บทที่ 76 มิติพกพามันใช้แบบนี้ได้ด้วยเหรอเนี่ย?!

สถานที่แห่งนี้โจวอันก็พอจะเคยได้ยินมาบ้าง ได้ยินมาว่าที่นั่นอยู่ไกลมาก แถมหนทางก็ยังทุรกันดารสุดๆ ต้องบุกป่าฝ่าดง ข้ามน้ำข้ามเขาไป แค่เดินเท้าเที่ยวเดียวก็ต้องใช้เวลาถึงหกเจ็ดชั่วโมงแล้ว

"ใช่แล้ว ร่องหินผานั่นแหละ แถวๆ นั้นมีถ้ำอยู่เยอะมาก ในถ้ำพวกนั้นมีหมาจิ้งจอกอยู่เพียบเลยล่ะ!" ตอนที่โจวต้าชุนเล่าเรื่องนี้ มุมปากของเขาก็ประดับไปด้วยรอยยิ้ม ราวกับกำลังหวนนึกถึงความสุขในวันวาน

"เมื่อก่อนลุงเคยไปกับพวกพ้องมาแล้ว ผลประกอบการทริปนั้นมันสุดยอดมากจริงๆ! ล่าหมาจิ้งจอกมาได้เป็นกระสอบๆ แต่ละคนต้องแบกกระสอบป่านใบเบ้อเริ่มกันคนละหลายใบเลยนะ!"

พอโจวอันได้ยินคำบรรยายของลุงต้าชุน ดวงตาก็เบิกกว้าง ในใจรู้สึกปรารถนาอย่างแรงกล้า ไม่นึกเลยว่าจะมีสถานที่ชั้นยอดแบบนี้อยู่ด้วย สมกับเป็นพรานป่ามืออาชีพที่มีประสบการณ์จริงๆ! แต่แล้วโจวอันก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงเอ่ยถามไปว่า

"ลุงต้าชุนครับ ลุงล่ามาเยอะขนาดนั้น แล้วตอนนี้ที่ร่องหินผานั่นยังมีหมาจิ้งจอกเหลืออยู่อีกเหรอครับ?"

โจวอันแอบกังวลว่าหมาจิ้งจอกที่นั่นจะถูกล่าจนสูญพันธุ์ไปแล้ว ถ้าเป็นแบบนั้นก็คงต้องเสียเที่ยวเปล่าๆ

"มีสิ! พวกเราไปมาเมื่อหกเจ็ดปีก่อนนู่น ตอนนั้นพวกเราจับมาเฉพาะตัวใหญ่ๆ ส่วนตัวเล็กๆ ปล่อยไปหมด ผ่านมาหลายปีขนาดนี้ หมาจิ้งจอกในร่องหินผานั่นต้องเพิ่มจำนวนขึ้นมาเยอะแยะมากมายแน่นอน!"

หลังจากฟังจบ โจวอันก็รู้สึกคันไม้คันมือสุดๆ แทบอยากจะพุ่งไปที่นั่นซะเดี๋ยวนี้เลย! ล่าหมาจิ้งจอกกลับมาเป็นกองพะเนิน ถึงเวลาจะได้ตัดเสื้อโค้ตหนังหมาจิ้งจอกให้พวกน้องๆ คนละตัวไปเลย! ฮี่ๆๆ แค่คิดก็ฟินแล้ว!

แน่นอนว่าโจวต้าชุนย่อมมองออกถึงความคิดในใจของโจวอัน สีหน้าของเขาจึงเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันที

"ถึงแม้หมาจิ้งจอกในร่องหินผานั่นจะเยอะ แต่เสี่ยวอัน เธออย่าไปที่นั่นจะดีกว่านะ"

โจวอันรู้สึกงุนงง จึงเอ่ยถามกลับไปว่า "ทำไมล่ะครับลุงต้าชุน?"

"ร่องหินผานั่นมันอยู่ไกลปืนเที่ยงเกินไป แถวนั้นแทบจะไม่มีบ้านคนเลย ในป่าลึกที่รกร้างว่างเปล่าแบบนั้น ถึงจะมีเหยื่อเยอะ แต่อันตรายก็เยอะตามไปด้วยนะ! ตอนนี้เข้าสู่ช่วงฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ถึงแม้งูพิษจะลดน้อยลง แต่บนเขาก็ยังมีพวกหมาใน หมาป่า เสือดาว แล้วก็เสือโคร่งอยู่นะ! ตอนนี้อายุเธอยังน้อยเกินไป แถมยังไม่มีพรานป่าคนอื่นคอยดูแลช่วยเหลือ การเข้าป่าลึกไปคนเดียวมันอันตรายเกินไป อย่าไปเลยดีกว่านะ!"

