บทที่ 78 ไปที่ร่องหินผากับนายเหรอ?

"พี่ต้าลี่ ผมตั้งใจว่าสองวันนี้จะไปที่ร่องหินผาสักหน่อยน่ะครับ" พอโจวต้าลี่ได้ยินคำว่า "ร่องหินผา" สีหน้าก็เต็มไปด้วยความฉงนสนเท่ห์ "ร่องหินผาเหรอ? ที่นั่นทั้งไกลทั้งกันดาร อันจื่อ นายจะเข้าไปในป่าลึกขนาดนั้นทำไมล่ะ?" โจวอันยกเก้าอี้มาให้เขานั่ง แล้วอธิบายอย่างละเอียด "ลุงต้าชุนบอกว่าที่ร่องหินผามีเหยื่อเยอะมาก โดยเฉพาะหมาจิ้งจอกนี่เยอะสุดๆ ผมก็เลยคิดว่าจะเข้าป่าไปสักรอบ จะได้ล่าเหยื่อกลับมาเยอะๆ หน่อยน่ะครับ" โจวต้าลี่ฟังไปพยักหน้าไป ก่อนจะพูดขึ้น "อ๋อ แบบนี้นี่เอง ก็ดีนะ แต่ที่นั่นมันห่างไกลความเจริญเกินไป นายไปคนเดียวจะไม่เป็นอันตรายเหรอ?" โจวอันมองหน้าเขา แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ไปคนเดียวมันก็ไม่ค่อยสะดวกจริงๆ นั่นแหละ ผมก็เลยอยากจะถามพี่ต้าลี่ดู ว่าพี่พอจะสนใจไปที่ร่องหินผากับผมไหมครับ?"

พอโจวต้าลี่ได้ยินแบบนี้ ดวงตาก็เบิกโพลงเป็นประกาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความปลื้มปริ่มจนแทบไม่เชื่อหูตัวเอง "ฉันเหรอ? ฉันไปที่ร่องหินผากับนายได้ด้วยเหรอ? จริงดิ?" เมื่อกี้ตอนที่ได้ยินโจวอันบอกว่าจะไปล่าสัตว์ที่ร่องหินผา ในใจโจวต้าลี่ก็รู้สึกอยากไปสุดๆ อยู่แล้ว แต่เขาก็ไม่กล้าเอ่ยปากขอตามไปด้วย ท้ายที่สุดแล้วตอนนี้เขาทำอะไรไม่เป็นเลยสักอย่าง แม้แต่ปืนก็ยังใช้ไม่เป็น กลัวว่าจะเป็นตัวถ่วงของอันจื่อเปล่าๆ! พอได้ยินว่าอันจื่อเต็มใจจะพาเขาไปด้วย ในใจโจวต้าลี่ก็ลิงโลดด้วยความดีใจจนแทบเนื้อเต้น "จริงเหรอ พี่ต้าลี่จะไปไหมครับ?" โจวต้าลี่พยักหน้ารัวๆ ราวกับไก่จิกข้าวเปลือก เต็มอกเต็มใจเป็นที่สุด "ไปสิอันจื่อ! ฉันไป!"

พอได้ยินว่าโจวต้าลี่ยินดีจะไปด้วย โจวอันก็หมดความกังวลใจไปเปลาะหนึ่ง ถึงแม้ตอนนี้โจวต้าลี่จะยังล่าสัตว์ไม่เป็น แต่อย่างน้อยเขาก็สามารถช่วยยืนเฝ้ายามได้นี่นา ตกกลางคืนจะได้ไม่ต้องกลัวสัตว์ร้ายโผล่มาลอบโจมตี โจวอันก็จะได้งีบหลับพักผ่อนชาร์จพลังงานได้บ้าง "อันจื่อ แล้วพวกเราจะไปกันเมื่อไหร่ล่ะ? จะอยู่ที่ร่องหินผานั่นนานแค่ไหน?" โจวอันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ ตอบกลับไป "ยิ่งเร็วยิ่งดีครับ เดี๋ยวตอนบ่ายเราเตรียมข้าวของให้พร้อม พรุ่งนี้เช้าออกเดินทางเลย! กว่าจะไปถึงร่องหินผานั่นไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ผมอยากจะอยู่ที่นั่นสักอาทิตย์นึง เวลาขนาดนี้จะนานไปไหมครับ? ป้ากุ้ยอยู่บ้านคนเดียวจะเป็นอะไรหรือเปล่า?" โจวต้าลี่พยักหน้า แล้วตอบกลับไปว่า "ไม่เป็นไรหรอก พ่อกับน้องสาวฉันก็คอยดูแลแม่อยู่ตลอดนั่นแหละ ไม่มีปัญหาหรอก"

