บทที่ 77 ปืนบนหลังพี่เอามาจากไหนเนี่ย?

โจวอันอ่านคำอธิบายจากระบบ ก็พบว่ามิตินี้ไม่เพียงแต่จะเก็บของได้เท่านั้น แต่ยังสามารถรักษาความสดของวัตถุดิบได้อีกด้วย ไม่ว่าจะเป็นอะไร ขอแค่ใส่เข้าไป ไม่ว่าจะเก็บไว้นานแค่ไหน พอหยิบออกมาสภาพก็ยังคงเหมือนเดิมทุกประการ สำหรับโจวอันแล้ว นี่มันมีประโยชน์สุดๆ ไปเลย เหยื่อที่ล่ามาได้ถ้าไม่รีบชำแหละเอาเครื่องในออก มันก็จะเน่าเหม็นอยู่ข้างในได้ง่ายๆ พอมีฟังก์ชันรักษาความสดแบบถาวรนี้ ก็ช่วยลดความยุ่งยากไปได้เยอะเลย

ขนาดของมิติแห่งนี้คือ 100 ลูกบาศก์เมตร ถึงแม้จะไม่ใหญ่มาก แต่มิตินี้สามารถอัปเกรดได้ ใช้ 2,000 คะแนนก็สามารถอัปเกรดได้หนึ่งเลเวล หลังจากอัปเกรดแล้วพื้นที่ในมิติก็จะเพิ่มขึ้นอีกหน่อย ขนาด 100 ลูกบาศก์เมตรในตอนนี้ สำหรับโจวอันถือว่าเพียงพอต่อการใช้งานมากๆ แล้ว ถึงแม้โจวอันจะเข้าไปในมิติไม่ได้ แต่เขาก็สามารถใช้จิตสัมผัสรับรู้ได้ โจวอันเอามือแตะที่หมอน แล้วท่องในใจว่าเก็บเข้ามิติ หมอนใบนั้นก็เข้าไปอยู่ในมิติ พอท่องในใจว่าหยิบออกมา หมอนก็กลับมาอยู่ที่เดิม โจวอันถูกใจมิติพกพานี้สุดๆ ร่องหินผานี่ เขาต้องไปให้ได้!

ตอนเที่ยงของวันต่อมา หลังจากคนในหมู่บ้านเลิกงาน โจวอันก็ไปที่บ้านพักของพวกปัญญาชนหญิง เฉินเหยาเห็นโจวอันเป็นคนแรก เธอยิ้มให้เขาแล้วพูดว่า "เสี่ยวอัน มายืมจักรยานเหรอจ๊ะ? รถจอดอยู่ตรงกำแพงนั่นไง เธอปั่นไปได้เลยนะ"

โจวอันเดินเข้าไปหาเฉินเหยา แล้วพูดกับเธอและพวกปัญญาชนหญิงรอบๆ ว่า "พี่เฉินเหยา วันนี้ผมไม่ได้มายืมจักรยานหรอกครับ ผมอยากจะขอให้พวกพี่ช่วยอะไรผมหน่อยน่ะครับ"

"ช่วยเหรอ? ให้ช่วยอะไรล่ะจ๊ะ?"

โจวอันรู้ดีว่าพี่สาวปัญญาชนพวกนี้เป็นคนมีน้ำใจ ก็เลยไม่อ้อมค้อม "ผมตั้งใจจะไปที่ร่องหินผาสักหน่อย ได้ยินมาว่าบนเขานั่นมีของป่าเยอะ น่าจะไปสักหลายวันหน่อย พอผมไปแล้วที่บ้านก็ไม่มีผู้ใหญ่ ผมไม่ค่อยวางใจพวกน้องๆ ก็เลยอยากจะฝากให้พวกพี่สาวช่วยดูแลให้หน่อย จะได้ไหมครับ?"

พอฟังจบ เฉินเหยาก็หัวเราะร่า รับปากทันที "ฮ่าๆ พี่ก็นึกว่าเรื่องอะไร เรื่องเล็กแค่นี้เธอไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวพวกพี่จัดการให้เรียบร้อยเอง!"

"ใช่จ้ะ เสี่ยวอัน เธอวางใจไปเถอะ เดี๋ยวพวกเราช่วยดูแลพวกน้องๆ ให้เอง!"

