บทที่ 82 หมีดำกำลังเคาะต้นไม้หรือเปล่าเนี่ย!

โจวอันหิ้วหม้อดินเผาขึ้นมา แล้วพาพี่ต้าลี่เดินออกจากประตูไป "ลุงต้าชุนบอกว่าด้านหลังเพิงไม้นี้ออกไปไม่ไกล มีตาน้ำพุภูเขาอยู่แห่งหนึ่ง แต่ก็ไม่รู้ว่าตอนนี้มันแห้งไปหรือยังนะครับ"

สาเหตุที่พวกลุงต้าชุนสร้างเพิงไม้ไว้ตรงนี้ในสมัยก่อน ก็เป็นเพราะว่ามันตักน้ำได้สะดวก แถมลุงต้าชุนยังบอกอีกว่าแถวนี้มีเหยื่อเยอะมาก ความจริงคิดๆ ดูแล้วก็เป็นเรื่องปกติ ท้ายที่สุดแล้วสัตว์ป่าบนเขาก็ต้องดื่มน้ำเหมือนกัน ดังนั้นเหยื่อบริเวณใกล้แหล่งน้ำ จึงมีมากกว่าที่อื่นอย่างเห็นได้ชัด

"ว้าว! มีน้ำจริงๆ ด้วย! น้ำพุภูเขานี่ใสแจ๋วเลย!" ตอนที่โจวต้าลี่มาเขาไม่ได้พกน้ำมาด้วย ระหว่างทางก็เลยหิวน้ำจนคอแห้งผากไปหมดแล้ว พอเห็นแอ่งน้ำพุภูเขานี้ ก็รีบวิ่งเข้าไปใช้สองมือรองน้ำ อึกๆๆ ดื่มเข้าไปอึกใหญ่หลายอึก น้ำพุภูเขานี้ดูเหมือนจะซึมออกมาจากซอกหิน ไหลมารวมกันจนเต็มแอ่งใหญ่ น้ำทั้งใสและสะอาด ไม่มีสิ่งเจือปนเลยแม้แต่น้อย

หลังจากรองน้ำจนเต็มหม้อดินเผาแล้ว โจวอันก็ประคองหม้อขึ้นดื่มไปสองสามอึก น้ำพุภูเขานี้ทั้งหวานและเย็นชื่นใจ เมื่อเทียบกับน้ำประปาในอีกหลายสิบปีให้หลังแล้ว ไม่รู้ว่าอร่อยกว่าตั้งกี่เท่า ในชนบทยุคนี้ แทบจะไม่ค่อยมีใครได้ดื่มน้ำประปากันหรอก โดยพื้นฐานแล้วก็ใช้น้ำจากบ่อบาดาลที่ขุดกันเองในหมู่บ้าน หรือไม่ก็เป็นน้ำพุภูเขาที่ต่อท่อลงมาจากบนเขา

"พี่ต้าลี่ พี่ช่วยเช็ดฝุ่นในบ้านหน่อยนะครับ เดี๋ยวผมจะไปเดินดูรอบๆ นี้สักหน่อย!" "ได้สิ งั้นนายก็อย่าเดินไปไกลมากล่ะอันจื่อ เดี๋ยวพี่ไปหานะ!"

โจวอันไม่ได้ตั้งใจจะเอาเปรียบพี่ต้าลี่ ปล่อยให้เขาทำความสะอาดอยู่คนเดียวหรอก แต่เขาจงใจหาเรื่องกันตัวพี่ต้าลี่ออกไปต่างหาก วันนั้นโจวอันยังได้ยินลุงต้าชุนบอกอีกว่า ห่างจากเพิงไม้นี้ไปทางทิศตะวันออกไม่ไกล มีต้นเกาลัดป่าอยู่สองสามต้น ตอนนี้เดือนกันยายนเป็นช่วงเวลาเก็บเกี่ยวเกาลัดพอดี โจวอันย่อมไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือไปอย่างแน่นอน แต่การทำเรื่องนี้ก็ต้องหลบๆ ซ่อนๆ สายตาคนอื่นสักหน่อย ดังนั้นจึงต้องกันพี่ต้าลี่ออกไปก่อน

"พระเจ้าช่วย! ต้นเกาลัดใหญ่ขนาดนี้เลย! นี่มันต้องเป็นต้นไม้แก่อายุห้าสิบปีแน่ๆ!" ตอนแรกโจวอันนึกว่าเป็นแค่ต้นเกาลัดธรรมดาสองสามต้น อย่างมากก็เก็บได้แค่สองสามกระสอบป่าน แต่พอมาถึงในป่าถึงได้พบว่า ต้นเกาลัดพวกนี้ล้วนแต่เป็นต้นไม้อายุเกิน 50 ปีทั้งนั้น ยิ่งต้นไม้อายุมากเท่าไหร่ เกาลัดที่ออกผลอยู่บนต้นก็ย่อมมีมากขึ้นเท่านั้น โจวอันกวาดสายตามองไปรอบๆ ป่า มีต้นเกาลัดอยู่ทั้งหมดสี่ต้น แต่ละต้นสามารถตีลูกเกาลัดลงมาได้อย่างน้อยๆ ก็สองร้อยชั่งเลยทีเดียว

