บทที่ 80 เร็วเข้าๆ! ตรงนี้ยังมีของดีอีกนะ!

โจวต้าลี่มองดูหมูป่าตัวนี้ ในใจก็กลุ้มใจสุดๆ ถ้าจะแบกหมูป่าตัวนี้ไปที่ร่องหินผาด้วย กะว่ายังไม่ทันถึงก็คงเหนื่อยตายไปครึ่งตัวแล้ว จะทิ้งหมูป่าตัวนี้ไว้ตรงนี้ ในใจก็ไม่วางใจ ท้ายที่สุดแล้วมันก็อาจจะเน่าเสียได้ ดูเหมือนว่าแผนการในตอนนี้ คงมีแต่ต้องแบกหมูป่ากลับไปก่อน ส่วนร่องหินผาค่อยมาใหม่คราวหน้า

"อันจื่อ หรือว่าพวกเราแบกหมูป่ากลับไปก่อนดี ร่องหินผานี่พวกเราค่อยมาใหม่คราวหน้าเถอะ!" ในใจของโจวอันตอนนี้ รู้สึกสับสนว้าวุ่นแทบตาย ควรจะบอกเรื่องมิติพกพากับพี่ต้าลี่ดีไหมนะ? ถ้าบอกเขาไป การเข้าป่าล่าสัตว์ก็จะสะดวกขึ้นเยอะ เจอเหยื่ออะไรก็แค่ยัดใส่เข้าไปในมิติก็จบเรื่อง แบบนี้จะช่วยประหยัดเรื่องยุ่งยากไปได้เยอะ ไม่ต้องมาคอยแอบทำลับๆ ล่อๆ ด้วยตัวเอง แต่คนอย่างโจวอัน ใช้ชีวิตมาหลายสิบปี จิตใจคนที่น่าเกลียดน่ากลัวแบบไหนเขาก็เคยเห็นมาหมดแล้ว ถึงแม้พี่ต้าลี่จะเป็นคนซื่อสัตย์จริงใจจริงๆ แต่โจวอันที่มีนิสัยขี้ระแวงมาแต่กำเนิด ก็ยังไม่กล้าไว้ใจอย่างเต็มร้อยอยู่ดี

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็ทำได้แค่ขนหมูป่าตัวนี้กลับไปก่อน โชคดีที่เพิ่งเดินมาได้แค่ชั่วโมงกว่าๆ ตอนนี้ระยะทางกลับไปก็ถือว่ายังไม่ไกลเท่าไหร่ ถ้าใกล้จะถึงร่องหินผาแล้วเพิ่งมาเจอหมูป่าตัวนี้ โจวอันคงได้ร้องไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือดแน่ๆ ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้โจวอันคิดมาก ไม่ยอมวางใจเองล่ะ!

ใช้เชือกป่านมัดหมูป่าตัวนี้เอาไว้ แล้วเอาท่อนไม้เบิร์ชเหล็กที่ใช้ฟาดหมูป่าเมื่อกี้มาสอดหามขึ้น โจวต้าลี่เดินอยู่ข้างหน้า เขาตัวสูงกว่า ก็เลยต้องออกแรงเยอะกว่า โชคดีที่เป็นทางลงเขาตลอดสาย ก็เลยไม่ค่อยเหนื่อยเท่าไหร่ ฝีเท้าก็ถือว่าค่อนข้างเร็ว ใช้เวลาแค่ชั่วโมงกว่าๆ ก็กลับมาถึงบ้านของโจวอันอีกครั้ง โจวฝูเห็นพี่ใหญ่กลับมาอีกแล้ว บนใบหน้าเล็กๆ ก็มีแต่ความงุนงงสงสัยชุดใหญ่

"พี่ใหญ่ พี่ไปร่องหินผาไม่ใช่เหรอครับ? ทำไมถึงกลับมาเร็วจัง?"