หลังจากโจวต้าลี่เดินออกจากบ้านโจวอัน เขาก็รู้สึกเหมือนตัวเองล่องลอยอยู่บนปุยเมฆ ความสุขมันเอ่อล้น จนแทบจะบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ มีลูกผู้ชายเลือดร้อนคนไหนบ้างล่ะ ที่ไม่อยากจะถือปืนเข้าไปผจญภัยในป่าเขาลำเนาไพร! การขึ้นเขาครั้งนี้เขาจะต้องตั้งใจเรียนรู้และเดินตามรอยอันจื่อให้ดีๆ พยายามฝึกปรือฝีมือให้จงได้! ช่วงบ่าย โจวอันก็วุ่นอยู่กับการเตรียมข้าวของสำหรับขึ้นเขา การเข้าไปอยู่ในป่าเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์ พูดกันตามตรงก็ถือว่าไม่สั้นเลยทีเดียว นอกจากเสบียงอาหารแห้งแล้ว โจวอันยังเตรียมอุปกรณ์ทำครัวไปด้วย ที่บ้านนอกจากกระทะเหล็กใบใหญ่แล้ว ก็ยังมีหม้อดินเผาอยู่อีกใบ ปกติก็เอาไว้ใช้ต้มซุปไก่ เดี๋ยวพอเข้าป่าแล้วล่าสัตว์มาได้ ก็เอาเนื้อโยนลงไปต้มในหม้อดิน เติมเครื่องปรุงลงไปนิดหน่อยก็กินได้แล้ว นอกจากเรื่องอาหารการกินแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คืออุปกรณ์กันหนาวนี่แหละ ตอนนี้เข้าสู่ช่วงต้นเดือนกันยายนแล้ว ถึงตอนกลางวันจะไม่ค่อยหนาวเท่าไหร่ แต่ตอนกลางคืนก็เย็นยะเยือกเอาเรื่องเหมือนกัน ยิ่งร่องหินผานั่นตั้งอยู่ลึกเข้าไปในป่า อุณหภูมิในป่าลึกก็ย่อมต่ำกว่าบริเวณตีนเขาอยู่แล้ว กลางดึกที่ร่องหินผาถึงแม้อุณหภูมิจะไม่ถึงขั้นติดลบ แต่กะดูแล้วก็น่าจะเหลือแค่ไม่กี่องศาเท่านั้น สายตาของโจวอัน ทอดมองไปยังเตียงเตาขนาดใหญ่ภายในบ้าน บนเตียงเตาใหญ่นั้น มีผ้าห่มพับซ้อนกันอยู่อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยหลายผืน มีผ้าห่มเก่าอยู่สองผืน และผ้าห่มที่เพิ่งทำใหม่อีกสามผืน ผืนหนึ่งเป็นผ้าห่มยัดไส้ฝ้ายผืนใหม่ ส่วนอีกสองผืนเป็นผ้าห่มขนเป็ดที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ ตอนแรกตั้งใจจะทำผ้าห่มขนเป็ดแค่ผืนเดียว แต่ขนเป็ดมีเยอะเกินไปใช้ไม่หมด ก็เลยทำเพิ่มอีกผืน ตอนนี้ที่บ้านก็ไม่ขาดแคลนผ้าห่มอีกต่อไปแล้ว กลางคืนอยากจะห่มกี่ชั้นก็ห่มได้ ไม่ต้องกลัวว่าก้นจะโผล่มารับลมหนาวอีกแล้ว หรือว่าจะเอาผ้าห่มขนเป็ดติดตัวไปด้วยสักผืนดีนะ?

โจวอันคิดอยู่ในใจว่า ท้ายที่สุดแล้วผ้าห่มก็สามารถเก็บไว้ในมิติได้ ไม่ต้องแบกให้หนักเองซะหน่อย ถึงเวลาตอนนอนในป่า เอาผ้าห่มขนเป็ดมาห่มคลุมตัว รับรองว่าอุ่นสบายอย่าบอกใครเชียว! แต่พอคิดไปคิดมา เขาก็เริ่มรู้สึกกังวลขึ้นมาอีก ถ้าทำแบบนั้น พี่ต้าลี่ก็ต้องจับความลับเรื่องมิติของเขาได้อย่างแน่นอน ลังเลอยู่นาน สรุปสุดท้ายเขาก็ตัดสินใจไม่เอาผ้าห่มขนเป็ดไป แต่เลือกหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่ที่ยายเจิ้งเย็บให้ ซึ่งข้างในยัดไส้ด้วยขนเป็ดแทน

เช้าวันรุ่งขึ้นก่อนจะออกเดินทาง โจวอันก็ยังคงรู้สึกไม่วางใจ คอยกำชับพวกน้องๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า "แม่แพะนมตัวนี้ไม่ต้องขังไว้ในลานบ้านนะ เอาไปขังไว้ในห้องครัวแทน ถ้าพื้นสกปรกก็แค่กวาดทำความสะอาดก็พอ"

"ประตูรั้วกับประตูบ้านต้องปิดไว้ตลอดเวลานะ ถ้าไม่มีธุระอะไรก็อย่าออกไปข้างนอก ถ้ามีคนมาเคาะประตูก็ถามให้แน่ใจก่อนค่อยเปิดล่ะ"

"เสี่ยวฝู ที่บ้านมีทั้งข้าวสารทั้งเนื้อ เวลาทำกับข้าวก็ไม่ต้องประหยัดนะ ต้องให้พวกน้องๆ กินให้อิ่มนะเข้าใจไหม"

"ดูแลน้องสาวสองคนให้ดีๆ ด้วย ก่อนนอนตอนกลางคืนต้องห่มผ้าให้มิดชิดนะ"

"..."

