บทที่ 85 ถ้ามีหมาล่าเนื้อสักสองสามตัวก็คงจะดี!

โจวอันเคยได้ยินลุงต้าชุนบอกว่า เดินจากเพิงไม้ไปทางทิศตะวันตก ก็คือสถานที่ที่พวกเขาเคยล่าหมาจิ้งจอกกันเมื่อก่อน บริเวณนี้เรียกได้ว่าเป็นภูเขาหมาจิ้งจอกเลยทีเดียว จำนวนของมันเยอะจนน่าตกใจ ถ้ามากับพี่ต้าลี่ ขืนล่าได้เยอะเกินไป ก็คงเอาเก็บใส่ในมิติพกพาลำบากแน่ๆ! สู้มาลุยเดี่ยวจัดหนักจัดเต็ม จัดการลดจำนวนหมาจิ้งจอกพวกนี้ไปก่อนดีกว่า!

โจวอันเดินไปเรื่อยๆ ก็สังเกตเห็นว่าหลังก้อนหินก้อนหนึ่งข้างหน้า มีหัวเล็กๆ ขนปุกปุยโผล่ออกมา ขนสีน้ำตาลอมแดง มีใบหูที่น่ารักคู่หนึ่ง กำลังแอบมองโจวอันกับเฮยเป้าอยู่เงียบๆ มันคือหมาจิ้งจอกแดงที่สวยงามตัวหนึ่ง แต่ดูแล้วยังตัวเล็กอยู่ กะดูแล้วน่าจะเพิ่งเกิดมาได้ไม่กี่เดือน เฮยเป้าก็สัมผัสได้ถึงสายตานี้เช่นกัน มันโก่งหลัง ขนพองฟูขึ้นมาเล็กน้อย

"ฮี่ๆ ที่ลุงต้าชุนพูดมาไม่ผิดจริงๆ ด้วย! เพิ่งจะมาถึงก็เจอหมาจิ้งจอกเข้าให้แล้ว!"

เฮยเป้าถีบขาหลัง เตรียมจะพุ่งเข้าไปไล่จับเจ้าตัวเล็กนี่ ลูกหมาจิ้งจอกแดงพอเห็นท่าไม่ดี วิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว ก็มุดผลุบเข้าไปในโพรง โจวอันกับเฮยเป้ารีบตามลูกหมาจิ้งจอกแดงไปติดๆ จนมาถึงหน้าโพรงแห่งนี้

"โห! แอบเข้าไปในโพรงซะแล้ว ขุดโพรงได้ดีซะด้วยนะเนี่ย!"

โพรงของหมาจิ้งจอกแดงตัวนี้อยู่บนเนินเขาเล็กๆ ขนาดของปากโพรงพอๆ กับกะละมังล้างหน้าเลยทีเดียว โจวอันเดินวนรอบเนินเขาเล็กๆ นี้หนึ่งรอบ ก็พบว่าบนเนินดินนี้มีโพรงอยู่เยอะมากเป็นพิเศษ เดินไปแค่ไม่กี่ก้าวก็จะเห็นโพรงหนึ่งโพรง โจวอันแทบไม่อยากจะคิดเลยว่าเนินเขาผืนนี้มีหมาจิ้งจอกอาศัยอยู่กี่ตัวกันแน่

เห็นได้ชัดว่าเฮยเป้าสนใจลูกหมาจิ้งจอกแดงตัวนั้นมาก มันตะกุยปากโพรง ทำท่าจะมุดเข้าไปข้างใน โจวอันรีบยื่นมือไปดึงตัวมันออกมา แล้วตบหัวดำๆ เล็กๆ ของมันเบาๆ

"เจ้าแมวโง่ แกอย่ามุดเข้าไปข้างในเชียวนะ! ในโพรงนี้นอกจากลูกหมาจิ้งจอกนั่นแล้ว ต้องมีพ่อแม่มันอยู่ด้วยแน่ๆ! ขืนโดนกัดขึ้นมาจะแย่เอา!"