ฤดูเก็บเกี่ยวเกาลัดของทางภาคเหนือจะมาช้ากว่าปกติสักหน่อย โดยทั่วไปต้องรอจนถึงช่วงกลางเดือนกันยายน พอถึงกลางเดือนกันยายน เปลือกนอกที่มีหนามแหลมก็จะแตกออก แล้วเกาลัดก็จะร่วงหล่นลงมาใต้ต้น ก็ไม่จำเป็นต้องปีนต้นไม้หรือเอาไม้ไปตี แค่คอยเก็บอยู่ใต้ต้นก็พอแล้ว แต่ตอนนี้เพิ่งจะต้นเดือนกันยายน เปลือกนอกที่มีหนามแหลมยังคงห่อหุ้มลูกเกาลัดเอาไว้ และห้อยต่องแต่งอยู่บนต้นไม้สูงลิ่ว เพราะยังไม่ถึงเวลา พวกมันก็เลยยังไม่ค่อยร่วงหล่นลงมาใต้ต้นสักเท่าไหร่ จะมีก็แค่ประปรายอยู่บ้างเท่านั้น แต่นี่กลับเป็นความสะดวกสบายสำหรับโจวอัน เพราะถ้ามาสายกว่านี้สักหนึ่งหรือสองสัปดาห์ เกาลัดพวกนี้ร่วงหล่นลงพื้นหมดแล้วล่ะก็ คงจะจัดการยากน่าดู ขืนต้องมานั่งเก็บทีละเม็ดๆ จะต้องเก็บไปถึงเมื่อไหร่กันล่ะ?

โจวอันเอามือไปสัมผัสกับต้นเกาลัด ผลเกาลัดบนต้นก็ถูกเคลื่อนย้ายเข้าไปในมิติของโจวอันในพริบตา หลังจากเก็บผลบนต้นเกาลัดทั้งสี่ต้นจนหมดเกลี้ยง ในมิติของโจวอันก็มีภูเขาลูกย่อมๆ เพิ่มขึ้นมาอีกหลายลูก ตอนแรกก็นึกว่าพื้นที่ 100 ลูกบาศก์เมตรจะกว้างขวางพอแล้ว แต่ถ้าขืนใช้วิธีเก็บกวาดแบบนี้ล่ะก็ พื้นที่ 100 ลูกบาศก์เมตรนี้คงถูกเติมจนเต็มในเวลาไม่นานแน่! แต่การจะหาของป่าพวกนี้ได้ ก็ต้องมาที่ป่าเขาลำเนาไพรที่รกร้างไร้ผู้คนแบบนี้เท่านั้น ถ้าต้นเกาลัดพวกนี้อยู่ใกล้ๆ หมู่บ้านตระกูลโจวล่ะก็ คงไม่ต้องรอให้เกาลัดสุกหรอก ป่านนี้คงโดนเก็บเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่ลูกเดียวไปนานแล้ว!

โจวอันเก็บเกาลัดเสร็จ ขณะที่เขากับเฮยเป้ากำลังเตรียมตัวจะกลับ ก็เห็นโจวต้าลี่กำลังเดินตามหามาทางนี้พอดี "อันจื่อ ที่แท้นายก็แอบมาอยู่ตรงนี้นี่เอง ปล่อยให้พี่ตามหาซะแทบแย่!" โจวต้าลี่เพิ่งจะใช้ความเร็วสูงสุดเช็ดฝุ่นในบ้านจนเสร็จ ก็รีบวิ่งเข้ามาตามหาโจวอันในป่าทันที ฉากที่หมูป่าพุ่งเข้ามาทำร้ายคนเมื่อวาน เขายังคงจำได้ติดตา เขาเป็นห่วงอันจื่อจริงๆ ก็เลยรีบออกมาตามหา

โจวอันยิ้มอย่างอ่อนใจ ความเร็วของพี่ต้าลี่นี่เร็วจริงๆ โชคดีที่เขาเก็บเกาลัดเข้าไปในมิติหมดแล้ว "โอ๊ะ! มีลูกเกาลัดด้วยแฮะ!" โจวต้าลี่เก็บลูกเกาลัดที่ร่วงหล่นอยู่บนพื้นขึ้นมาลูกหนึ่ง แล้วเงยหน้าขึ้นไปมองบนต้นเกาลัด พอเห็นสภาพบนต้น โจวต้าลี่ก็เบ้ปากแล้วส่ายหน้า "ต้นเกาลัดนี่โตซะเปล่า ดันออกผลมาแค่ไม่กี่ลูกเอง ยังออกผลสู้ต้นไม้แก่คอเอียงที่ตีนเขานั่นไม่ได้เลย!"

