บทที่ 87 ของดีแบบนี้ต้องขนกลับบ้านให้หมด!

โจวอันหิ้วไก่ฟ้าสนดำตัวนั้นเดินไปหาพี่ต้าลี่ หลังจากส่งไก่ฟ้าสนดำให้แล้ว โจวอันก็เอามือกุมท้องพร้อมกับทำหน้าตาเหยเก "พี่ต้าลี่ จู่ๆ ผมก็ปวดท้องขึ้นมาอีกแล้ว สงสัยท้องจะเสีย พี่เดินล่วงหน้าไปทางนู้นก่อนเลยนะ ผมขอไปเข้าห้องน้ำแป๊บเดี๋ยวตามไป!" โจวอันชี้ไปที่ทางแยกอีกทางที่อยู่ข้างๆ แล้วส่งซิกให้พี่ต้าลี่

โจวต้าลี่เป็นคนซื่อสัตย์มาแต่ไหนแต่ไร แถมยังไว้ใจอันจื่อแบบร้อยเปอร์เซ็นต์ พอได้ยินแบบนี้ก็พยักหน้ารับทันที แล้วพูดว่า "ได้สิอันจื่อ งั้นเดี๋ยวพี่ไปดูลาดเลาล่วงหน้าให้ก่อน นายค่อยๆ ทำธุระไปไม่ต้องรีบนะ!"

พอโจวอันเห็นท่าทางซื่อๆ ของพี่ต้าลี่ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดอยู่ในใจ เวลาที่ตัวเองเจอของดี ไม่เพียงแต่จะไม่เรียกเขามาด้วย แต่กลับหาทางกันเขาออกไปอีก แต่นี่มันก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้จริงๆ ถ้าขืนเขาอยู่ด้วย ความลับเรื่องมิติพกพาก็ต้องแตกแน่ๆ ไม่เป็นไรหรอก รอให้กลับไปก่อน ค่อยเอาของพวกนี้ไปแบ่งให้พี่ต้าลี่บ้างก็แล้วกัน ถ้าถูกถามขึ้นมา ก็บอกว่าบังเอิญไปเจอที่ตีนเขาแถวๆ นี้ก็แล้วกัน

หลังจากพี่ต้าลี่เดินลับตาไป โจวอันก็มุ่งหน้าพุ่งเข้าไปในป่าเมื่อกี้ทันที ฝีเท้าก้าวเดินอย่างเบาสบาย บ่งบอกให้เห็นถึงอารมณ์ที่กำลังเบิกบานสุดขีด ภายในป่าผืนนี้ แทบจะเรียกได้ว่าเป็นดงต้นวอลนัตป่าล้วนๆ แทบจะไม่มีต้นไม้ชนิดอื่นปะปนอยู่เลย เมื่อกี้ตอนที่โจวอันกำลังเก็บไก่ฟ้าสนดำ เขาก็สังเกตเห็นแล้ว ป่าวอลนัตป่าที่ขึ้นอยู่เต็มพรืดไปหมด แถมบนต้นยังมีวอลนัตป่าห้อยอยู่เต็มไปหมดอีกด้วย แต่เมื่อกี้จุดที่พี่ต้าลี่ยืนอยู่มันค่อนข้างไกล ก็เลยมองไม่เห็นป่าผืนนี้

"ฮ่าๆๆ รวยแล้วๆ! วอลนัตป่าเยอะขนาดนี้ คราวนี้รวยเละแน่!"

