บทที่ 79 ไอ้หมูเวรนี่สงสัยจะบ้าไปแล้ว!

โจวอันนั่งอยู่บนก้อนหินใหญ่ ทุบขาตัวเองไปพลาง สื่อสารกับเฮยเป้าผ่านทางจิตไปพลาง [ในป่านี้มีสัตว์อะไรบ้างล่ะ?]

เฮยเป้าสูดดมกลิ่นในอากาศ แล้วตอบกลับไป [มีกระต่ายป่ากับไก่ฟ้าสนดำ เหมือนจะได้กลิ่นกวางโรกับหมาหริ่งด้วย แล้วก็มีกลิ่นหมูป่าเหม็นหึ่งเลยล่ะ!]

พอได้ยินรายชื่อสัตว์ก่อนหน้านี้ โจวอันก็ไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่ ท้ายที่สุดแล้วก็ไม่ใช่สัตว์ใหญ่อะไร แต่พอได้ยินคำว่าหมูป่า ดวงตาของโจวอันก็เป็นประกายขึ้นมาทันที คราวก่อนโจวอันล่าหมูป่าในหมู่บ้านได้สองตัว น่าเสียดายที่แบ่งให้ชาวบ้านไปจนหมด โจวอันเหลือไส้หมูไว้แค่สองพวง ส่วนเนื้อหมูนี่ไม่เหลือเลยแม้แต่นิดเดียว ไส้หมูพะโล้วันนั้นกินแล้วสะใจสุดๆ โจวอันยังคงคิดถึงรสชาติของเนื้อหมูป่าอยู่ไม่รู้ลืม ถ้ามีโอกาส เขาอยากจะล่ามาทั้งตัว เก็บไว้กินเองที่บ้านค่อยๆ กิน! [เฮยเป้า แกพาฉันไปหาหมูป่าตัวนั้นได้ไหม?]

[แน่นอนสิเจ้านาย น่าจะอยู่แถวๆ นี้นี่แหละ!]

โจวอันสะพายหน้าไม้ ถือปืนล่าสัตว์แล้วลุกขึ้นยืน โจวต้าลี่ที่กำลังนั่งพักเหนื่อยอยู่ข้างๆ พอเห็นโจวอันลุกขึ้น ก็รีบเดินตามไปทันที "อันจื่อ นายจะไปไหนน่ะ?"

"พี่ต้าลี่ ผมว่าจะเดินดูแถวๆ นี้สักหน่อยน่ะครับ"

โจวต้าลี่พยักหน้ารับ สะพายปืนล่าสัตว์แล้วเดินตามเขาไป "ตกลง งั้นพี่เดินไปเป็นเพื่อนนายด้วย!"

พอเข้าไปในป่า นอกจากตอนไปปลดทุกข์แล้ว ทั้งสองคนก็แทบจะตัวติดกันตลอดเวลา ภายใต้การนำทางของเฮยเป้า สองคนกับอีกหนึ่งตัวก็ค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้จุดที่หมูป่าอยู่ โจวอันยังไม่ทันสังเกตเห็นตำแหน่งที่แน่ชัดของหมูป่า โจวต้าลี่ก็เป็นฝ่ายเห็นก่อน โจวต้าลี่ลดเสียงให้เบาลง ชี้นิ้วไปข้างหน้า แววตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น "อะ...อันจื่อ! นายรีบดูในพงหญ้านั่นสิ นั่นมันหมูป่าใช่ไหม?"

ห่างออกไปประมาณร้อยกว่าเมตร มีหมูป่าตัวอ้วนท้วนสมบูรณ์อยู่ตัวหนึ่ง แต่น่าเสียดายที่มีแค่ตัวเดียว ไม่ได้อยู่รวมกันเป็นฝูง หมูป่าตัวนี้กำลังก้มหน้าก้มตาอยู่ในพงหญ้า ไม่รู้ว่ากำลังคุ้ยอะไรกินอยู่ "ว้าว! หมูป่าจริงๆ ด้วย พี่ต้าลี่ พวกเราเข้าไปใกล้ๆ อีกนิดเถอะครับ!"

