บทที่ 86 ยิงโดนแล้ว! ไม่เลวเลยนะพี่ต้าลี่!

พอเห็นท่าทางน้อยอกน้อยใจของเฮยเป้า โจวอันก็รีบเอ่ยปากอธิบาย "ไม่ได้รังเกียจแกนะ แต่การล่าสัตว์บนเขาเนี่ย บางเรื่องจะพึ่งแกที่เป็นแมวแค่ตัวเดียว มันจัดการไม่ไหวจริงๆ!"

ช่วงที่ผ่านมาตอนล่าสัตว์ เฮยเป้าก็ช่วยงานไปได้เยอะจริงๆ สามารถจับเหยื่อตัวเล็กๆ ได้ แถมยังช่วยไล่ต้อนไก่ฟ้าสนดำได้อีก แต่ถ้าเหยื่อตัวใหญ่เกินไป บทบาทของเฮยเป้าก็จะน้อยลงมาก อย่างเช่นหมาจิ้งจอกพวกนี้ในวันนี้ รูปร่างของเฮยเป้าปราดเปรียว สามารถวิ่งตามพวกมันได้ทันอย่างง่ายดาย แต่พอตามทันแล้ว กลับไม่สามารถสร้างความเสียหายจริงๆ จังๆ ให้กับหมาจิ้งจอกได้ ทำได้แค่ฝากรอยแผลถลอกเล็กๆ น้อยๆ ไว้เท่านั้น แต่ถ้ามีหมาล่าเนื้อสักฝูงล่ะก็ มันจะไม่เหมือนกันเลย หมาล่าเนื้อวิ่งเร็ว สามารถไล่ตามหมาจิ้งจอกพวกนี้ทัน แถมยังกัดคอหมาจิ้งจอกขาดได้ในคำเดียว ถ้ามีหมาล่าเนื้อสักฝูงล่ะก็ คงกวาดล้างหมาจิ้งจอกทั้งเนินเขานี้ได้จนหมดเกลี้ยง!

ในชาติที่แล้วก่อนที่จะมีการสั่งห้ามล่าสัตว์ โจวอันเคยล่าสัตว์อยู่ช่วงหนึ่ง และได้รู้จักเพื่อนฝูงบ้าง คนที่เล่นล่าสัตว์ในยุคนั้น นอกจากพวกที่บ้านยากจนจริงๆ แล้ว ก็มีพวกที่บ้านรวยแต่ทำไปเพราะความชอบส่วนตัว ตอนนั้นโจวอันเคยเจอวัยรุ่นคนหนึ่ง บ้านรวยล้นฟ้า แต่ก็ยังขึ้นเขาล่าสัตว์ ทุกครั้งที่ขึ้นเขาจะพาหมาไปฝูงใหญ่ หมาพวกนี้ต่างสายพันธุ์กัน การแบ่งหน้าที่ก็ยิ่งต่างกันออกไป มีจ่าฝูงที่ประสาทดมกลิ่นไวเป็นเลิศ คอยแกะรอยตามสะกดรอยเหยื่อ จากนั้นหมาต้อนที่รูปร่างปราดเปรียวและวิ่งเร็วสุดๆ ก็จะออกโรงไปล้อมกรอบเหยื่อเอาไว้ สุดท้ายก็จะให้หมาจู่โจมที่มีพละกำลังมหาศาลออกโรง กัดเหยื่อไว้แน่นไม่ยอมปล่อย พอกัดเหยื่อไว้ได้แล้ว ทุกตัวก็จะกรูกันเข้าไปรุมทึ้ง ไม่ว่าจะเป็นเหยื่ออะไร ก็หนีไม่พ้นความตายทั้งนั้น อย่าว่าแต่หมาจิ้งจอกเลย ต่อให้เป็นสัตว์ร้ายบนเขาอย่างหมูป่า ก็ทำได้เพียงยอมสยบแต่โดยดี!