ในใจของโจวอันตอนนี้กำลังเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น ดีใจจนหุบยิ้มไม่ลง ยิ้มกว้างจนปากแทบจะฉีกถึงรูหู จะโทษว่าโจวอันเก็บอาการไม่อยู่ก็ไม่ได้หรอก ท้ายที่สุดแล้ววอลนัตป่าพวกนี้มันเป็นของดีจริงๆ นี่นา! ของอย่างวอลนัตป่า ส่วนใหญ่ก็มักจะขึ้นเองตามธรรมชาติ ไม่ค่อยมีใครเอามาปลูกกันหรอก ที่ตีนเขาใกล้ๆ หมู่บ้านตระกูลโจว ก็มีต้นวอลนัตป่าอยู่ไม่น้อย โจวอันยังจำได้ว่าในชาติที่แล้วเคยไปเก็บมาบ้าง รสชาติของมันเขายังคงจำได้ดีจนถึงทุกวันนี้ วอลนัตป่าอร่อยกว่าวอลนัตธรรมดาตั้งเยอะ รสชาติทั้งหอมทั้งกรอบกว่า แถมยังมีความมันมากกว่า และยังมีความหวานเจืออยู่นิดๆ อีกด้วย แต่วอลนัตป่าจะมีขนาดที่เล็กกว่าวอลนัตธรรมดาเยอะมาก วอลนัตธรรมดาจะลูกกลมๆ ใหญ่ๆ ส่วนวอลนัตป่าจะลูกเล็กๆ ปลายแหลมๆ พอวอลนัตป่าลูกเล็ก เนื้อข้างในก็น้อยตามไปด้วย แถมเปลือกของมันยังแข็งโป๊ก เอาอิฐทุบยังแทบไม่แตก ต้องใช้ค้อนเหล็กทุบถึงจะเอาอยู่

ถึงแม้วอลนัตป่าจะลูกเล็ก แต่ราคากลับไม่ถูกเลยนะ ในตลาดอีกหลายสิบปีให้หลัง วอลนัตป่าแท้ๆ แบบนี้ สามารถขายได้ถึงชั่งละเจ็ดแปดสิบหยวนเลยทีเดียว ในขณะที่วอลนัตธรรมดาราคาแค่สิบกว่าหยวนต่อชั่ง ราคาแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว ท้ายที่สุดแล้ววอลนัตป่าก็ไม่ได้เป็นแค่ถั่วธรรมดา แต่มันยังเป็นยาสมุนไพรจีนอีกด้วยนะ มีประโยชน์ต่อทั้งปอดและไต แถมยังช่วยหล่อลื่นลำไส้ ป้องกันอาการท้องผูกได้อีกด้วย ส่วนสารอาหารที่อยู่ข้างในก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง มีประโยชน์ต่อทั้งสมองและหลอดเลือดหัวใจ ตอนนี้เข้าสู่เดือนกันยายนแล้ว เป็นฤดูกาลที่วอลนัตป่าสุกงอมพร้อมเก็บเกี่ยวพอดี วอลนัตป่าที่ขึ้นอยู่เต็มป่าผืนนี้ ทำเอาโจวอันเซอร์ไพรส์สุดๆ ของดีแบบนี้ต้องขนกลับบ้านให้หมด!

โจวอันเดินเอามือไปแตะต้นวอลนัตป่าทีละต้นๆ แล้วเก็บวอลนัตป่าบนต้นเข้ามิติไปทีละต้น อายุของต้นวอลนัตป่าที่แตกต่างกัน ปริมาณผลผลิตก็ย่อมแตกต่างกันไปด้วย สำหรับต้นวอลนัตป่าที่มีอายุประมาณ 20 ปี ก็จะให้ผลผลิตประมาณเกือบร้อยชั่ง ต้นวอลนัตป่าเยอะขนาดนี้ โจวอันลองประเมินคร่าวๆ ดูแล้ว ผลประกอบการในวันนี้น่าจะเก็บได้หลายพันชั่งเลยทีเดียว มิติพื้นที่ 100 ลูกบาศก์เมตรถึงจะกว้างขวางมาก แต่พอเอาวอลนัตป่าพวกนี้ยัดเข้าไปจนหมด พื้นที่ว่างที่เหลืออยู่ก็หดเล็กลงไปถนัดตา เมื่อสัมผัสได้ถึงความอัดแน่นภายในมิติพกพา ในใจของโจวอันก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก มีเสบียงตุนไว้เยอะขนาดนี้ ถ้าจะให้อดตายอีกก็คงเป็นเรื่องที่ยากเกินไปแล้ว หลังจากเก็บเกี่ยวจนหนำใจ โจวอันก็เดินไปตามหาพี่ต้าลี่ไปพลาง เปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาดูไปพลาง

ตอนนี้ในบัญชีระบบ มีคะแนนสะสมเพิ่มขึ้นมาอีกไม่น้อยเลย ถึงแม้ช่วงสองวันนี้โจวอันจะไม่อยู่บ้าน แต่คะแนนก็ยังคงพุ่งพรวดๆ ขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง ท้ายที่สุดแล้วมันก็คือการเอาค่าความอิ่มท้องของพวกน้องๆ มาแปลงเป็นคะแนน ไม่ว่าโจวอันจะอยู่บ้านหรือไม่ก็ตาม เขาก็ยังสามารถรับคะแนนพวกนี้ได้อยู่ดี โจวอันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ตัดสินใจว่าจะใช้คะแนน 2,000 คะแนน เพื่ออัปเกรดมิติพกพาของตัวเองสักหน่อย ท้ายที่สุดแล้วของอย่างมิติพกพาเนี่ย ยิ่งใหญ่ก็ยิ่งดี ไม่มีใครบ่นว่าใหญ่เกินไปหรอก

หลังจากจ่ายไป 2,000 คะแนน โจวอันก็ลองสัมผัสถึงมิติของตัวเองดู หลังจากสัมผัสดู บนใบหน้าก็ปรากฏแววตางุนงงสงสัย อุตส่าห์เสียคะแนนไปตั้ง 2,000 คะแนน แต่กลับรู้สึกว่ามิติของตัวเอง ดูเหมือนจะไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงอะไรที่ยิ่งใหญ่เลยนะเนี่ย!

"ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ? ขอฉันลองสัมผัสดูอีกทีสิ..."

โจวอันลองสัมผัสดูอีกครั้ง จู่ๆ ก็พบว่าในมิติของตัวเอง มีพื้นที่โผล่เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งโซน พื้นที่โซนนี้ไม่ได้ใหญ่โตอะไร กะดูแล้วน่าจะประมาณแค่ 15 ลูกบาศก์เมตรเท่านั้น พื้นที่โซนนี้ไม่เหมือนกับมิติเก็บของ เพราะที่นี่มันคือ... มิติเพาะเลี้ยง! เมื่อเข้าใจกระจ่างแจ่มแจ้ง โจวอันก็ดีใจจนแทบจะกระโดดตัวลอย! สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าโจวอันอยากจะได้สถานที่สำหรับเลี้ยงสัตว์มากแค่ไหน! ในยุคหกศูนย์แบบนี้ เนื่องจากปัจจัยทางยุคสมัยบางอย่าง จึงไม่อนุญาตให้มีการเลี้ยงสัตว์เป็นของส่วนตัว ทำได้แค่ให้ส่วนรวมของหมู่บ้านเลี้ยงปศุสัตว์เท่านั้น ส่วนตัวชาวบ้านห้ามเลี้ยงเด็ดขาด ถ้าเกิดถูกใครจับได้ล่ะก็ นั่นถือเป็นความผิดร้ายแรงเลยทีเดียว เผลอๆ อาจจะโดนจับไปประจานและวิจารณ์ต่อหน้าสาธารณชนเลยด้วยซ้ำ

