บทที่ 83 ฝูงหมาป่าล้อมเพิงไม้เอาไว้แล้ว!

หลังจากนับถอยหลังสามวินาที ทั้งสองคนก็ลั่นไกพร้อมกัน ไก่ฟ้าสนดำฝั่งขวาร่วงลงพื้นตามเสียงปืนทันที ส่วนตัวฝั่งซ้ายกลับกระพือปีกพยายามจะบินหนี เห็นได้ชัดว่ายิงพลาดเป้า กระสุนของโจวต้าลี่ยิงพลาดเป้าไปหลายเซนติเมตร พุ่งตรงไปฝังอยู่ในต้นไม้ข้างหลัง "โธ่เอ๊ย! พลาดไปนิดเดียวเอง! น่าเสียดายชะมัด!" โจวต้าลี่มองดูไก่ป่าที่บินหนีไป ใบหน้าเต็มไปด้วยความเสียดายและเจ็บใจสุดๆ

เฮยเป้าที่หมอบอยู่ข้างๆ พอเห็นฉากนี้ ก็เหยียดตัวบิดขี้เกียจเบาๆ จากนั้นก็พุ่งพรวดออกไปราวกับลูกธนูหลุดจากแล่ง วิ่งไล่ต้อนไก่ป่าที่กำลังตกใจกลัวให้มาทางโจวอัน ไก่ฟ้าสนดำตัวนี้พอถูกเฮยเป้าวิ่งไล่กวด ก็วิ่งเตลิดมาทางโจวต้าลี่ "พี่ต้าลี่ มัวยืนอึ้งอยู่ทำไมล่ะ! รีบยกปืนขึ้นมายิงต่อสิ!" "เอ้อๆ ได้ๆ!"

โจวต้าลี่ยกปืนขึ้นมา เล็งเป้าอย่างตั้งใจยิ่งกว่าเดิม เฮยเป้าเห็นสถานการณ์เป็นแบบนั้นก็หยุดวิ่งไล่ เพื่อป้องกันไม่ให้โดนลูกหลง โจวต้าลี่เล็งอยู่นานพักใหญ่ ในที่สุดก็ตัดสินใจเหนี่ยวไกปืน

"ปัง!"

สิ้นเสียงปืน ไก่ฟ้าสนดำตัวนั้นก็ร่วงลงไปกองกับพื้น ตำแหน่งที่ยิงโดนนั้นค่อนข้างพิสดาร กระสุนไม่ได้เจาะเข้าที่ช่องท้อง แต่ดันไปโดนเข้าที่ก้นของไก่ฟ้าสนดำเต็มๆ พลาดไปอีกแค่นิดเดียว กระสุนนัดนี้ก็คงจะหลุดเป้าไปอีกแล้ว แต่สำหรับคนที่เพิ่งจะหัดยิงปืนเป็นครั้งแรก ถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว โจวต้าลี่ใช้ปืนยิงเหยื่อโดนเป็นครั้งแรก ความรู้สึกภาคภูมิใจในใจแทบจะเอ่อล้นทะลักออกมา "โดนแล้ว! โดนแล้ว! ฮี่ๆ! ฉันยิงโดนจริงๆ ด้วย!"

โจวอันเดินเข้าไปหิ้วไก่ฟ้าสนดำทั้งสองตัวขึ้นมา ตัวหนึ่งหนักห้าชั่งกว่าๆ อีกตัวหนักราวๆ หกชั่ง "ไม่เลวเลย มื้อเย็นวันนี้มีของกินแล้ว!" โจวต้าลี่เอาเกาลัดที่เก็บได้ห่อไว้ในชายเสื้อแล้วประคองกลับไป เดินไปพลางก็เอ่ยชมไปพลาง "อันจื่อ มิน่าล่ะตอนขึ้นเขานายถึงต้องพาแมวมาด้วย แมวตัวนี้มันแสนรู้จริงๆ! ช่วยวิ่งไล่ต้อนเหยื่อได้ด้วย!" เฮยเป้าพอได้ยินคำชม หางก็ชูชันขึ้นสูงลิ่ว เวลาเดินก็ยืดอกเชิดหน้า ดูสง่างามผ่าเผยสุดๆ

ช่วงนี้กลางวันเริ่มสั้นลงแล้ว ในป่าเขาแบบนี้ พอถึงช่วงหกโมงเย็น ท้องฟ้าก็มืดสนิท เวลาที่เหลืออยู่มีไม่มาก โจวอันจึงตัดสินใจว่าวันนี้จะพักผ่อนเอาแรงก่อน เรื่องล่าสัตว์ค่อยว่ากันพรุ่งนี้ "อันจื่อ คืนนี้เรากินตัวใหญ่กันก่อน ส่วนตัวเล็กค่อยเก็บไว้กินพรุ่งนี้ดีไหม?" โจวต้าลี่นั่งยองๆ ถอนขนไก่ไปพลาง เอ่ยถามไปพลาง "ก็ดีครับ ถ้ากินสองตัว มื้อเดียวคงกินไม่หมดหรอก"