ตอนที่โจวอันเห็นฉากนั้น ในใจก็รู้สึกอิจฉาสุดๆ! ตัวเองถือปืนเดินล่าสัตว์บนเขาอย่างยากลำบาก วิ่งวุ่นทั้งวันยังได้ของไม่ถึงครึ่งของหมาพวกนั้นเลย แต่โจวอันก็ทำได้แค่อิจฉา ในชาติที่แล้วบ้านเขายากจน ลำพังคนจะกินให้อิ่มยังลำบาก จะเอาปัญญาที่ไหนไปเลี้ยงหมา! แถมหมาบางตัวยังเป็นสายพันธุ์ต่างประเทศ หมาต่างประเทศในยุคนั้น ไม่เพียงแต่จะหายากและหามาเลี้ยงได้ยากยิ่ง แต่ราคายังแพงหูฉี่อีกต่างหาก!

ถึงแม้จะทะลุมิติกลับมาเกิดใหม่ และปัจจุบันโจวอันก็ได้ปรับปรุงสภาพความยากจนของที่บ้านไปได้มากแล้ว ตอนนี้ที่บ้านไม่ต้องทนหิวอีกต่อไป กินอิ่มนอนหลับได้ทุกมื้อ แต่ถ้าจะให้เลี้ยงหมาเป็นฝูงล่ะก็ คงยังตึงมืออยู่มาก! สัตว์อย่างหมามันไม่เหมือนแมวนะ ไอ้พวกนี้มันกินจุจะตายชัก! หมาที่ตัวใหญ่หน่อย มื้อหนึ่งกินอาหารเป็นกะละมัง แถมยังขี้กองเบ้อเริ่มอีกต่างหาก ปัจจุบันบ้านของโจวอันถึงจะไม่ขาดแคลนเสบียงและเนื้อสัตว์ แต่ถ้าจะต้องเลี้ยงดูหมาฝูงใหญ่ขนาดนั้น กะดูแล้วก็คงลำบากน่าดู!

"เฮ้อ เรื่องหมาล่าเนื้อนี่คงรีบร้อนไม่ได้ ค่อยเป็นค่อยไปก็แล้วกัน!"

หลังจากวางความปรารถนาที่จะมีหมาล่าเนื้อลง โจวอันก็ถือหน้าไม้ ไล่ยิงหมาจิ้งจอกพวกนี้ต่อไป โพรงของหมาจิ้งจอกมีทางออกเยอะเกินไป แถมพวกมันยังวิ่งเร็วมาก ความแม่นยำของโจวอันจึงไม่สูงนัก แต่โชคดีที่หมาจิ้งจอกในป่าผืนนี้มีเยอะ โอกาสก็เลยเยอะตามไปด้วย หลังจากโจวอันวุ่นวายมาตลอดทั้งช่วงเช้า ผลประกอบการก็ยังถือว่ายอดเยี่ยมมาก ล่าหมาจิ้งจอกมาได้ถึง 16 ตัว แล้วก็จับพวกมันโยนเข้ามิติพกพาไปรวดเดียวเลย หนังหมาจิ้งจอกเยอะขนาดนี้ เอาไปทำเสื้อโค้ตหนังหมาจิ้งจอกสำหรับใส่ล่าสัตว์ตัวหนึ่ง ย่อมเพียงพออย่างแน่นอน

ส่วนเนื้อหมาจิ้งจอกพวกนี้ โจวอันเตรียมจะเก็บเอาไว้ ไว้เอาไปให้หมากินตอนที่เขาเลี้ยงหมาในวันข้างหน้า ไม่ใช่ว่าเขาอยากจะผลาญเนื้อทิ้งหรอกนะ แต่เนื้อหมาจิ้งจอกมันไม่อร่อยเอาเสียเลยจริงๆ เนื้อหมาจิ้งจอกมีกลิ่นเหม็นสาบ แถมยังแทบจะเป็นเนื้อแดงล้วนๆ พอกินเข้าไปก็เลยเหนียวสุดๆ กลิ่นสาบนี้มันเฉพาะตัวมากๆ ต่อให้ใส่ต้นหอม ขิง และเครื่องเทศลงไป ก็ยังคงมีกลิ่นจางๆ หลงเหลืออยู่ดี เนื้อหมาแดงกับเนื้อหมาป่าถึงแม้รสชาติจะธรรมดา แต่ถ้าใส่เครื่องเทศหนักๆ เอาไปทำกับข้าว รสชาติก็ยังถือว่าใช้ได้อยู่ แต่เนื้อหมาจิ้งจอกเนี่ย ในบรรดาของป่าทั้งหมดคงต้องจัดให้อยู่ในอันดับรั้งท้าย แต่ถ้าเอาไปให้หมากินก็ถือว่าดีทีเดียว