สัตว์อย่างหมาจิ้งจอกก็อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง ปกติแล้วในรังนอกจากลูกอ่อน ก็ยังมีตัวเมียที่คอยดูแลพวกมันอยู่ด้วย ถ้าเฮยเป้ามุดเข้าไป จะต้องเผชิญหน้ากับหมาจิ้งจอกตัวใหญ่ที่ซ่อนอยู่ในโพรง แล้วก็โดนรุมสกรัมอย่างแน่นอน โจวอันกังวลว่าถ้าเฮยเป้ามุดเข้าไป เกรงว่าจะไม่ได้กลับออกมาอีกเลย เพราะฉะนั้นโจวอันจึงคิดเอาไว้แล้ว ว่าจะใช้วิธีรมควันเหมือนเดิม

โจวอันหอบหญ้าแห้งกำใหญ่มาจากบริเวณใกล้ๆ หาปากโพรงเจออันหนึ่งก็เอาหญ้าแห้งไปสุมไว้ หลังจากใช้ไม้ขีดไฟจุดหญ้าแห้ง ควันสีขาวหนาทึบก็ม้วนตัวลอยเข้าไปในโพรง โจวอันยืดตัวขึ้นมองไปไกลๆ ไม่นานก็พบจุดที่มีควันสีขาวลอยขึ้นมา

"เฮยเป้า! เร็วเข้า! พวกเราไปเฝ้าที่ทางออกกัน!"

พอมาดักรอที่ทางออกที่ควันขาวลอยขึ้นมา ไม่นานโจวอันก็พบด้วยความหงุดหงิดว่า ไม่ได้มีแค่ตรงนี้ที่มีควันขาว แต่ยังมีทางออกอีกตั้งหลายแห่งที่มีควันลอยขึ้นมา โจวอันลองนับดู มีทางออกถึงสี่แห่งที่มีควันสีขาวลอยออกมา

"บ้าเอ๊ย ทำไมหมาจิ้งจอกพวกนี้ขุดโพรงได้เจ้าเล่ห์นักวะเนี่ย ทำทางออกไว้ตั้งเยอะตั้งแยะ!"

โจวอันน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้ว สัตว์ที่ฉลาดเป็นกรดอย่างหมาจิ้งจอก โพรงที่ขุดต้องไม่ธรรมดาแน่นอน ขนาดกระต่ายยังมีคำเปรียบเปรยว่ากระต่ายเจ้าเล่ห์มีสามโพรง นับประสาอะไรกับหมาจิ้งจอกล่ะ สิ่งที่ทำให้โจวอันปวดหัวก็คือ ทางออกทั้งสี่แห่งนี้อยู่ห่างกันพอสมควร โจวอันตัวคนเดียวไม่มีทางดูแลทางออกทั้งสี่แห่งนี้ได้ทั่วถึง เขาทำได้แค่เฝ้าไว้แห่งเดียวเท่านั้น

[เจ้านาย! หนีไปแล้ว! หมาจิ้งจอกหนีไปตั้งหลายตัวเลย!]

เฮยเป้ามองไปยังทางออกที่อยู่ไกลที่สุด น้ำเสียงร้อนรน สับเท้าวิ่งไล่ตามไปทันที โจวอันถือหน้าไม้ในมือ ยิงไปทางหมาจิ้งจอกที่กำลังวิ่งหนีสุดชีวิต แต่ทางออกอยู่ห่างจากโจวอันมากที่สุดแถมยังวิ่งเร็วมากอีกด้วย

"เฮ้อ! ไอ้ของพรรค์นี้มันต้องจัดการยังไงเนี่ย!"

ลูกดอกของโจวอันยิงพลาดเป้า พุ่งตรงไปปักลงบนพื้นดิน หลังจากโจวอันเก็บลูกดอกกลับมา เฮยเป้าก็กลับมาอยู่ข้างกายโจวอันแล้ว "เฮยเป้า เป็นไงบ้าง? ไล่ตามพวกมันทันไหม?"

เฮยเป้าทำหน้าตาท่าทางภาคภูมิใจ พูดด้วยความตื่นเต้นว่า [ตามทันอยู่แล้ว! ฉันยังกระโจนใส่หมาจิ้งจอกตัวนึงด้วยนะ! กัดหลังมันไปหนึ่งคำ ได้ขนมาเต็มปากเลย!]

โจวอันยิ้มอย่างอ่อนใจ แล้วเอ่ยถามต่อ "แล้วยังไงต่อ? จับหมาจิ้งจอกกลับมาได้ไหมล่ะ?"

