่ผมมาคราวนี้ก็อยากจะให้ลุงช่วยจัดการหนังสัตว์พวกนี้ให้หน่อยน่ะครับ ผมอยากจะเอาหนังพวกนี้ไปตัดเสื้อแจ็กเก็ตให้พวกน้องๆ ใส่น่ะครับ"

ตอนที่โจวอันกำลังพูด โจวต้าชุนก็เอาแต่จ้องมองเขา แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชมและเอ็นดูเด็กรุ่นหลัง วีรกรรมการล่าสัตว์ของโจวอันในหมู่บ้านช่วงนี้ เขาก็ได้ยินมาไม่น้อยเหมือนกัน สำหรับเด็กที่มีพรสวรรค์ในการล่าสัตว์คนนี้ เขารู้สึกถูกชะตาและเห็นอกเห็นใจอย่างบอกไม่ถูก

"ได้สิ วางหนังสัตว์พวกนี้ไว้ตรงนี้แหละ ช่วงนี้ลุงก็ไม่ได้มีธุระอะไร เดี๋ยวพอมีเวลาลุงจะจัดการให้เอง"

โจวอันพยักหน้าขอบคุณรัวๆ พร้อมกับล้วงเอาของในกระเป๋ากางเกงออกมา "งั้นก็ขอบคุณลุงต้าชุนมากเลยนะครับ ช่วยผมได้มากจริงๆ เงินนี่ลุงรับไว้นะครับ วันหลังถ้าผมมีหนังสัตว์อีก ก็คงต้องรบกวนลุงอีกแน่ๆ!"

โจวต้าชุนเห็นแบงก์สิบหยวนต้าถวนเจี๋ยที่ยื่นมา ก็รีบดันกลับไปทันที "โธ่ เสี่ยวอัน เธอรีบเก็บเงินนี่กลับไปเถอะ ยังไงลุงก็ว่างอยู่แล้ว แค่ช่วยทำนิดๆ หน่อยๆ จะต้องเอาเงินไปทำไมกัน!"

แน่นอนว่าโจวอันย่อมไม่กล้าให้คนอื่นช่วยงานฟรีๆ จึงยัดเงินใส่มือเขาดื้อๆ "ลุงต้าชุน ลุงต้องรับไว้นะครับ ไม่อย่างนั้นวันหลังผมคงไม่กล้ามาขอให้ลุงช่วยอีกแล้ว!"

โจวอันรู้ดีว่าตอนนี้ฐานะทางบ้านของลุงต้าชุนยากจนข้นแค้นมาก เงินสิบหยวนถึงจะไม่เยอะ แต่ก็สามารถช่วยบรรเทาความลำบากในบ้านได้มากทีเดียว หลังจากเกี่ยงกันไปมาอยู่พักใหญ่ ในที่สุดโจวต้าชุนก็ยอมรับเงินไว้

จากนั้นลุงต้าชุนก็หยิบหนังสัตว์ออกจากกระสอบป่าน ออกมาดูทีละผืนๆ

"หนังกระต่ายป่าเยอะทีเดียวนะ ถึงหน้าตาจะดูไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ แต่เอามาทำเสื้อผ้าก็ถือว่าอุ่นอยู่" จากนั้นก็รื้อเอาหนังหมาแดงออกมา ลูบคลำไปมาในมือ "หนังหมาแดงนี่ก็ใช้ได้ สีสันสวยงามดี เสียก็แต่ขนมันไม่ค่อยหนา ก็เลยไม่ค่อยอุ่นเท่าไหร่ หนังกวางโรนี่ของดีของแท้เลย ถึงเวลาเอาไปทำเป็นเบาะปูรองนอนบนเตียงเตา เวลานอนรับรองว่าอุ่นสบายแน่ๆ!"

หลังจากดูหนังสัตว์ในกระสอบจนครบหมดแล้ว โจวต้าชุนก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย "เสี่ยวอัน ขึ้นเขาไปเธอไม่ได้ล่าสุนัขจิ้งจอกมาบ้างเหรอ? ถ้าใช้หนังหมาจิ้งจอกมาทำเสื้อผ้าล่ะก็ ถึงจะเรียกว่าอุ่นของจริง!"

โจวอันส่ายหน้า แล้วตอบกลับไปว่า "ผมขึ้นเขาไปตั้งหลายรอบแล้ว พูดตามตรง ผมยังไม่เคยเจอหมาจิ้งจอกเลยสักตัวครับ!"

โจวต้าชุนพยักหน้า ยิ้มแล้วพูดว่า "สงสัยเธอจะไปผิดที่ล่ะมั้ง คุณสมบัติในการกันหนาวของหนังหมาจิ้งจอกน่ะ ดีกว่าหนังหมาแดงกับหนังกระต่ายตั้งเยอะ ที่บ้านลุงมีอยู่ตัวนึง เดี๋ยวลุงเอามาให้ดูนะ"

โจวต้าชุนลุกขึ้นยืน เดินเข้าไปในห้องห้องหนึ่ง แล้วยกหีบไม้ใบใหญ่ออกมา "เสื้อผ้าที่ทำจากหนังหมาจิ้งจอกแบบนี้ เมื่อก่อนลุงมีตั้งสามสี่ตัว น่าเสียดายที่ฐานะทางบ้านไม่ค่อยดีก็เลยขายกินไปหมดแล้ว ตอนนี้เหลืออยู่แค่ตัวเดียวเนี่ยแหละ"