โจวอันเกาหัว ส่งยิ้มแหยๆ ออกมาด้วยความรู้สึกผิด "ฮี่ๆ ต้นไม้นี้มันไม่ค่อยได้เรื่องเลยเนาะ ไม่ค่อยออกลูกเลย!" โจวต้าลี่นั่งยองๆ ลง แล้วเริ่มเก็บเกาลัดบนพื้น "ยังดีนะที่บนพื้นยังมีร่วงอยู่บ้าง เก็บกลับไปคืนนี้พวกเราเอาไปต้มกินกันเถอะ!"

ในขณะที่โจวต้าลี่กำลังก้มหน้าก้มตาเก็บอย่างเมามัน จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงแปลกประหลาดดังมาจากไม่ไกลนัก "ปึก ปึก ปึก..." เสียงนี้คนอื่นอาจจะไม่คุ้นเคย แต่โจวอันคุ้นเคยดีสุดๆ ตอนเข้าป่าคราวก่อนก็เพราะเสียงนี้แหละที่ทำเอาโจวอันตกใจแทบแย่ สรุปว่ามันคือไก่ฟ้าสนดำนั่นเอง!

โจวต้าลี่ที่กำลังเก็บเกาลัดอยู่ เงยหน้าขึ้นมาทันที "เสียงปึกปักอะไรน่ะ? หมีดำกำลังเคาะต้นไม้หรือเปล่าเนี่ย!" โจวอันเอานิ้วชี้แตะที่ริมฝีปาก เตือนให้โจวต้าลี่เบาเสียงลงหน่อย "พี่ต้าลี่เบาๆ หน่อยครับ เดี๋ยวผมพาพี่ไปดูเอง!"

สองคนกับอีกหนึ่งตัวย่องฝีเท้าแผ่วเบา ขยับเข้าไปใกล้ต้นตอของเสียง ที่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง มีไก่ฟ้าสนดำอยู่สองตัว กำลังหยอกล้อกันอยู่ใต้ต้นไม้ "ไก่เคาะไม้!" พอโจวต้าลี่เห็นไก่ฟ้าสนดำสองตัวนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะฉีกยิ้มกว้างออกมา ตอนแรกก็นึกว่าเป็นสัตว์ร้ายอะไร ที่แท้ก็เนื้อไก่ป่ามาส่งให้ถึงที่นี่เอง!

โจวต้าลี่ขยับตัวถอยหลังไปนิดหน่อย เพื่อเปิดพื้นที่กว้างๆ ให้โจวอัน "อันจื่อ! เร็วเข้า! ยิงพวกมันเลย!" โจวอันยิ้มพลางชี้ไปที่ปืนล่าสัตว์บนหลังของโจวต้าลี่ แล้วพูดว่า "พี่ต้าลี่ พี่ก็สะพายปืนมาด้วยนี่นา เร็วเข้า พี่ก็มาเล็งด้วยกันสิ!"

โจวต้าลี่มีสีหน้าหนักใจ แววตาฉายแววความไม่มั่นใจออกมาอย่างปิดไม่มิด "อันจื่อ พี่...พี่ยังไม่ค่อยเคยใช้ปืนเลย ร้อยทั้งร้อยคงยิงไม่โดนหรอก รังแต่จะเปลืองกระสุนเปล่าๆ!" โจวอันส่ายหน้า แล้วเอ่ยปลอบใจ "พี่ต้าลี่ ผมว่าคราวก่อนที่พี่ปาหินก็แม่นดีออก ยิงปืนนี่มันก็ไม่ได้ยากอะไรหรอกครับ ขอแค่เล็งให้ตรงเป้าแล้วเหนี่ยวไกก็พอแล้ว!"

โจวอันหยุดชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดเสริมต่อ "แต่ปืนนี่มันมีแรงถีบนะ พี่ต้องจับให้มั่นๆ หน่อยล่ะ!" โจวต้าลี่ยังคงรู้สึกลำบากใจ อยากจะปฏิเสธ "อันจื่อ พี่ว่าให้นายยิงเถอะ ถ้าพี่เกิดยิงพลาดขึ้นมา ไก่ป่าพวกนี้หนีไปก็เสียดายแย่..." โจวอันตบไหล่ของเขาเบาๆ พร้อมกับให้กำลังใจต่อ "ไก่ป่าบนเขานี้มีเยอะแยะถมเถไปครับ ไม่มีอะไรน่าเสียดายหรอก! พี่ยิงตัวเล็กฝั่งซ้ายนะ ส่วนผมจะยิงตัวใหญ่ฝั่งขวา! ผมจะนับหนึ่งถึงสามแล้วลั่นไกพร้อมกันนะ!" "สาม สอง หนึ่ง!"