บทที่ 81 ตกลงว่ากำลังหาอะไรอยู่เนี่ย?

พอโจวอันได้ยินเสียงพี่ต้าลี่เรียก ก็รีบเดินเข้าไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ในใจโจวอันก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจและดีใจสุดขีด จุดเมื่อกี้นี้มีเถาวัลย์ผลเกาจ่าวอยู่แค่ต้นเดียว แต่พื้นที่ตรงหน้ากลับเต็มไปด้วยเถาวัลย์ผลเกาจ่าวขึ้นอยู่เบียดเสียดกัน มองไปทางไหนก็เห็นแต่เถาวัลย์เกี่ยวพันกันยุ่งเหยิงไปหมด โจวอันกวาดสายตามองคร่าวๆ เถาวัลย์ผลเกาจ่าวตรงนี้น่าจะมีอย่างน้อยสามสี่สิบต้นเลยทีเดียว!

โจวต้าลี่เด็ดผลเกาจ่าวบนเถาวัลย์ไปพลาง โยนเข้าปากไปพลาง "ฉันยังไม่เคยเห็นเถาวัลย์ผลเกาจ่าวเยอะขนาดนี้มาก่อนเลย! ของดีในป่าลึกนี่มันเยอะจริงๆ!"

ผลเกาจ่าวบนเถาวัลย์พวกนี้ก็ไม่ได้เด็ดง่ายๆ เด็ดได้เฉพาะส่วนที่เอื้อมถึงเท่านั้น ยังมีเถาวัลย์อีกหลายเส้นที่พันเลื้อยขึ้นไปบนต้นไม้ ถ้าจะเด็ดก็ต้องปีนต้นไม้ขึ้นไป ยุ่งยากเกินไป โจวต้าลี่เด็ดมาได้อีกกำเบ้อเริ่ม แล้วยัดใส่มือโจวอัน

"อันจื่อ นายรีบกินเยอะๆ หน่อย ของพวกนี้เราขนกลับไปไม่ได้หรอก กินให้พุงกางอยู่ที่นี่แหละ!"

จุดประสงค์ในการมาคราวนี้ของพวกเขาคือการล่าสัตว์ ผลไม้ป่าพวกนี้คงขนกลับไปไม่ได้แน่นอน ทำได้แค่พยายามกินให้เยอะที่สุดเท่านั้น โจวต้าลี่ยัดผลเกาจ่าวเข้าปากกำแล้วกำเล่า เคี้ยวตุ้ยๆ จนพูดจาอู้อี้ฟังไม่ค่อยถนัด

"เสียดายที่น้องสาวฉันไม่ได้มาด้วย เสี่ยวเยว่ชอบกินไอ้เจ้านี่ที่สุดเลย ถ้าได้เห็นล่ะก็ ต้องดีใจจนเนื้อเต้นแน่ๆ!"

พอได้ยินคำพูดของพี่ต้าลี่ โจวอันก็นึกถึงพวกน้องๆ ของตัวเองขึ้นมาทันที เขาจำได้ว่าในชาติที่แล้ว พวกน้องชายก็ชอบกินผลเกาจ่าวพวกนี้เป็นพิเศษเหมือนกัน ในโลกที่ขาวโพลนไปหมด การจะได้กินผลไม้สักลูกเป็นเรื่องที่ยากเย็นแสนเข็ญจริงๆ การขาดแคลนผักและผลไม้เป็นเวลานานๆ จะส่งผลเสียต่อร่างกาย ทำให้ขาดวิตามินซีอย่างรุนแรง และในผลกีวีเกาจ่าวชนิดนี้ ก็อุดมไปด้วยวิตามินซีปริมาณมหาศาล สูงกว่าผลไม้ทั่วไปมาก

ตอนนี้พอเห็นผลไม้ดีๆ แบบนี้มาอยู่ตรงหน้า โจวอันจะยอมปล่อยให้หลุดมือไปได้ยังไง! แถมกีวีเกาจ่าวชนิดนี้ยังสามารถเอาไปดองเหล้าได้ด้วย เหล้าผลไม้ที่ดองออกมา รสชาติมันสุดยอดไปเลยล่ะ!