ทั้งสองคนกับอีกหนึ่งตัวค้อมตัวลง ย่องฝีเท้าแผ่วเบาขยับเข้าไปใกล้หมูป่า พอห่างจากหมูป่าประมาณยี่สิบสามสิบเมตร ก็หยุดฝีเท้าลง โจวอันมองปืนล่าสัตว์บนหลัง สุดท้ายก็เลือกที่จะยกหน้าไม้ในมือขึ้นมา สำหรับการล่าหมูป่าในระยะแค่นี้ ความจริงใช้แค่หน้าไม้กระบอกนี้ก็เอาอยู่แล้ว หน้าไม้ขนาด 120 ปอนด์ พอยิงออกไปในระยะแค่นี้ หมูป่าตัวนี้คงไม่แคล้วต้องตายสถานเดียว ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องเปลืองกระสุนปืนเลย การขึ้นเขาครั้งนี้เตรียมกระสุนมาไม่เยอะเท่าไหร่ กระสุนที่คอมมูนแจกมาให้ โจวอันกับโจวต้าลี่ได้มาคนละ 100 นัด การขึ้นเขาครั้งนี้โจวอันตั้งใจจะใช้กระสุนให้น้อยที่สุด ส่วนที่เหลือจะเก็บไว้ให้พี่ต้าลี่ได้ฝึกซ้อม ท้ายที่สุดแล้วเรื่องยิงปืนเนี่ย มันก็ต้องอาศัยการฝึกฝนบ่อยๆ ถึงจะชำนาญ ถ้าไม่ยอมเสียกระสุนบ้าง ก็คงเป็นพรานป่าที่เก่งกาจไม่ได้หรอก ในยุคสมัยนี้ราคากระสุนก็ไม่ใช่ว่าจะถูกๆ กระสุนหนึ่งนัดราคาตั้ง 5 เฟิน ฟังดูเหมือนไม่แพง แต่กระสุนสามนัดก็สามารถเอาไปแลกเสบียงอาหารได้ตั้งหนึ่งชั่งเชียวนะ พอเห็นโจวอันยกหน้าไม้ขึ้นเตรียมจะยิง โจวต้าลี่ก็กลั้นหายใจรวบรวมสมาธิ กลัวว่าจะไปทำลายสมาธิของเขา

"ฟึ่บ!"

ลูกดอกพุ่งทะยานแหวกอากาศ ดอกนี้เล็งพุ่งตรงไปที่อวัยวะภายใน แต่ไม่รู้ว่าหมูป่าตัวนี้มันผีเข้าหรือยังไง ตอนแรกก็ก้มหน้าก้มตากินอยู่ดีๆ จู่ๆ ก็เบี่ยงตัวหลบซะอย่างนั้น ลูกดอกที่เดิมทีพุ่งเป้าไปที่อวัยวะภายใน กลับพลาดเป้าไปอย่างน่าเสียดาย ถากลำตัวของมันไปนิดเดียว หัวลูกดอกนี้คมกริบมาก ต่อให้แค่ถากลำตัว ก็ยังทำให้ผิวหนังของหมูป่าเป็นแผลเลือดออกได้ โจวอันขมวดคิ้วแน่น อดไม่ได้ที่จะสบถคำหยาบออกมา "บ้าเอ๊ย! แม่งพลาดได้ไงวะเนี่ย!"

สำหรับการยิงครั้งนี้ ตอนแรกโจวอันมั่นใจว่าต้องเข้าเป้าร้อยเปอร์เซ็นต์แน่ๆ ท้ายที่สุดแล้วระยะก็ใกล้ขนาดนี้ แถมหมูป่ายังก้มหน้าก้มตากินของอยู่ ถือเป็นเป้านิ่งชั้นดี ถ้าเทียบกับตอนที่ล่าหมาแดงที่วิ่งพล่านไปทั่วลานบ้านคราวก่อน งานนี้ถือว่าไม่มีความยากเลยสักนิด! เฮ้อ! ดูท่าจะประมาทเกินไปหน่อยแล้ว!

ตอนนี้ยิงพลาดไปแล้วหนึ่งดอก ถ้าจะง้างหน้าไม้ยิงอีกครั้งก็คงเสียเวลา โจวอันจึงรีบปลดปืนล่าสัตว์ที่สะพายอยู่บนหลังลงมาทันที ในจังหวะที่โจวอันกำลังเตรียมจะเหนี่ยวไกปืน หมูป่าตัวนี้กลับพุ่งตรงเข้ามาหาเขาซะอย่างนั้น หมูป่าตัวนี้ถึงแม้จะตัวใหญ่เทอะทะ แต่มันกลับวิ่งเร็วมาก ตอนที่มันวิ่งพุ่งเข้ามา รู้สึกได้เลยว่าพื้นดินรอบๆ กำลังสั่นสะเทือน นี่คือหมูป่าตัวผู้ ที่มุมปากมีเขี้ยวสองข้างยาวเฟื้อย พุ่งเข้ามาแบบนี้ดูน่ากลัวไม่เบาเลยทีเดียว ไม่นึกเลยว่าหมูป่าตัวนี้พอตกใจแล้วจะคลุ้มคลั่ง ถึงขนาดพุ่งเป้ามาทำร้ายคนเลย! ในความทรงจำของโจวอัน สัตว์ป่าส่วนใหญ่บนเขามักจะกลัวคนทั้งนั้น พอเห็นคน ก็มักจะวิ่งหนีหรือไม่ก็ซ่อนตัว หมูป่าตัวผู้นี้หลังจากถูกยิงบาดเจ็บ โจวอันก็นึกว่ามันจะรีบวิ่งหนีไปทันที ไม่นึกเลยว่าไอ้เจ้านี่จะหันมาโจมตีคนซะได้ "เวรเอ๊ย! ไอ้หมูเวรนี่สงสัยจะบ้าไปแล้ว!"

ระยะห่างยี่สิบสามสิบเมตร บวกกับความเร็วที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วของหมูป่า ใช้เวลาแค่ไม่กี่วินาทีมันก็พุ่งมาถึงตรงหน้าโจวอันแล้ว ตอนนี้ในใจของโจวอันรู้สึกเสียใจสุดๆ ทำไมตัวเองถึงได้ประมาทศัตรูขนาดนี้! ไม่เพียงแต่จะเข้าใกล้ขนาดนี้ แต่ยังยิงพลาดอีกต่างหาก! ขณะที่โจวอันกำลังเตรียมจะสับเท้าวิ่งหนี จู่ๆ ก็มีคนกระชากเขาหลบไปอยู่ข้างหลังโจวต้าลี่ โจวต้าลี่ยืนขวางอยู่หน้าโจวอัน ในมือถือท่อนไม้ที่ทำจากต้นเบิร์ชเหล็ก นี่คือของที่เขาเตรียมไว้ตั้งแต่ก่อนขึ้นเขา และถือติดมือไว้ป้องกันตัวตลอดเวลา ในเสี้ยววินาทีที่หมูป่ากำลังจะพุ่งเข้าชน โจวต้าลี่ก็ใช้ท่อนไม้ในมือ ฟาดเข้าที่หัวของไอ้สัตว์เดรัจฉานตัวนั้นอย่างแรง การฟาดครั้งนี้โจวต้าลี่ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีในตัว ทำให้เกิดเสียงดังก้อง ถึงแม้หมูป่าตัวนี้จะหนังหนาเนื้อหยาบ แต่โดนฟาดเข้าที่หัวเต็มแรงแบบนี้ ก็ถึงกับมึนงงไปชั่วขณะเหมือนกัน ถึงแม้สถานการณ์ตอนนี้จะฉุกเฉินมาก แต่โจวอันก็ไม่ได้ตื่นตระหนกจนขาดสติ เขาอาศัยจังหวะที่หมูป่ากำลังมึนงง เล็งปืนล่าสัตว์ไปที่ลำตัวของมัน แล้วเหนี่ยวไกทันที

"ปัง!"