โจวอันฟังจบก็พยักหน้ารับ ในใจรู้สึกผิดหวังขึ้นมาตงิดๆ "เฮ้อ ก็ได้ครับ ขอบคุณลุงต้าชุนมากเลยนะครับ"

หลังจากเดินออกมาจากบ้านของโจวต้าชุน ระหว่างทางเดินกลับ โจวอันก็รู้สึกขัดแย้งในใจอย่างหนัก ร่องหินผานั่น ตกลงว่าจะไปดี หรือไม่ไปดี? ร่องหินผานั่นไร้ผู้คนสัญจร แถมยังมีพรานป่ามาการันตีแล้วว่ามีเหยื่อเพียบ ในป่าแห่งนั้น เขาต้องได้ล่าสัตว์จนหนำใจอย่างแน่นอน!!!

ถึงแม้แรงดึงดูดจะมหาศาลขนาดไหน แต่โจวอันก็ยังมีเรื่องให้ต้องกังวลอีกมากมาย อย่างแรกเลยคือเป็นห่วงพวกน้องๆ ไม่กล้าทิ้งให้พวกเด็กๆ อยู่บ้านกันตามลำพัง พวกน้องๆ อายุยังน้อยเกินไป น้องรองที่โตที่สุดปีนี้ก็เพิ่งจะอายุ 14 ปีเท่านั้น ปล่อยเด็กโขยงนี้ไว้ที่บ้าน ถ้าเกิดมีใครมารังแกถึงหน้าประตู พวกเด็กๆ คงไม่มีปัญญารับมือแน่ๆ

อีกอย่างก็คือเขาไม่มีพรานป่าคนอื่นร่วมเดินทางไปด้วย ไม่มีคนคอยระวังหลังให้ การค้างแรมในป่าจึงเป็นเรื่องที่อันตรายมาก ถ้าจะเข้าไปที่ร่องหินผา ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องค้างแรม กลางคืนในป่าก็มีพวกสัตว์ป่าดุร้ายเพ่นพ่าน ถ้าต้องอยู่คนเดียวกลางป่า ใครจะไปกล้าหลับตาลง! มันต้องมีคนหนึ่งคอยเฝ้ายาม อีกคนหนึ่งนอน สลับกันแบบนี้ถึงจะรอด

และอีกปัญหาหนึ่งก็คือ เหยื่อที่ล่ามาได้ จะขนกลับมายังไงล่ะ? ลุงต้าชุนไปกับพวกพ้องพรานป่าหลายคน เหยื่อที่ล่ามาได้ก็ร่วมแรงร่วมใจกันแบกกลับมา งานแบบนี้เล่นเอาเหนื่อยสายตัวแทบขาด สภาพร่างกายของโจวอันในตอนนี้ก็ไม่ได้กำยำล่ำสันอะไร เต็มที่ก็แบกได้แค่ร้อยกว่าชั่งเท่านั้น ถ้าเกิดล่าเหยื่อมาได้เยอะๆ โจวอันคนเดียวไม่มีทางขนกลับมาได้หมดหรอก!

โจวอันรู้สึกหงุดหงิดและกลัดกลุ้มใจสุดๆ พอกลับมาถึงบ้าน ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว พวกน้องๆ นั่งรอเขาอยู่ที่หน้าประตู

"พี่ใหญ่ ในกะละมังนี่เป็นน้ำร้อนนะ รีบมาล้างเท้าเร็วเข้า!" คนที่พูดคือน้องสี่โจวเฉียง โจวเฉียงกับโจวกังเป็นฝาแฝดกัน นิสัยของทั้งคู่ก็คล้ายคลึงกันมาก คือมีความเด็ดเดี่ยว ไม่ยอมแพ้ใคร และคอยปกป้องคนในครอบครัวอยู่เสมอ

พอโจวอันมองดูพวกน้องชายเหล่านี้ ในใจก็รู้สึกชื่นบาน รอจนน้องๆ พวกนี้เติบโตเป็นผู้ใหญ่ก็คงจะดี ผู้ชายตั้งเจ็ดคนในบ้าน ดูซิว่าใครหน้าไหนจะกล้ามารังแกครอบครัวเขาอีก!