หลังจากโจวอันเก็บหมาจิ้งจอกไว้ในมิติแล้ว พอกลับมาที่เพิงไม้ ก็เห็นว่าพี่ต้าลี่เพิ่งจะทำงานเสร็จพอดี

"พี่ต้าลี่ ฝีมือพี่นี่ไม่เลวเลยนะเนี่ย! ถ้าไม่เป็นพรานป่า ไปเป็นช่างไม้ก็ยังได้เลยนะเนี่ย!"

ประตูไม้ที่เดิมทีดูโอนเอนเหมือนจะพังแหล่มิพังแหล่ ตอนนี้ถูกซ่อมแซมจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว แถมยังใช้ท่อนไม้จำนวนไม่น้อยมาดามเอาไว้ มองดูแล้วแข็งแรงทนทานมาก เพิงไม้หลังนี้เดิมทีมีบางส่วนที่พังทลายไปแล้ว พอลมพัดมาก็มีลมรั่วเข้ามาเต็มไปหมด โจวต้าลี่ก็จัดการซ่อมแซมใหม่จนหมด ทำให้เพิงไม้ทั้งหลังดูเหมือนใหม่เอี่ยมอ่อง โจวต้าลี่พอถูกอันจื่อชม ก็เกาหัว รู้สึกเขินอายขึ้นมานิดหน่อย

"ฮี่ๆ อันจื่อ พี่ก็แค่ทำไปลวกๆ นั่นแหละ นายหิวแล้วใช่ไหม พี่หุงเกาลัดต้มไว้ให้แล้วนะ!"

โจวอันกลับเข้าไปในบ้าน พอเปิดฝาหม้อดินเผาออก ก็เห็นเกาลัดต้มอยู่ครึ่งหม้อ เป็นเกาลัดต้มน้ำเปล่าธรรมดาๆ ไม่ได้ใส่อะไรปรุงแต่งเพิ่มเติมเลย โจวต้าลี่ตักเกาลัดใส่ชามใบใหญ่ยื่นส่งให้โจวอัน แล้วพูดว่า

"อันจื่อ นายกินสิ ถ้าไม่อิ่ม พี่ยังมีแป้งสาลีคั่วอยู่ เอามากินรองท้องได้นะ!"

โจวอันยิ้มบางๆ กินไปพลางก็ปรึกษาหารือกับพี่ต้าลี่เรื่องแผนการในช่วงบ่ายไปพลาง

"พี่ต้าลี่ ตอนบ่ายเราสองคนไปล่าสัตว์ด้วยกันเถอะ ไปหาของดีกลับมาเยอะๆ เลย!"

โจวต้าลี่พอได้ยินคำพูดนี้ ก็พยักหน้ารัวๆ ด้วยความดีใจ

"ฮี่ๆ ได้เลยๆ!"

ท้ายที่สุดแล้วโจวอันก็เป็นคนพาพี่ต้าลี่ขึ้นเขามาล่าสัตว์ด้วยกัน จะให้พี่ต้าลี่เอาแต่ทำงานจิปาถะ แล้วตัวเองก็แอบไปหาของในป่าคนเดียวอยู่ตลอดก็คงไม่ได้ ต้องให้พี่ต้าลี่ได้ฝึกซ้อมฝีมือการยิงปืนบ้าง จะได้มีของที่ล่าได้กลับไปจากป่าแห่งนี้บ้าง!