ไก่ป่าน้ำหนักหกชั่ง หลังจากถอนขนและเอาเครื่องในออกแล้ว ก็ยังเหลือเนื้ออีกสี่ชั่งกว่าๆ สับเป็นชิ้นเล็กๆ แล้วใส่ลงในหม้อดินเผา จากนั้นก็เอาเกาลัดที่เพิ่งเก็บมาได้เมื่อกี้มาปอกเปลือกแล้วใส่ตามลงไป ไก่ป่าหนึ่งตัวตุ๋นได้เต็มหม้อดินเผาใบใหญ่ กลิ่นหอมฟุ้งกระจาย ยิ่งตุ๋นก็ยิ่งหอม "หอม! หอมฉุยเลย! อันจื่อ นายลองชิมน้ำซุปนี่สิ รสชาติสุดยอดไปเลยล่ะ!" โจวอันประคองชามซดน้ำซุปไก่เข้าไปหนึ่งคำ น้ำซุปชามนี้กลิ่นหอมเข้มข้นมาก แถมยังหวานกลมกล่อมสุดๆ

เกาลัดป่าพวกนี้ถึงแม้เม็ดจะไม่ใหญ่ แต่กลับหอมหวานมาก ไม่ว่าจะเอาไปต้มกินเฉยๆ เอาไปทำเกาลัดคั่วน้ำตาล หรือเอาไปตุ๋นซุปก็เข้ากันทั้งนั้น ไก่ฟ้าสนดำอีกตัวที่เหลือ หลังจากโจวต้าลี่ถอนขนและควักเครื่องในออกเสร็จ ก็เอาไปแขวนไว้ในบ้าน อากาศในเดือนกันยายนไม่ค่อยร้อนแล้ว แถมในป่าก็ยังมีลมพัดเย็นๆ อีกด้วย ล้างทำความสะอาดแล้วแขวนไว้ในบ้าน ทิ้งไว้คืนเดียวไม่มีทางเน่าเสียหรอก

วันนี้เดินมาตั้งไกล พูดตามตรง โจวอันรู้สึกเหนื่อยล้าเอาเรื่องเลยทีเดียว พอท้องฟ้าเริ่มมืดมิด ความง่วงงุนก็จู่โจมโจวอันทันที เขาหาวหวอดๆ ไม่หยุด "อันจื่อ นายง่วงแล้วเหรอ? ถ้าง่วงก็ไปนอนก่อนเถอะ เดี๋ยวพี่เฝ้ายามให้เอง" โจวอันง่วงจนทนไม่ไหวจริงๆ จึงไม่ปฏิเสธให้มากความ "ได้ครับ พี่ต้าลี่ งั้นพี่เฝ้ายามช่วงหัวค่ำนะ ส่วนผมจะเฝ้าช่วงดึกเอง!"

ถึงแม้จะมีที่บังลมบังฝน แต่การนอนในเพิงไม้แห่งนี้ ถ้าไม่มีคนเฝ้ายามก็คงไม่ได้ ประตูไม้บานนั้นดูโอนเอนเหมือนจะพังแหล่มิพังแหล่ อย่าว่าแต่หมีดำหนักหลายร้อยชั่งเลย ต่อให้เป็นเสือดาวดาวตะวันออกเฉียงเหนือหนักแค่ไม่กี่สิบชั่ง ก็ใช้กรงเล็บตะปบทีเดียวก็พังแล้ว โจวอันสวมเสื้อที่ยัดไส้ด้วยขนเป็ด แล้วล้มตัวลงนอนบนแผ่นไม้ ไม่ถึงกี่นาทีก็หลับสนิทไป ตั้งแต่ทุ่มกว่าๆ นอนหลับยาวไปจนถึงตีหนึ่งตีสอง ความจริงโจวอันยังรู้สึกเหมือนนอนไม่อิ่ม แต่เขาก็นอนต่อไม่ได้แล้ว ต้องสลับให้พี่ต้าลี่ได้นอนบ้าง พี่ต้าลี่ที่ฝืนถ่างตาเฝ้ายามมาตลอด ตอนนี้คงง่วงจนแทบจะลืมตาไม่ขึ้นแล้ว

วันนี้เดินมาทั้งวัน แถมยังแบกของหนักอึ้งมาตลอดทาง แล้วยังต้องมาเฝ้ายามดึกดื่นค่อนคืนอีก โจวต้าลี่คงทนไม่ไหวแล้วจริงๆ "พี่ต้าลี่ พี่รีบไปนอนพักเถอะครับ!" "เออ ได้!" โจวต้าลี่เพิ่งจะล้มตัวลงนอนบนแผ่นไม้ ก็หลับสนิทเป็นตายไปทันที หลับเร็วยิ่งกว่าคนสลบเสียอีก