คืนนั้นโจวอันนอนพลิกไปพลิกมาอยู่บนเตียงเตาราวกับทอดแพนเค้ก พลิกตัวไปมาไม่รู้กี่ตลบ ช่วยไม่ได้ ในใจมีเรื่องให้คิด ก็เลยนอนไม่หลับเอาซะเลย เฮ้อ ในเมื่อนอนไม่หลับ งั้นก็มาเปิดกล่องสุ่มหน่อยก็แล้วกัน...

ไม่ได้เปิดกล่องสุ่มมาพักใหญ่แล้ว คะแนนในบัญชีของโจวอันตอนนี้สะสมมาได้ถึงหมื่นกว่าคะแนนแล้ว โจวอันเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมา เตรียมตัวจะเปิดกล่องสุ่มสักกล่อง กล่องสุ่มระดับหนึ่งต้องใช้ 500 คะแนน ระดับสอง 1,500 คะแนน และระดับสาม 4,000 คะแนน ส่วนกล่องสุ่มระดับสี่ ราคาพุ่งกระฉูดเป็นเท่าตัว ถึงกับต้องใช้ 8,000 คะแนนเลยทีเดียว

ก่อนหน้านี้โจวอันไม่เคยตัดใจเปิดกล่องสุ่มระดับสี่เลย ท้ายที่สุดแล้วไอ้ของพรรค์นี้มันก็แอบแพงเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน แต่คืนนี้ในใจของเขามันรู้สึกคันไม้คันมือยังไงพิกล เปิดเลยก็แล้วกัน!

หลังจากหักคะแนนไป 8,000 คะแนน กล่องสุ่มระดับสี่ก็ถูกเปิดออก พอเห็นของที่อยู่ในกล่องสุ่ม โจวอันก็ตื่นเต้นจนแทบจะเด้งตัวลุกขึ้นมานั่งทันที!

[ขอแสดงความยินดีที่ปลดล็อกกล่องสุ่มระดับสี่สำเร็จ! ของขวัญจากกล่องสุ่มคือมิติพกพา!]

ในชาติก่อน โจวอันก็เคยอ่านนิยายออนไลน์มาบ้าง ย่อมรู้ดีว่ามิติพกพามันคืออะไร มิติพกพานี่มันคือของโคตรเทพ สามารถเก็บของเข้าไปข้างใน และหยิบออกมาใช้ได้ทุกเมื่อที่ต้องการ พอเปิดได้ของขวัญกล่องสุ่มแบบนี้ อารมณ์ของโจวอันก็พุ่งกระฉูดราวกับนั่งจรวดทะยานขึ้นฟ้า!

สำหรับคนที่ต้องขึ้นเขาไปล่าสัตว์ ไอ้ของชิ้นนี้มันคือของวิเศษของแท้เลยล่ะ! คราวก่อนตอนที่โจวอันล่าหมูป่ากับหมีดำได้ ตัวคนเดียวขนกลับมาไม่ได้เลยสักนิด ทำได้แค่ลงเขาไปขอร้องให้คนอื่นมาช่วย แต่ตอนนี้พอมีมิติพกพาแล้ว มันก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป! ไม่ว่าจะล่าอะไรมาได้ ก็แค่จับโยนเข้าไปในมิติ พอกลับถึงบ้านค่อยเอาออกมาก็สิ้นเรื่อง!

ตอนนี้ในใจของโจวอันเริ่มรู้สึกคันไม้คันมือขึ้นมาอีกแล้ว ในเมื่อมีมิติพกพานี้ ต่อให้ล่าสัตว์มาได้เยอะแค่ไหนก็สามารถขนกลับมาได้หมด ถ้าเป็นแบบนี้ เขาก็สามารถไปที่ร่องหินผานั่นได้แล้วใช่ไหม? เมื่อแก้ปัญหาเรื่องการขนเหยื่อกลับมาไม่ได้แล้ว ความจริงปัญหาเรื่องพวกน้องๆ ก็สามารถแก้ได้เหมือนกัน ในเมื่อไม่วางใจ งั้นก็หาคนที่ไว้ใจได้มาช่วยดูแลสิ

ด้านล่างของของขวัญจากกล่องสุ่มชิ้นนี้ ยังมีตัวหนังสือบรรทัดเล็กๆ อยู่อีกหลายบรรทัด โจวอันอ่านดูอย่างละเอียด

[พระเจ้าช่วย! มิติพกพามันใช้แบบนี้ได้ด้วยเหรอเนี่ย?!]