ก่อนหน้านี้โจวอันเคยยอมจ่ายคะแนนเป็นสองเท่า เพื่อเปิดกล่องสุ่มแบบกำหนดเป้าหมาย และได้แพะนมมาหนึ่งตัว เพื่อที่จะสามารถเลี้ยงแพะนมตัวนี้ไว้ที่บ้านได้ โดยไม่ให้คนอื่นมาจับผิด โจวอันต้องคิดหาวิธีการไปไม่น้อยเลยทีเดียว อย่างแรกเลยคือต้องไปขอร้องต่อหน้าผู้ใหญ่บ้าน แกล้งทำตัวน่าสงสารสารพัดรูปแบบ อ้างว่าพวกน้องๆ ยังเด็กจำเป็นต้องดื่มนม โจวอันยังรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ ว่าแพะนมตัวนี้เอาไว้รีดนมดื่มกันเองในครอบครัวเท่านั้น จะไม่เอาไปซื้อขายทำกำไรเด็ดขาด ผู้ใหญ่บ้านเองก็รู้ถึงสถานการณ์ครอบครัวของเขาดี ว่ามันยากลำบากแสนสาหัสแค่ไหน ถ้ามีแพะนมตัวนี้ ชีวิตความเป็นอยู่ก็คงจะดีขึ้นมาได้บ้าง

แถมแพะนมตัวนี้ เดิมทีก็เป็นของที่โจวอันขึ้นเขาไปล่ามาได้เอง ครอบครัวของโจวอันไม่มีผู้ใหญ่คอยดูแล เด็กตั้งหลายคนต้องทนหิวโซช่างน่าสงสารเหลือเกิน ในที่สุดผู้ใหญ่บ้านก็ใจอ่อน วันรุ่งขึ้นจึงเข้าไปรายงานเรื่องนี้กับทางคอมมูน และเมื่อพิจารณาดูแล้วว่าครอบครัวของโจวอันยากลำบากจริงๆ แถมไม่มีผู้ใหญ่คอยดูแล จึงอนุญาตให้เขาเก็บแพะนมตัวนี้ไว้เลี้ยงได้ แค่แพะนมเพียงตัวเดียว ยังต้องสิ้นเปลืองเรี่ยวแรงไปมากมายขนาดนี้ ถึงจะสามารถเอามาเลี้ยงไว้ที่บ้านได้ ช่วงที่ผ่านมาโจวอันมีความคิดอยากจะเลี้ยงแม่ไก่สักสองสามตัวอยู่ตลอด ไข่ไก่ที่ได้มา จะได้เอาไปบำรุงร่างกายให้พวกน้องๆ ในยุคสมัยนี้ไข่ไก่ก็ถือเป็นของล้ำค่าเหมือนกัน คนธรรมดาทั่วไปไม่กล้าตัดใจเอามากินกันหรอก จะมีก็แต่ผู้หญิงที่เพิ่งคลอดลูกและกำลังอยู่ไฟเท่านั้น ถึงจะมีวาสนาได้ลิ้มรสไข่ไก่บ้าง

อยากจะเลี้ยงแม่ไก่เพื่อเอาไข่ แต่ยุคสมัยกลับไม่อำนวย โจวอันเชื่อเลยว่าถ้าวันนี้เขาสร้างเล้าไก่ไว้ในลานบ้าน พรุ่งนี้ก็ต้องมีคนไปร้องเรียนอย่างแน่นอน หลังจากโดนร้องเรียน ถ้าถูกยัดข้อหาใส่ร้ายป้ายสี โจวอันคงจะรับมือไม่ไหวแน่ๆ ดังนั้นความคิดนี้จึงถูกพับเก็บไว้มาโดยตลอด ไม่นึกเลยว่าตอนนี้มันจะถูกแก้ไขได้อย่างราบรื่น! โจวอันเปิดระบบขึ้นมา ทำความเข้าใจเกี่ยวกับประโยชน์และฟังก์ชันการทำงานของมิติเพาะเลี้ยงนี้อย่างจริงจัง หลังจากอ่านจบ โจวอันก็ยิ่งดีใจจนเนื้อเต้น ไอ้ของพรรค์นี้มันช่างใช้งานได้ยอดเยี่ยมกระเทียมดองจริงๆ!