พอเฮยเป้าได้ยินคำถามนี้ ก็รู้สึกท้อแท้ขึ้นมา สะบัดหางไปมา [ไม่ได้... ฉันกัดหลังมัน แต่มันไม่สนใจเลยสักนิด เอาแต่วิ่งหน้าตั้ง ยิ่งวิ่งก็ยิ่งบ้าคลั่ง จนสะบัดฉันหลุดลงมาเนี่ย...]

ตอนนี้โจวอันรู้สึกปวดหัวตึบๆ โพรงของหมาจิ้งจอกมีทางออกเยอะขนาดนี้ จะจับพวกมันยังไงดีล่ะ? เอาลูกกรงไปวางไว้ที่ทางออกของโพรงเหรอ? แต่บนเขานี้มีปากโพรงอยู่เต็มไปหมด จะให้เอาลูกกรงไปวางไว้ทุกแห่งก็คงเป็นไปไม่ได้ การใช้ควันรมก็เป็นวิธีที่ดีจริงๆ นั่นแหละ แต่ปัญหามันอยู่ที่ โจวอันมีแค่คนเดียว

"รมควันอีกโพรง! ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะจับหมาจิ้งจอกไม่ได้!"

โจวอันรมควันโพรงหมาจิ้งจอกอีกหนึ่งแห่ง มีทางออกสามแห่งที่มีควันสีขาวลอยออกมาพร้อมๆ กัน โจวอันไม่ได้ไปเฝ้าที่ปากโพรงแห่งไหนเป็นพิเศษ แต่ยืนอยู่ในระยะที่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากปากโพรงทั้งสามแห่งนี้ รออยู่นานพักใหญ่ ที่ปากโพรงก็เริ่มมีความเคลื่อนไหว

มีหมาจิ้งจอกตัวใหญ่สองตัว กับตัวเล็กอีกสามตัวพุ่งพรวดออกมา ครอบครัวห้าชีวิตนี้วิ่งเร็วมาก แต่ความเร็วของลูกหมาจิ้งจอกก็ช้ากว่าเล็กน้อย หัวลูกดอกของโจวอันไม่ได้เล็งไปที่ลูกหมาจิ้งจอก ท้ายที่สุดแล้วของพรรค์นี้ถ้ายังไม่โตเต็มวัย มูลค่าของมันก็ต่ำเกินไป โจวอันยิงหน้าไม้ใส่หมาจิ้งจอกตัวใหญ่ที่กำลังวิ่งหนีไปสองดอก ในที่สุดก็ยิงโดนหนึ่งตัว

"ฮี่ๆ! โดนแล้ว! เฮยเป้า ไปดูกันเถอะ!"

หนึ่งคนกับหนึ่งแมวเดินมาถึงจุดที่หมาจิ้งจอกแดงล้มลง แล้วพิจารณาสัตว์ตัวนี้ โจวอันเอามือลูบหางฟูๆ ขนาดใหญ่ของมัน สัมผัสของหางนี่มันสุดยอดไปเลยจริงๆ ทั้งพองฟูและอ่อนนุ่ม ขนปุกปุยจับแล้วสบายมือสุดๆ หนังและขนบนตัวก็ทั้งนุ่มทั้งหนา โจวอันจินตนาการออกเลยว่า ถ้าเอาหนังและขนแบบนี้มาทำเป็นเสื้อโค้ตตัวยาว มันจะใส่สบายขนาดไหน

โจวอันหิ้วหมาจิ้งจอกขึ้นมาลองกะน้ำหนักดู น่าจะประมาณสิบแปดสิบเก้าชั่งได้ ถ้าเทียบกับหมาป่าสีเทาบนเขาแล้ว ขนาดตัวถือว่าเล็กกว่าเยอะ โจวอันลูบขนหมาจิ้งจอก แล้วถอนหายใจออกมาคำหนึ่ง

"เฮ้อ! ถ้าฉันมีหมาล่าเนื้อสักสองสามตัวก็คงจะดีสิ!"

เฮยเป้าที่กำลังชูหางเดินวนไปวนมาอยู่ข้างๆ พอได้ยินคำพูดนี้ หางก็ตกลงทันที [เจ้านาย พูดแบบนี้หมายความว่าไงเนี่ย รังเกียจฉันแล้วเหรอ...]