พอได้ยินคำรับปากของพวกปัญญาชนหญิง บนใบหน้าของโจวอันก็เต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ "ขอบคุณพวกพี่สาวทุกคนมากจริงๆ นะครับ! เดี๋ยวผมไปล่าสัตว์กลับมาเมื่อไหร่ จะเอาของป่ามาแบ่งให้ทุกคนกินนะครับ!"

พวกปัญญาชนหญิงทั้งหลาย พอได้ยินแบบนี้ก็ดีใจกันถ้วนหน้า
"ฮ่าๆ ดีเลย เนื้อหมีที่ฉันหมักไว้ใกล้จะหมดพอดี คราวนี้ก็จะได้มีของกินอีกแล้ว!"
"โห! เธอกินไวจัง ฉันยังเหลือเนื้ออีกตั้งเกือบครึ่งชิ้นแน่ะ!"
"ฮ่าๆ เธอก็รู้นิสัยยัยนี่นี่นา ยัยนี่อยากจะกินเนื้อให้มันทุกมื้อนั่นแหละ!"

ถึงแม้ปัญญาชนหญิงพวกนี้จะมาจากต่างที่ต่างถิ่น แต่พอมาถึงหมู่บ้านตระกูลโจวแล้ว ก็กินอยู่และทำงานด้วยกันมาตลอด ความสัมพันธ์จึงสนิทสนมกันมาก ในยุคสมัยนี้ ความผูกพันของการที่ถูกส่งตัวมาเป็นปัญญาชนชนบทด้วยกันนั้น ลึกซึ้งมากทีเดียว

โจวอันกำลังพูดคุยเล่นกับพวกพี่สาวปัญญาชนอยู่นั้น พี่หลัวอี้ก็เดินเข้ามา "เสี่ยวอัน มานี่สิ พี่มีของจะให้"

โจวอันเดินตามพี่หลัวอี้เข้าไปในห้อง หลัวอี้เลิกฟูกที่นอนขึ้น แล้วหยิบซองจดหมายออกมาซองหนึ่ง "เสี่ยวอัน หนังหมีกับดีหมีคราวก่อน พ่อของพี่ฝากคนรู้จักขายออกไปแล้วนะ คนซื้อเขาให้ราคาสูงมากเลยล่ะ ขายได้ตั้งสามสี่ร้อยหยวนแน่ะ เงินนี่เธอรับไว้นะ"

โจวอันรับซองจดหมายมาถือไว้ในมือ มันเป็นปึกหนาเตอะเลยทีเดียว โจวอันรู้ดีว่าการซื้อขายส่วนตัวจะได้เงินเยอะกว่า แต่ไม่นึกเลยว่าลำพังแค่หนังหมีกับดีหมีจะขายได้ตั้งสามสี่ร้อยหยวน ช่างเป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจจริงๆ!

"ว้าว! เยอะขนาดนี้เลย! ขอบคุณพี่หลัวอี้มากจริงๆ นะครับ!"

พอเห็นท่าทางดีอกดีใจตอนที่โจวอันถือเงิน หลัวอี้ก็ยิ้มออกมาอย่างรู้ใจ ดูอ่อนโยนและงดงาม "ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอกจ้ะ พ่อของพี่มีคนรู้จักทางด้านนี้น่ะ พี่ก็แค่ช่วยนิดหน่อยเอง ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อะไรเลย"

ความจริงโจวอันไม่รู้หรอกว่า พ่อของพี่หลัวอี้ทำงานอะไรกันแน่ เขาไม่เคยถามเหมือนกัน ท้ายที่สุดแล้วนี่ก็ถือเป็นเรื่องส่วนตัวของครอบครัวคนอื่น แต่คิดๆ ดูแล้ว ฐานะทางบ้านคงไม่ธรรมดา พ่อของเธอน่าจะเป็นคนที่มีเส้นสายและคอนเนกชันกว้างขวาง ไม่อย่างนั้นก็คงไม่สามารถเลี้ยงดูสั่งสอนลูกสาวที่ยอดเยี่ยมอย่างพี่หลัวอี้ออกมาได้หรอก

หลังจากออกจากบ้านพักปัญญาชน โจวอันก็ยัดเงินเก็บไว้ในอกเสื้อ ฝีเท้าของเขาก้าวเดินอย่างเบาสบายขึ้นเยอะ ตอนนี้ไม่มีอะไรให้ต้องกังวลอีกแล้ว เตรียมข้าวเตรียมของให้พร้อม สองวันนี้แหละจะขึ้นเขา!