เมื่อก่อนโจวอันไม่เคยรู้ตัวเลย ว่าตัวเองจะเป็นคนขี้บ่นได้ขนาดนี้ ถึงแม้เขาจะเป็นแค่พี่ใหญ่ แต่กลับสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของการเป็นพ่อแม่คนซะอย่างนั้น น้องรองโจวฝูพยักหน้ารับอย่างขะมักเขม้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหนักแน่น "พี่ใหญ่วางใจเถอะครับ ผมจะดูแลพวกน้องๆ ให้ดีเอง! ถ้ามีเรื่องอะไรผมจะรีบไปหาพี่สาวปัญญาชนกับผู้ใหญ่บ้านทันที รับรองว่าไม่มีปัญหาแน่นอนครับ!" "ดีมาก งั้นพวกนายก็รีบเข้าบ้านไปเถอะ ทำตัวดีๆ กันทุกคนนะ!"

หลังจากจัดการเรื่องพวกน้องๆ เสร็จสรรพ โจวอันก็ออกจากบ้านไปสมทบกับพี่ต้าลี่ พอเห็นของเต็มตะกร้าสะพายหลังของโจวต้าลี่ โจวอันก็ถึงกับยืนอึ้งไปสามวินาที "เอ่อ... พี่ต้าลี่ พี่จะแบกของไปเยอะแยะทำไมเนี่ย!" โจวต้าลี่เกาหัว หัวเราะแหะๆ ออกมา "แหม ตอนอยู่บ้านจะกินอยู่อย่างประหยัดยังไงก็ได้ แต่เวลาเดินทางต้องเตรียมตัวให้พร้อมสิ พกของไปเยอะๆ หน่อย จะได้ไม่ต้องไปลำบากบนเขาไง!" ในตะกร้าสะพายหลังของโจวต้าลี่มีเสบียงอาหารแห้งอยู่เพียบ ทั้งแผ่นแป้งแข็งๆ ที่ตั้งใจจี่มาโดยเฉพาะ แล้วก็ยังมีแป้งสาลีคั่วอีกด้วย แป้งสาลีพวกนี้พอเอาไปคั่วในกระทะเสร็จ ก็สามารถตักเข้าปากกินได้เลย แต่รสชาติของมันน่ะเหรอ บอกเลยว่ากลืนแทบไม่ลง โจวอันยิ้มอย่างอ่อนใจ "เฮ้อ เอาเถอะๆ ตามใจพี่ก็แล้วกัน!"

"อ้าว? อันจื่อ แมวที่บ้านนายก็จะตามไปด้วยเหรอ?" พอโจวต้าลี่หันขวับกลับไป ก็พบว่าเจ้าแมวดำตัวน้อยท่าทางสง่างามตัวนั้น กำลังเดินตามหลังมาติดๆ ทักษะการรับรู้และสังเกตการณ์ของเฮยเป้านั้นเฉียบแหลมมาก ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะเทียบติดได้เลย โจวอันก็เลยตัดสินใจพาเฮยเป้าไปด้วย ถ้าเกิดมีอันตรายอะไรในป่า เฮยเป้าก็จะสามารถรับรู้ได้ล่วงหน้า "ฮี่ๆ ใช่แล้วครับ เจ้าแมวเหม็นบ้านผมมันดึงดันจะตามมาให้ได้ ก็เลยปล่อยให้มันตามมาเที่ยวด้วยซะเลย!"

การเดินทางจากหมู่บ้านตระกูลโจวไปยังร่องหินผา เป็นการเดินทางที่สมบุกสมบันจริงๆ ไม่เพียงแต่จะต้องปีนป่ายข้ามภูเขาหลายลูก แต่ยังต้องลุยน้ำข้ามลำธารเล็กๆ อีกหลายสาย สภาพร่างกายของโจวต้าลี่ถือว่าแข็งแรงมาก แบกของหนักอึ้งขนาดนั้น แต่เดินมาตั้งนานยังไม่เห็นหอบเลยสักนิด ถ้าเทียบกับตอนที่เพิ่งทะลุมิติกลับมา สภาพร่างกายของโจวอันก็แข็งแกร่งขึ้นมากเหมือนกัน การเดินเท้าเป็นระยะเวลานานๆ สำหรับเขาจึงไม่ใช่ปัญหาอะไร หลังจากเดินมาได้ชั่วโมงกว่า โจวอันกับพี่ต้าลี่ก็หาก้อนหินนั่งพักเหนื่อยชั่วคราว เฮยเป้านอนหมอบอยู่ในตะกร้าสะพายหลัง สื่อสารกับโจวอันผ่านทางจิต [เจ้านาย แถวนี้มีสัตว์ป่าอยู่เยอะแยะเลยล่ะ~]