เฮยเป้าก็ได้นอนพักไปในช่วงหัวค่ำแล้ว ตอนนี้มันจึงมีพลังล้นเหลือ กระโดดเข้ากระโดดออกทางหน้าต่างอย่างสนุกสนาน ใช่แล้ว เพิงไม้แบบง่ายๆ หลังนี้ดันมีหน้าต่างซะด้วย แต่หน้าต่างบานนี้มันทำแบบลวกๆ สุดๆ ก็แค่เจาะรูขนาดเท่าชามซุปเอาไว้เท่านั้นเอง โจวอันยืนเหม่อลอยอยู่หน้าหน้าต่างด้วยความเบื่อหน่าย นานๆ ทีก็จะเอามือลูบหัวเฮยเป้าเล่น เฝ้ายามไปได้ประมาณชั่วโมงกว่า จู่ๆ ขนของเฮยเป้าก็พองฟูขึ้นมา หางก็แกว่งไปมาอย่างกระสับกระส่าย

[เจ้านาย ฉันได้กลิ่นอะไรแปลกๆ ลอยมาล่ะ!] โจวอันเริ่มตื่นตัว ระวังภัย เอ่ยถามเสียงเบา [เฮยเป้า กลิ่นตัวอะไรเหรอ?] เฮยเป้าแกว่งหางไปมา น้ำเสียงแฝงไปด้วยความร้อนรน [เจ้านาย มันคือกลิ่นหมาป่า แถมกลิ่นยังแรงมาก น่าจะมีกันเป็นฝูงใหญ่เลยล่ะ!]

โจวอันขบขบริมฝีปากล่างเบาๆ สีหน้าดูเคร่งเครียดขึ้นมาทันที สถานการณ์แบบนี้ เขาพอจะคาดเดาเอาไว้ล่วงหน้าอยู่แล้ว บริเวณใกล้ๆ เพิงไม้นี้มีแหล่งน้ำ ที่ไหนมีแหล่งน้ำ ที่นั่นย่อมมีสัตว์เยอะ สัตว์ในป่าเขาลำเนาไพร ไม่ได้มีแค่สัตว์ที่เป็นเหยื่อเท่านั้น แต่ยังมีสัตว์ร้ายที่ออกล่าเหยื่อด้วย! โจวอันคิดเผื่อสถานการณ์แบบนี้เอาไว้แล้ว แต่ไม่นึกเลยว่าเพิ่งจะมาถึงคืนแรก ก็ดันมาเจอแจ็กพอตเข้าให้!

โจวอันลองคิดทบทวนดู สาเหตุน่าจะมาจากไก่ฟ้าสนดำสองตัวนั้นแน่ๆ ตอนที่โจวต้าลี่ชำแหละไก่ฟ้าสนดำสองตัวนั้น ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะทิ้งคราบเลือดและขนของมันเอาไว้ แถมยังมีไก่ฟ้าสนดำอีกตัวที่ยังไม่ได้กิน แขวนอยู่ในบ้านตอนนี้ด้วย กลิ่นคาวเลือดพวกนี้ สำหรับฝูงหมาป่าที่มีจมูกไวเป็นเลิศแล้ว มันก็คือสิ่งยั่วยวนที่ยากจะต้านทานได้!

[เจ้านาย! ฝูงหมาป่าล้อมเพิงไม้เอาไว้แล้ว!] น้ำเสียงของเฮยเป้าแฝงไปด้วยความตื่นตระหนก คอยส่งเสียงเตือนโจวอันไม่หยุด ถึงแม้เฮยเป้าจะเป็นสัตว์เลี้ยงวิเศษ แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับฝูงหมาป่า มันก็ทำได้แค่วิ่งหนี ไม่สามารถเข้าปะทะได้ ท้ายที่สุดแล้วหมาป่ามีความสามารถในการต่อสู้ทั้งแบบเดี่ยวและแบบฝูงที่แข็งแกร่งมาก รูปร่างปราดเปรียว แถมยังมีคมเขี้ยวที่แหลมคม ถ้าฝูงหมาป่าบุกจู่โจม เฮยเป้าอาจจะเอาตัวรอดหนีไปได้ แต่คงไม่อาจปกป้องความปลอดภัยของเจ้านายได้

โจวอันกำปืนในมือแน่น ชะโงกหน้ามองออกไปทางหน้าต่างบานเล็ก [เจ้านาย ข้างนอกมืดตึ๊ดตื๋อขนาดนี้ เจ้านายมองเห็นด้วยเหรอ?] คืนนี้สภาพอากาศไม่เป็นใจเอาเสียเลย พระจันทร์ถูกเมฆบดบังจนมิด ไม่มีแม้แต่แสงสว่างลอดลงมา ในป่าลึกที่ไร้ซึ่งแสงสว่างใดๆ แบบนี้ มันมืดมิดจนแทบจะมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือของตัวเอง!