บทที่ 84 เฮยเป้า ทายสิว่าเราจะไปไหนกัน?

ถ้าเป็นตอนที่เพิ่งทะลุมิติกลับมาใหม่ๆ ในค่ำคืนที่มืดมิดแบบนี้ โจวอันคงมองอะไรไม่เห็นเลยแม้แต่น้อย แต่วันนี้ไม่เหมือนวันวาน ถึงแม้ข้างนอกหน้าต่างจะมืดตึ๊ดตื๋อ แต่โจวอันกลับมองเห็นได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

[เฮยเป้า ดูสิแกร้อนรนจนลืมไปแล้วนะเนี่ย ว่าตอนนี้ฉันคือผู้ชายที่มีเนตรมองกลางคืนแล้ว!]

สกิล "เนตรมองกลางคืน" นี้ โจวอันได้มาจากการเปิดกล่องสุ่มด้วยคะแนน 4,000 คะแนนเมื่อช่วงก่อนหน้านี้ แต่ตั้งแต่ได้มาก็แทบจะไม่ได้ใช้เลย เคยใช้ก็แค่ตอนที่จัดการกับพวกหมาแดงเมื่อคราวก่อนนู้นเท่านั้น

สถานการณ์ในลานบ้านตอนนั้นชุลมุนสุดๆ ถ้าไม่ได้สกิลเนตรมองกลางคืนช่วยไว้ ต่อให้โจวอันจะยิงธนูแม่นแค่ไหนก็คงจัดการไม่ได้หรอก เผลอๆ อาจจะยิงพลาดไปโดนเป็ดห่านเข้าให้ด้วยซ้ำ แต่สกิลนี้ถึงจะดีเลิศแค่ไหน ที่ผ่านมาโจวอันก็ไม่ค่อยได้ใช้ประโยชน์จริงๆ เพราะเขามักจะล่าสัตว์ตอนกลางวันเป็นส่วนใหญ่

ไม่นึกเลยว่าวันนี้จะได้งัดสกิลนี้ออกมาใช้อีกครั้ง โจวอันหมอบอยู่ริมหน้าต่าง กวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างละเอียด พอมองปุ๊บก็ต้องตกใจปั๊บ! มีฝูงหมาป่าฝูงหนึ่ง กำลังค่อยๆ คืบคลานเข้ามาใกล้เพิงไม้นี้จริงๆ ด้วย

โจวอันนับจำนวนดู มีทั้งหมดเก้าตัว แต่ละตัวรูปร่างกำยำปราดเปรียว ขนสีเทาเข้มอมดำ หางห้อยตกตกลงมา เขี้ยวแหลมคมวาววับ แถมดวงตายังทอประกายสีเขียวปัด

[พี่ต้าลี่นี่ทำไมถึงปลุกไม่ตื่นเลยล่ะเนี่ย? นี่มันไม่ใช่หลับแล้ว นี่มันสลบชัดๆ!] เฮยเป้ายืนอยู่บนอกของโจวต้าลี่ ใช้อุ้งเท้าเล็กๆ ตบแปะๆ ไปที่หน้าของเขา แต่โจวต้าลี่หลับสนิทเกินไป ต่อให้เฮยเป้าจะตบจะตะกุยยังไง เขาก็ไม่ยอมตื่น

[เฮยเป้า แกไม่ต้องไปยุ่งกับเขาหรอก ปล่อยให้เขานอนไปเถอะ ฉันจัดการคนเดียวได้!]

โจวอันรู้ดีว่าเฮยเป้าหวังดีอยากจะปลุกพี่ต้าลี่มาช่วย แต่สำหรับโจวอันแล้ว จะมีหรือไม่มีพี่ต้าลี่ความจริงมันก็ค่าเท่ากัน เพราะการล่าหมาป่าพวกนี้ต้องพึ่งพาอาวุธ ไม่ใช่พึ่งพากำลังบ้าบิ่น อีกอย่างประสบการณ์การยิงปืนของพี่ต้าลี่ยังน้อยเกินไป ต่อให้ปลุกเขาขึ้นมาก็คงช่วยอะไรไม่ได้มากอยู่ดี

ฝูงหมาป่าสีเทาพวกนี้มองคนในเพิงไม้เป็นเหยื่อ แต่โจวอันกลับมองพวกมันเป็นเหยื่อเสียเอง! หมาป่าถือว่าเป็นของดี หนังและขนของมันอุ่นมากถลกออกมาทำเสื้อผ้าได้สบายๆ แถมรสชาติเนื้อก็ไม่เลวเลย และยังถือเป็นยาสมุนไพรจีนที่ช่วยบำรุงอวัยวะภายในและบรรเทาอาการอ่อนเพลียเรื้อรังได้อีกด้วย ของดีแบบนี้ โจวอันย่อมไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือไปแน่นอน!

โจวอันเลือกหยิบหน้าไม้ขึ้นมาแทนปืน ถ้าแค่อยากจะไล่ฝูงหมาป่าไปให้พ้น ปืนคือตัวเลือกที่ดีที่สุดเพราะเสียงดังข่มขวัญสัตว์ได้ แต่จุดประสงค์ของโจวอันคือต้องการจะ "ล่า" พวกมัน!