โจวต้าชุนหยิบเสื้อโค้ตหนังหมาจิ้งจอกออกจากหีบ กางให้โจวอันดูตรงหน้า พอโจวอันเห็นรูปแบบของเสื้อตัวนี้ชัดๆ ก็เข้าใจทันทีว่าทำไมโจวต้าชุนถึงได้เก็บรักษามันไว้ในหีบไม้อย่างทะนุถนอมราวกับของล้ำค่า

"สวย! เสื้อตัวนี้สวยเกินไปแล้ว!" โจวอันอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา จ้องมองจนตาค้าง

เสื้อที่ทำจากหนังหมาจิ้งจอกตัวนี้มันตัวใหญ่มากจริงๆ ความยาวกะดูแล้วน่าจะคลุมตั้งแต่คอลงไปถึงน่องเลยทีเดียว สีสันทั่วทั้งตัวเป็นสีส้มอมแดงสดใส มองปราดเดียวก็รู้เลยว่าทำมาจากหมาจิ้งจอกไฟ หรือที่เรียกกันว่าหมาจิ้งจอกแดง บนเขาฉางไป๋ของแท้แน่นอน โจวอันยื่นมือออกไปลูบๆ คลำๆ หนังและขนทั้งนุ่มและลื่น สัมผัสนี้มันสุดยอดหาตัวจับยากจริงๆ ด้านบนผิวมีชั้นขนแข็งช่วยกันลม แล้วก็ยังมีขนอ่อนที่นุ่มละมุนอยู่อีกมากมาย ขนทั้งดกหนาและฟูฟ่อง มองดูแล้วก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นเลย

พอโจวต้าชุนเห็นสายตาตื่นตะลึงของโจวอัน บนใบหน้าก็อดไม่ได้ที่จะฉายแววภาคภูมิใจขึ้นมานิดๆ "เสื้อโค้ตหนังหมาจิ้งจอกตัวนี้ไม่เพียงแต่จะสวยนะ แต่ยังอุ่นมากด้วย เมื่อก่อนตอนหิมะตกแล้วขึ้นเขาไปล่าสัตว์ ลุงก็จะใส่มันตลอด ใส่ไอ้เจ้านี่ลงไปนอนคลุกหิมะยังไม่รู้สึกหนาวเลยสักนิด!"

หลังจากโจวต้าชุนพูดจบ ก็เอาเสื้อโค้ตหนังหมาจิ้งจอกสวมทับลงบนตัวของโจวอัน ทันทีที่สวมเข้ากับตัว โจวอันก็รู้สึกเหมือนถูกห่อหุ้มไว้ด้วยไออุ่นระลอกหนึ่ง สภาพอากาศในตอนนี้ยังไม่ถือว่าหนาวเย็นเท่าไหร่นัก เพิ่งจะสวมไปได้แป๊บเดียว โจวอันก็รู้สึกว่าแผ่นหลังเริ่มมีเหงื่อซึมออกมาแล้ว

โจวอันลูบคลำเสื้อโค้ตหนังหมาจิ้งจอกไปมา ชอบอกชอบใจจนแทบไม่อยากจะถอดออก "ว้าว นี่มันของล้ำค่าชัดๆ! ใส่แล้วอุ่นสุดๆ ไปเลย ตอนหิมะตกถ้าได้ใส่ล่ะก็ ต้องสบายแน่ๆ!"

โจวต้าชุนมองดูเสื้อโค้ตหนังหมาจิ้งจอก แววตาแฝงไปด้วยความเศร้าสร้อย "ใช่แล้วล่ะ น่าเสียดายที่ขาของลุงมันพังไปแล้ว ชาตินี้คงไม่มีปัญญาขึ้นเขาไปล่าสัตว์ได้อีก เก็บของชิ้นนี้ไว้ก็ถือซะว่าเป็นของดูต่างหน้าความทรงจำก็แล้วกัน"

พอเห็นใบหน้าเศร้าสลดของลุงต้าชุน โจวอันก็เอ่ยปากปลอบใจ "ไม่เป็นไรหรอกครับลุงต้าชุน วันข้างหน้าชีวิตความเป็นอยู่จะค่อยๆ ดีขึ้นเรื่อยๆ เองครับ จริงสิครับลุงต้าชุน หนังหมาจิ้งจอกพวกนี้ ลุงขึ้นเขาไปล่ามาเองเหรอครับ?"

ที่โจวอันถามแบบนี้ ก็เพราะเขามีความคิดบางอย่างอยู่ในใจ อีกหนึ่งเดือนข้างหน้าบนเขาฉางไป๋แห่งนี้ก็จะมีหิมะตกแล้ว การล่าสัตว์ในฤดูหนาวมันหนาวจัดจนแทบจะเอาชีวิตไม่รอด อากาศติดลบหลายสิบองศา โจวอันก็อยากจะได้เสื้อโค้ตหนังหมาจิ้งจอกแบบนี้สักตัวเหมือนกัน แต่โจวอันขึ้นไปบนเขาแถวๆ นี้ตั้งหลายรอบแล้ว ยังไม่เคยเห็นแม้แต่เงาของหมาจิ้งจอกเลย

ลุงต้าชุนมองเจตนาของโจวอันออกอย่างทะลุปรุโปร่ง จึงเล่าให้ฟังอย่างไม่หวงวิชา "บนเขาแถวๆ นี้น่ะ มีหมาจิ้งจอกน้อยมากจริงๆ ถ้าอยากจะล่าหมาจิ้งจอกล่ะก็ ต้องไปทางร่องหินผานู่น!"

"ร่องหินผาเหรอครับ?"