ตอนที่กำลังจะเดินถึงหน้าประตูบ้าน จู่ๆ โจวอันก็ได้ยินเหมือนมีคนกำลังเรียกเขา "อันจื่อ! อันจื่อ!"

โจวอันหันไปมองก็พบว่า คนที่มาหาคือโจวต้าลี่นั่นเอง เขาดูเหมือนจะไม่ได้เจอพี่ต้าลี่มาหลายวันแล้ว "พี่ต้าลี่ ไม่ได้เจอตั้งหลายวัน พี่ไปไหนมาเหรอครับ?"

บนใบหน้าของโจวต้าลี่กลับมามีรอยยิ้มซื่อๆ ประดับอยู่อีกครั้ง "ฮี่ๆ อันจื่อ ช่วงสองสามวันนี้ฉันพาแม่ไปหาหมอที่สถานีอนามัยในอำเภอมาน่ะ พ่อกับน้องสาวฉันก็ไปด้วย ที่บ้านก็เลยไม่มีคนอยู่น่ะ"

โจวอันพยักหน้ารับ แล้วเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง "ขาของป้ากุ้ยไม่เป็นอะไรมากใช่ไหมครับ? ดีขึ้นบ้างหรือยัง?"

โจวต้าลี่พยักหน้า มองโจวอันด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความซาบซึ้งใจ "ดีขึ้นบ้างแล้วล่ะ หมอที่สถานีอนามัยบอกว่ารักษาได้ แต่จะหายช้าหน่อย ต้องค่อยๆ พักฟื้นไปน่ะ"

พอได้ยินว่าขาของป้ากุ้ยไม่เป็นอะไร โจวอันก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก "แบบนั้นก็ดีแล้วครับ ขอแค่รักษาได้ก็พอ!"

พูดจบโจวอันก็มองไปที่ข้างหลังของโจวต้าลี่ ชี้ไปที่ของบนหลังเขา ดวงตาเป็นประกาย "พี่ต้าลี่ ปืนบนหลังพี่เอามาจากไหนเนี่ย?"

บนหลังของโจวต้าลี่สะพายปืนยาวไว้สองกระบอก โจวต้าลี่ปลดปืนลงมากระบอกหนึ่ง แล้วยื่นส่งให้โจวอัน "ฮี่ๆ อันจื่อ ที่ฉันมาหานายก็เพราะเรื่องนี้นี่แหละ! เมื่อกี้ฉันบังเอิญเจอผู้ใหญ่บ้านระหว่างทางน่ะ ในมือแกถือปืนที่ทางคอมมูนอนุมัติมาให้พอดี มีทั้งหมดสามกระบอก แกก็เลยเอาสองกระบอกนี้มาให้ฉัน ผู้ใหญ่บ้านเล่าเรื่องแบ่งปืนให้ฉันฟังหมดแล้ว ปืนนี่นายกระบอกนึง ฉันกระบอกนึง!"

โจวอันรับปืนกระบอกนั้นมาถือไว้ในมือ ลูบคลำอย่างทะนุถนอม ปืนรุ่นเก่ากระบอกนี้ถึงแม้จะใช้งานได้ แต่ก็มีความปลอดภัยสูงกว่าพวกปืนล่าสัตว์ทำมือที่เสี่ยงระเบิดคามือ พอมองปืนสลับกับมองโจวอัน ขอบตาของโจวต้าลี่ก็เริ่มแดงก่ำ "อันจื่อ พี่ไม่รู้จะขอบใจนายยังไงดีแล้ว ถ้าไม่มีนาย ปืนกระบอกนี้พี่คงไม่มีวันได้จับแน่ๆ!"

โจวอันตบไหล่พี่ต้าลี่เบาๆ แล้วดึงเขาเข้าไปในบ้าน "พี่ต้าลี่ เราสองคนไม่ต้องพูดคำนี้กันแล้วล่ะ ผมมีเรื่องนึงอยากจะถามพี่ดูหน่อย ว่าพี่สนใจหรือเปล่า!"

โจวต้าลี่กอดปืนไว้แนบอก เอ่ยถามด้วยความดีใจ "อันจื่อ เรื่องอะไรเหรอ?"