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว สิ้นเสียงปืน หมูป่าตัวนั้นก็ล้มตึงลงไปกองกับพื้นเสียงดังตุ้บ หมูป่านอนชักกระตุกกลิ้งไปมาอยู่บนพื้น พร้อมกับส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างสิ้นหวัง ดิ้นรนอยู่บนพื้นได้สักพัก ก็สิ้นใจตาย พอเห็นว่าหมูป่านิ่งสนิทไปแล้ว โจวอันก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก "พี่ต้าลี่ เมื่อกี้โชคดีที่ได้พี่ช่วยไว้ ไม่อย่างนั้นไอ้เดรัจฉานนั่นคงชนผมเข้าเต็มๆ แน่!"

แรงปะทะของหมูป่ารุนแรงมาก แถมไอ้เจ้านั่นยังมีเขี้ยวอีกต่างหาก โดนชนเข้าไปแบบนี้ ต่อให้ท้องไม่ทะลุ ก็คงลุกไม่ขึ้นไปอีกครึ่งค่อนวันแน่ๆ วันนี้เขาประมาทศัตรูเกินไปจริงๆ ถ้าไม่ได้พี่ต้าลี่คอยช่วย คงเกิดเรื่องขึ้นแน่ๆ โจวต้าลี่ส่ายหน้า นั่งยองๆ มองดูหมูป่าตัวนี้ "ที่ไหนกันล่ะ ฉันก็แค่ฟาดมันไปทีเดียวเอง ที่จัดการมันได้ก็เพราะอันจื่อยิงปืนแม่นต่างหากล่ะ!"

โจวอันนั่งยองๆ ลงเหมือนกัน มองโจวต้าลี่ที่อยู่ข้างๆ แล้วพูดว่า "พี่ต้าลี่ พวกเราเพิ่งจะเข้าป่ามาได้ไม่นาน ในป่าแห่งนี้ยังมีอันตรายรออยู่อีกเยอะเลยนะ พี่กลัวหรือเปล่า? ยังอยากจะเข้าป่าไปกับผมอยู่ไหมครับ?"

โจวต้าลี่ส่ายหน้า หัวเราะแหะๆ ออกมาอย่างซื่อๆ "อันจื่อ ฉันไม่กลัวหรอก เมื่อกี้ฉันยังรู้สึกว่ามันตื่นเต้นเร้าใจสุดๆ ไปเลยนะ!"

โจวอันฟังจบก็ยิ้มอย่างอ่อนใจ พี่ต้าลี่นี่ช่างใจกล้าบ้าบิ่นจริงๆ สถานการณ์เมื่อกี้ฉุกเฉินขนาดนั้น เขากลับรู้สึกว่ามันตื่นเต้นเร้าใจไปได้ โจวต้าลี่ใช้มือดึงขาหลังทั้งสองข้างของหมูป่า พยายามจะลากมันดู โจวต้าลี่เป็นคนเรี่ยวแรงเยอะ จึงสามารถลากมันให้ขยับได้ แต่ถ้าจะให้ลากไปเรื่อยๆ คงต้องฝืนสังขารกันน่าดู ท้ายที่สุดแล้วหมูป่าตัวนี้ก็หนักตั้งสามสี่ร้อยชั่ง น้ำหนักเท่ากับโจวต้าลี่สองคนรวมกันเลยทีเดียว ถ้าจะให้แบกขึ้นบ่าแล้วเดินไปล่ะก็ ยิ่งเป็นไปไม่ได้เข้าไปใหญ่ โจวต้าลี่เพิ่งจะลากไปได้แค่สองก้าว คิ้วก็ขมวดเข้าหากันจนเป็นปม "เสี่ยวอัน หมูป่าตัวนี้จะเอาไงดีเนี่ย? เราสองคนเอาไปด้วยไม่ไหวหรอกนะ!"