หลังจากกินมื้อเที่ยงเสร็จและนั่งพักผ่อนครู่หนึ่ง สองคนกับอีกหนึ่งตัวก็เดินจากเพิงไม้มุ่งหน้าไปยังป่าด้านหลัง ป่าผืนใหญ่ทางด้านหลังนี้ โจวอันยังไม่ได้เข้ามาเลยในช่วงสองวันนี้ โจวอันเดินนำทางอยู่ข้างหน้า เฮยเป้าเองก็สำรวจสภาพแวดล้อมรอบๆ อย่างจริงจัง เพื่อดูว่ามีร่องรอยของเหยื่อบ้างหรือไม่

"พี่ต้าลี่! เร็วเข้า ไก่ฟ้าสนดำตัวนี้ยกให้พี่จัดการเลยนะ!"

ไก่ฟ้าสนดำในป่าแห่งนี้ถือว่ามีค่อนข้างเยอะ เพิ่งจะออกเดินทางมาได้ไม่ถึงยี่สิบนาที ก็เจอเหยื่อตัวแรกของวันเข้าให้แล้ว ไก่ฟ้าสนดำโตเต็มวัยตัวหนึ่ง กำลังจิกกินอาหารอยู่ใต้ต้นไม้ ของพรรค์นี้สำหรับโจวอันแล้ว ถือเป็นเรื่องกล้วยๆ ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะต้องลงมือเอง สู้ปล่อยให้พี่ต้าลี่จัดการ จะได้ถือโอกาสให้เขาได้ฝึกซ้อมฝีมือยิงปืนไปด้วยเลยดีกว่า

โจวต้าลี่พยักหน้ารับ ยกปืนขึ้นเล็งไปที่ไก่ฟ้าสนดำตัวนั้นด้วยสีหน้าจริงจัง เล็งอยู่นานพักใหญ่ ในที่สุดก็ตัดสินใจเหนี่ยวไกปืน

"ปัง!"

สิ้นเสียงปืน ไก่ฟ้าสนดำที่อยู่ใต้ต้นไม้ก็ร่วงลงไปกองกับพื้นทันที

"โดนแล้ว! ไม่เลวเลยนะพี่ต้าลี่! ฝีมือยิงปืนของพี่ก็มีของเหมือนกันนะเนี่ย!"

โจวอันอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชม เขารู้อยู่แล้วว่าเขามองคนไม่ผิด ตอนที่พี่ต้าลี่ปาหินคราวก่อนก็ดูออกแล้ว ว่ามือของเขานิ่งมาก เกิดมาก็เป็นดาวรุ่งนักล่าสัตว์โดยธรรมชาติ โจวอันแทบจะไม่ได้สอนอะไรเลย แต่ตอนนี้ฝีมือยิงปืนกลับแม่นยำขนาดนี้แล้ว ต้องรู้ก่อนนะว่าไก่ฟ้าสนดำตัวนั้นไม่ได้อยู่ใกล้ๆ เลย ระยะห่างก็ปาเข้าไปยี่สิบสามสิบเมตรได้แล้ว สำหรับมือใหม่ ระดับความยากถือว่าไม่ต่ำเลยทีเดียว

"เอาล่ะ พี่ต้าลี่รออยู่ตรงนี้นะ เดี๋ยวผมไปเก็บไก่ฟ้าสนดำกลับมาเอง!" โจวอันเดินไปทางต้นไม้ต้นนั้น เพื่อไปเก็บไก่ฟ้าสนดำ

หลังจากเก็บไก่ฟ้าสนดำเสร็จ โจวอันก็ลุกขึ้นยืน ทอดสายตามองไปไกลๆ ทางด้านหน้า จู่ๆ เขาก็ค้นพบของดีเข้าให้ ในใจก็รู้สึกลิงโลดขึ้นมาทันที! ของสิ่งนี้เป็นสิ่งที่โจวอันถูกใจสุดๆ ไปเลย แต่ของสิ่งนี้ไม่เหมาะที่จะให้พี่ต้าลี่มาเห็นเข้า...