การใช้หน้าไม้ลอบสังหารมีข้อเสียคือถ้าหมาป่าตัวหนึ่งถูกยิงจนเกิดเสียงดัง ตัวอื่นจะแตกตื่นและเผ่นแน่บไปหมด อุตส่าห์เจอทั้งที ถ้าล่าได้แค่ตัวเดียวมันก็น่าเสียดายแย่ โจวอันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ไม่นานในหัวก็ปิ๊งไอเดียเด็ดขึ้นมา เขายกไก่ฟ้าสนดำที่ถอนขนเตรียมไว้แล้วโยนออกไปทางหน้าต่างทันที

ไก่ฟ้าสนดำที่ร่วงหล่นลงมาจากฟ้า ดึงดูดความสนใจของฝูงหมาป่าสีเทาได้ในทันที แต่ละตัวต่างก็พุ่งตะครุบไก่ฟ้าตัวนั้น มีหมาป่าสามตัวที่งับไก่ฟ้าไว้พร้อมๆ กัน ยื้อแย่งกันนัวเนียจนไม่มีพื้นที่ให้ตัวอื่นสอดปากเข้าไปได้ ตอนนี้โจวอันยกหน้าไม้ขึ้นเล็งไปที่ฝูงหมาป่าที่กำลังชุลมุน

"ฟึ่บ~"

ลูกดอกพุ่งแหวกอากาศเสียบทะลุจุดตายของหมาป่าตัวหนึ่งจนล้มตึงแน่นิ่งไป ฝูงหมาป่าที่เหลือยังง่วนอยู่กับการแย่งชิงเหยื่อจนไม่ทันสังเกตเพื่อนร่วมฝูง โจวอันไม่กล้าชักช้า รีบยิงดอกต่อไปทันที หมาป่าอีกตัวล้มลงร้องโหยหวน หมาป่ารอบนอกสองตัวพอเห็นท่าไม่ดีก็ใส่เกียร์หมาสับโกยแน่บไปแล้ว

แต่ก็ยังมีหมาป่าอีกสามตัวที่ยังคงงับไก่ฟ้าไว้แน่น โจวอันง้างหน้าไม้ยิงอีกครั้งจัดการไปได้อีกหนึ่งตัว และสอยร่วงได้อีกหนึ่งตัวในจังหวะที่พวกมันกำลังจะวิ่งหนี หมาป่ามาเก้าตัว โจวอันสอยร่วงไปได้ถึงสี่ตัว! แม้จะได้ไม่ถึงครึ่งแต่โจวอันก็พอใจมากแล้ว

พี่ต้าลี่คงจะเหนื่อยล้าเอามากๆ แม้ข้างนอกจะมีเสียงหมาป่าหอนดังระงมแต่เขาก็ยังคงหลับสนิทกรนเสียงดังครอกฟี้ ในเมื่อเป็นแบบนี้ โจวอันก็ต้องขอรับหมาป่าทั้งสี่ตัวที่มีน้ำหนักรวมกว่าสองร้อยชั่งนี้ไว้แต่เพียงผู้เดียวล่ะนะ

โจวอันเก็บหมาป่าทั้งหมดเข้ามิติ แล้วเดินไปเก็บไก่ฟ้าสนดำที่เปรอะไปด้วยน้ำลายหมาป่าขึ้นมา เขาหันไปยิ้มพูดกับเฮยเป้าว่า "ฮี่ๆ เดี๋ยวพอกลับไปฉันจะล้างไก่ฟ้าสนดำตัวนี้ให้สะอาด แล้วเอามาให้แกกินเป็นเสบียงสำหรับสองสามวันนี้เลยนะ!"

สีหน้าของเฮยเป้าดูไร้คำพูดไปชั่วขณะ [ชิ! งั้นเจ้านายก็ต้องล้างให้สะอาดๆ หน่อยนะ ฉันไม่อยากกินน้ำลายพวกมันหรอกนะ...]

เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากตื่นนอน โจวอันก็ไม่ได้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้โจวต้าลี่ฟัง หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จ โจวอันก็มอบหมายงานให้เขา "พี่ต้าลี่ ประตูบานนี้มันดูไม่ค่อยแข็งแรงแล้วจริงๆ คืนนี้นอนข้างในคงจะอันตรายน่าดู เอาเป็นว่าพี่ไปตัดไม้บนเขามาซ่อมประตูให้มันแน่นหนาหน่อยดีไหมครับ"

โจวต้าลี่ตบอกตัวเองรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ "วางใจเถอะอันจื่อ ขอเวลาฉันแค่ครึ่งวันเช้า ฉันรับรองว่าจะซ่อมประตูบานนี้ให้แข็งแรงทนทานเลยล่ะ!"

โจวอันพยักหน้ารับด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ราวกับจิ้งจอกน้อย "ฮ่าๆ ดีเลยครับ งั้นพี่ต้าลี่ก็ซ่อมประตูไปนะ ส่วนผมจะไปเดินสำรวจดูลาดเลาแถวๆ นี้สักหน่อย"

หลังจากนั้น โจวอันก็พาเฮยเป้าเดินมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกด้วยฝีเท้าที่รวดเร็ว

"เฮยเป้า ทายสิว่าเราจะไปไหนกัน?"

เฮยเป้าตอบกลับทันที [เรื่องแค่นี้ต้องถามด้วยเหรอ ก็ต้องไปล่าสัตว์สิ! แต่เจ้านาย ทำไมเจ้านายถึงต้องหาเรื่องกันพี่ต้าลี่ออกไปอีกล่ะ?]

โจวอันเกาหัว หัวเราะแหะๆ ออกมาสองที "ก็ไม่ได้จงใจจะกันเขาออกไปหรอกนะ แต่หมาจิ้งจอกแถวนี้มันเยอะมาก ถ้าไปกับพี่ต้าลี่ ฉันก็ทำอะไรไม่ค่อยถนัดน่ะสิ!"