"อิ่มแล้วๆ! ฮี่ๆ นี่เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่ได้กินผลเกาจ่าวจนอิ่มแปล้แบบนี้!" โจวต้าลี่พูดไปพลาง ก็ลูบพุงตัวเองไปพลาง พอพูดจบ โจวต้าลี่ก็หันไปมองโจวอัน "อันจื่อ นายอิ่มหรือยัง? ถ้าอิ่มแล้ว พวกเราก็เดินทางกันต่อเถอะ!"

โจวอันเกาหัว ยิ้มแล้วตอบว่า "พี่ต้าลี่ จู่ๆ ผมก็ปวดฉี่ขึ้นมาน่ะ พี่เดินล่วงหน้าไปก่อน ช่วยดูทางให้ผมหน่อยได้ไหมครับ?"

โจวต้าลี่พยักหน้ารับ แล้วสะพายตะกร้าขึ้นหลัง "ได้สิ! งั้นเดี๋ยวพี่เดินช้าๆ ล่วงหน้าไปก่อน จะรอนายอยู่ข้างหน้านะ!"

โจวอันมองดูเถาวัลย์ผลเกาจ่าวทั้งสามสี่สิบต้นนี้ โจวอันกะคร่าวๆ ว่าเถาวัลย์หนึ่งต้นน่าจะมีผลเกาจ่าวอยู่ประมาณ 15 ชั่ง ถ้าคำนวณแบบนี้ การจะขนผลเกาจ่าวพวกนี้กลับไปให้หมด น้ำหนักน่าจะปาเข้าไปเกือบ 500 ชั่งเลยทีเดียว

โจวอันไม่ต้องใช้วิธีโง่ๆ แบบนั้นแล้ว เขาเดินเข้าไปเอามือแตะที่เถาวัลย์ต้นหนึ่ง แล้วท่องในใจว่า "เก็บ!"

วินาทีต่อมา ผลไม้บนเถาวัลย์ต้นนี้ก็หายวับไปราวกับเล่นกล ใช่แล้ว นี่คือประโยชน์อีกอย่างหนึ่งของมิติพกพา ซึ่งโจวอันเพิ่งจะค้นพบโดยบังเอิญ ผลไม้ตามต้นแบบนี้ ขอแค่เอามือแตะที่ลำต้นหรือเถาวัลย์ ผลไม้บนต้นก็จะถูกเก็บเข้าไปในมิติทั้งหมด แต่ไม่สามารถเก็บต้นไม้ทั้งต้นเข้าไปในมิติได้หรอกนะ เพราะต้นไม้มันมีรากหยั่งลึกลงไปในดิน

ผลเกาจ่าวบนเถาวัลย์ทั้งสามสี่สิบต้นนี้ โจวอันใช้เวลาแค่สองนาที ก็เก็บพวกมันเข้าไปในมิติได้จนหมดเกลี้ยง เมื่อสัมผัสได้ถึงผลเกาจ่าวกองพะเนินเทินทึกราวกับภูเขาขนาดย่อมในมิติ ในใจของโจวอันก็เบิกบานสุดๆ! ทีนี้ก็มีผลไม้ตุนไว้กินช่วงจำศีลหลบหนาวแล้ว

ระยะทางจากหมู่บ้านตระกูลโจวไปยังร่องหินผา ใช้เวลาประมาณหกเจ็ดชั่วโมง พอมาถึงร่องหินผา เวลาก็ปาเข้าไปเกือบจะบ่าย 3 โมงแล้ว เมื่อเข้าสู่เขตพื้นที่ร่องหินผา โจวอันก็ชะเง้อคอหันซ้ายหันขวา ราวกับกำลังมองหาอะไรบางอย่าง

"อันจื่อ นายหันซ้ายหันขวา ตกลงว่ากำลังหาอะไรอยู่เนี่ย?" โจวต้าลี่ถาม

โจวอันมองหาไปพลาง ก็อธิบายให้พี่ต้าลี่ฟังไปพลาง "คราวก่อนลุงต้าชุนบอกว่า เมื่อก่อนพวกเขามาล่าสัตว์ที่ร่องหินผานี่บ่อยๆ ก็เลยสร้างเพิงไม้แบบง่ายๆ เอาไว้ เพิงไม้นั่นน่าจะอยู่แถวๆ นี้นี่แหละ พวกเราลองหาดูดีๆ กันเถอะ!"

"โอเค ได้เลย!"

สองคนกับอีกหนึ่งตัวแยกย้ายกันไปค้นหาสามทาง ไม่นานก็เจอเพิงไม้นั่นจนได้ เพิงไม้นี้สร้างขึ้นมาแบบง่ายๆ จริงๆ โดยใช้ท่อนซุงที่ตัดมาจากบนเขามาประกอบเข้าด้วยกัน

"ประตูบานนี้ดูไม่ค่อยแข็งแรงเลย แอบกลัวว่ามันจะพังครืนลงมาซะงั้น!" โจวต้าลี่มองดูประตูไม้ตรงหน้า ไม่กล้าแม้แต่จะเอามือไปแตะ เพิงไม้หลังนี้ดูเก่าทรุดโทรมมากจริงๆ บนประตูไม้บานนี้ไม่ได้มีแม่กุญแจคล้องไว้ แต่ใช้เชือกป่านเส้นหนามัดเอาไว้แทน

โจวอันแก้เชือกป่านบนประตูออก แล้วค่อยๆ ดันประตูเข้าไปในบ้านอย่างระมัดระวัง

"แค่กๆๆ... ในบ้านนี้ฝุ่นเยอะชะมัด! สงสัยจะไม่มีคนมาตั้งหลายปีแล้วมั้ง!" ทันทีที่ดันประตูไม้เปิดออก ฝุ่นบนขอบประตูก็ร่วงกราวลงมา ทำเอาโจวอันสำลักจนไอคอกแคก ในบ้านก็มีฝุ่นหนาเตอะไปหมด มีม้านั่งตัวเล็กๆ กับโต๊ะตัวเล็กๆ ที่ทำจากท่อนไม้ลวกๆ แล้วก็ยังมีแผ่นไม้ผุๆ อีกหลายแผ่นปูอยู่บนพื้น พอจะใช้แทนเตียงนอนได้แบบถูไถ

"อึ๋ย~ ฝุ่นหนาเตอะเลย!" โจวต้าลี่เอามือลูบแผ่นไม้บนพื้นปื้ดนึง มือก็ดำปี๋ขึ้นมาทันที

โจวอันปลดตะกร้าสะพายหลังลง เตรียมตัวจะเอาของข้างในออกมา วินาทีที่วางตะกร้าลง โจวอันก็จัดการย้ายของหลายอย่างจากในมิติ เข้าไปไว้ในตะกร้าเรียบร้อยแล้ว เขาหยิบหม้อดินเผาออกมาจากตะกร้าเป็นอันดับแรก ในหม้อดินมีทั้งเครื่องปรุง ถ้วยใบเล็ก แล้วก็ตะเกียบเตรียมมาพร้อม

ส่วนผ้าห่มขนเป็ดนั้น โจวอันตัดใจไม่เอาออกมา ท้ายที่สุดแล้วถ้าหยิบผ้าห่มขนเป็ดผืนเบ้อเริ่มออกมาจากตะกร้า มันก็จะดูผิดสังเกตเกินไป เขาหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่ที่ยายเจิ้งเย็บให้ ซึ่งข้างในยัดไส้ด้วยขนเป็ดออกมา จากนั้นก็หยิบเครื่องมือที่อาจจะต้องใช้ออกมาอีกหลายอย่าง เช่น เหล็กปีนต้นไม้ จอบเล็ก ไม้ขีดไฟ มีด และกระสอบปุ๋ย เป็นต้น

พอโจวต้าลี่เห็นโจวอันหยิบของออกมาเยอะแยะขนาดนี้ สีหน้าก็เต็มไปด้วยความสงสาร "อันจื่อ ทำไมนายแบกของมาเยอะขนาดนี้ล่ะ น่าจะแบ่งให้พี่ช่วยแบกบ้างนะ ไม่อย่างนั้นนายจะเหนื่อยแย่เลย!"

โจวอันยิ้มบางๆ หยิบผ้าขี้ริ้วผืนหนึ่งออกมาจากตะกร้าสะพายหลัง "ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมแบกไหว ไปเถอะ พวกเราต้องปัดกวาดเช็ดถูในบ้านนี้สักหน่อย ตอนกลางคืนจะได้นอนสบายๆ!"

โจวต้าลี่กวาดสายตามองไปรอบๆ บ้าน แล้วพูดขึ้น "อันจื่อ ที่นี่ไม่มีน้ำเลยนะ แล้วพวกเราจะเช็ดยังไงล่ะ?"