"ช่วยไม่ได้ กลางทางดันล่าหมูป่าได้ตัวนึง ก็เลยต้องหามกลับมาก่อนน่ะ"

อารมณ์ของโจวอันรู้สึกหดหู่เล็กน้อย วันนี้คงไปร่องหินผาไม่ได้แล้วล่ะ ท้ายที่สุดแล้วไปกลับก็เสียเวลาไปตั้งสามชั่วโมง ขืนไปร่องหินผาอีก กว่าจะถึงท้องฟ้าก็คงมืดสนิทแล้ว แต่พวกน้องๆ กลับดีใจกันสุดๆ พี่ชายเพิ่งจะออกไปแค่นี้แท้ๆ กลับล่าของชิ้นใหญ่เบ้อเริ่มกลับมาได้อีกแล้ว!

"อันจื่อ นายพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวพี่ช่วยนายจัดการหมูป่าตัวนี้เอง!" ต้องยอมรับเลยว่า พละกำลังของโจวต้าลี่นั้นดีเยี่ยมจริงๆ โจวอันเหนื่อยจนต้องนั่งพักบนเก้าอี้แล้ว แต่เขากลับยังมีแรงทำงานต่อ ถึงแม้คราวนี้จะมีชาวบ้านเห็นพวกเขามองหามหมูป่ากลับมา แต่ก็ไม่มีชาวบ้านคนไหนไปมุงดูที่ลานบ้านของโจวอันเลย ท้ายที่สุดแล้วทุกคนต่างก็รู้ดีอยู่แก่ใจ โจวอันไอ้เด็กคนนี้มันเขี้ยวจะตาย พูดให้ตายยังไงก็ไม่มีทางแบ่งให้หรอก

หมูป่าตัวนี้พอเข้าสู่ช่วงฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวก็อ้วนท้วนสมบูรณ์ดีจริงๆ ได้เนื้อออกมาไม่น้อยเลย ตามกฎของการขึ้นเขาล่าสัตว์ หมูป่าตัวนี้ต้องแบ่งครึ่งกับพี่ต้าลี่ก่อน พี่ต้าลี่โบกมือปฏิเสธ ไม่ยอมรับไปเยอะขนาดนี้ โจวอันยัดเยียดให้เขาไปจนได้ ท้ายที่สุดแล้วกฎก็ต้องเป็นกฎ ห้ามฝ่าฝืน จากนั้นโจวอันก็ตัดสินใจจะแบ่งเนื้อหมูพวกนี้ ให้พวกปัญญาชนหญิงสักหน่อย คราวก่อนที่ได้หมูป่ามาสองตัว เพราะต้องแบ่งให้ชาวบ้าน พวกปัญญาชนหญิงก็เลยได้ส่วนแบ่งไปไม่เท่าไหร่ เครื่องในหมูในท้อง บ้านอื่นก็ทำไม่อร่อย โจวอันก็เลยเหมาเก็บไว้หมด

วุ่นวายอยู่พักใหญ่ ก็จัดการหั่นเนื้อบนตัวหมูป่าออกเป็นชิ้นๆ ชิ้นละประมาณห้าชั่ง คราวก่อนตอนที่โจวอันไปสหกรณ์การเกษตร เขาซื้อเกลือกลับมาเยอะมาก เต็มไหใบใหญ่ กะดูแล้วน่าจะสักยี่สิบกว่าชั่ง คราวนี้เวลาหมักเนื้อ ก็ไม่ต้องมารู้สึกเสียดายอีกต่อไป เนื้อที่หมักเกลือ อร่อยกว่าเนื้อรมควันจริงๆ นั่นแหละ เนื้อหมักเกลือที่ทำออกมาจะใสแจ๋วแหวว แค่เอาไปผัดลวกๆ ก็อร่อยเหาะแล้ว ตอนนี้ในห้องครัวบ้านของโจวอัน ก็มีเนื้อแขวนไว้เยอะขึ้นไปอีก เนื้อหมูป่าชิ้นแล้วชิ้นเล่าถูกแขวนไว้อย่างเป็นระเบียบบนขื่อบ้าน เงยหน้าขึ้นไปมองก็รู้สึกชื่นอกชื่นใจ

มื้อเที่ยงกับมื้อเย็นล้วนแต่กินเนื้อกันทั้งนั้น นอกจากเครื่องในหมูพะโล้แล้ว ก็ยังตุ๋นคากิหมูอีกด้วย โจวอันรู้สึกว่าคากิหมูตุ๋นนี่มันอร่อยจริงๆ อร่อยกว่าอุ้งตีนหมีคราวก่อนเสียอีก หมีป่าที่ล่าได้คราวก่อน อุ้งตีนหมีสี่ข้างที่ได้มา โจวอันก็ทำให้น้องๆ กินหมดแล้ว อุ้งตีนหมีนี่ถึงจะชื่อเสียงโด่งดัง แต่รสชาติกลับไม่ได้สุดยอดขนาดนั้น บางทีอาจจะเป็นเพราะฝีมือทำอาหารของโจวอันยังไม่ถึงขั้น ไม่มีวิธีทำที่พิถีพิถันมากพอ ก็เลยทำแค่น้ำแดงแบบง่ายๆ เนื้อของอุ้งตีนหมีจะนุ่มๆ หนึบๆ กินแล้วรู้สึกคล้ายๆ กับคากิหมู

หลังจากพักผ่อนฟื้นฟูร่างกายไปหนึ่งคืน เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น โจวอันกับโจวต้าลี่ก็ออกเดินทางกันใหม่อีกครั้ง เดินเข้าไปในป่า ระยะทางผ่านไปกว่าครึ่งแล้ว แต่ก็ยังไม่เจอเหยื่ออะไรเลย ท้ายที่สุดแล้วคราวก่อนมันก็แค่เรื่องบังเอิญ จะไปเจอของชิ้นใหญ่ได้ง่ายดายขนาดนั้นได้ยังไง บนหลังของโจวอันสะพายตะกร้าใบใหญ่ที่สุดของบ้าน ด้านบนใช้ผ้าผืนหนึ่งปิดไว้จนมิดชิด มองดูเหมือนใส่ของไว้เยอะแยะ แต่ความจริงแล้วไม่ได้ใส่ไว้เท่าไหร่เลย โจวต้าลี่ถือท่อนไม้เบิร์ชเหล็ก เดินนำทางอยู่ข้างหน้า

"ฮี่ๆ! มีผลเกาจ่าวด้วยแฮะ อันจื่อ นายหิวน้ำไหม? เดี๋ยวพี่เด็ดให้กินหน่อย!" ห่างจากด้านหน้าของโจวต้าลี่ไปไม่ถึงสิบเมตร มีเถาวัลย์ต้นหนึ่ง ความหนาของเถาวัลย์ต้นนี้พอๆ กับเชือกป่านเส้นหนาเลยทีเดียว เถาวัลย์เส้นนี้พันเลื้อยอยู่บนต้นไม้ต้นหนึ่ง บนเถาวัลย์มีผลไม้ออกลูกอยู่ไม่น้อย ผลไม้บนเถาวัลย์หน้าตาแปลกประหลาดมาก เปลือกผลไม้เป็นสีเขียว ขนาดพอๆ กับหัวแม่มือของผู้ชายวัยผู้ใหญ่ ผลไม้ชนิดนี้ถึงจะลูกเล็ก แต่กลับมีจำนวนเยอะมาก ออกลูกดกเบียดเสียดกันแน่นขนัดเต็มเถาวัลย์ มองดูแล้วรู้สึกสบายตาดีจริงๆ

"ผลเกาจ่าวเหรอครับ?" ดวงตาของโจวอันเป็นประกาย พยักหน้ารัวๆ "ได้สิครับ เด็ดมาชิมหน่อยก็ดี พอดีผมกำลังหิวน้ำอยู่เลย!"

โจวต้าลี่เด็ดมากำเบ้อเริ่ม แล้วยัดใส่มือของโจวอัน มองดูผลเกาจ่าวในมือ โจวอันก็รู้สึกคิดถึงมันสุดๆ ผลเกาจ่าวคือผลไม้ป่าขึ้นชื่อของเขาฉางไป๋ หรือเรียกอีกอย่างว่ากีวีเกาจ่าว เป็นญาติกับกีวีที่เราเห็นกันทั่วไปนั่นแหละ ถึงแม้ขนาดของมันจะเล็กจิ๋ว แต่โครงสร้างทั้งภายนอกและภายในของมันเมื่อเทียบกับกีวีเปลือกเขียวแล้ว เรียกได้ว่าย่อส่วนลงมาในอัตราส่วนที่เท่ากันเป๊ะๆ กีวีฉบับมินิไม่ต้องปอกเปลือก โจวอันจับยัดเข้าปากไปตรงๆ เลย ฟันเพิ่งจะขบเคี้ยว น้ำผลไม้ก็แตกกระจายออกมา ผลเกาจ่าวที่ยังไม่สุกจะค่อนข้างเปรี้ยว แต่พอสุกแล้วกลับหวานชื่นใจมาก ไม่ได้หวานจนเลี่ยน แต่แฝงไปด้วยกลิ่นหอมของผลไม้ตามธรรมชาติ

รสชาตินี้มันช่างทำให้คนคิดถึงจริงๆ เขาไม่ได้ลิ้มรสของสิ่งนี้มาหลายปีแล้ว ไอ้เจ้านี่มันอร่อยจริงๆ ผ่านไปไม่ถึงสองนาที โจวอันก็กินผลเกาจ่าวกำใหญ่จนหมดเกลี้ยง กีวีเกาจ่าวเป็นขนมขบเคี้ยวในวัยเด็กของเด็กเขาฉางไป๋ โตขึ้นมาโจวอันก็แทบจะไม่ได้กินอีกเลย ในเวลาต่อมาตามตลาดก็มีขายเหมือนกัน แต่ราคาน่ะเหรอ แอบแพงเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน ผลเกาจ่าวป่าบนเขาฉางไป๋ สามารถขายได้ถึงชั่งละ 80 หยวนเชียวนะ ผลเกาจ่าวราคาแพงขนาดนี้ โจวอันตัดใจซื้อไม่ลงหรอก สู้ซื้อแอปเปิลชั่งละไม่กี่หยวนยังจะคุ้มค่ากว่า อีกอย่างผลเกาจ่าวชนิดนี้ก็กินได้แค่ในพื้นที่เท่านั้น ท้ายที่สุดแล้วเปลือกของมันบางเกินไป เน่าเสียได้ง่าย ทนต่อการขนส่งไม่ได้

ที่ตีนเขาฉางไป๋ก็มีเถาวัลย์ผลเกาจ่าวอยู่เหมือนกัน แต่ช่วงที่ผ่านมาเวลาโจวอันขึ้นเขา กลับไม่ได้กินเลยสักลูก ช่วยไม่ได้ เด็กๆ ในหมู่บ้านไม่มีขนมกิน ผลเกาจ่าวนี่แหละคือของโปรดของพวกเขา ผลเกาจ่าวมีความหวานฉ่ำ ระดับความอร่อยในบรรดาผลไม้ป่าสามารถติดอันดับหนึ่งในสามได้เลย พอถึงฤดูกาล เด็กๆ ในหมู่บ้านก็จะรีบขึ้นเขา ไปเด็ดผลเกาจ่าวกลับมาให้หมด ส่วนที่กินไม่หมดก็จะเอาไปตากเป็นผลไม้แห้ง เก็บไว้ค่อยๆ กิน ในป่าเขาลำเนาไพรที่รกร้างไร้ผู้คนแบบนี้ ผลเกาจ่าวไม่มีคนมาเด็ด ก็เลยเสร็จโจวอันกับพี่ต้าลี่พอดี

โจวอันกำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย โจวต้าลี่ก็เดินสำรวจไปข้างหน้าไกลกว่าเดิมแล้ว "อันจื่อ! เร็วเข้าๆ! ตรงนี้ยังมีของดีอีกนะ!"