บทที่ 667 พี่สะใภ้ เนื้อนี้อร่อยจริงๆ

ยามค่ำคืนค่อยๆ เข้มข้นขึ้น รถไฟแล่นผ่านทุ่งกว้าง

แสงไฟสลัวเหลืองลอดหน้าต่างรถ ทอดเงาแสงที่ไหวเอนลงบนแผ่นโต๊ะ

โจวอันถูกเสียงร้องขายของปลุกให้ตื่น ขยี้ตาที

ก็เห็นเพียงพนักงานรถไฟกำลังเข็นรถเข็นอาหารแผ่นเหล็กเดินเข้ามาช้าๆ

บนตัวรถเขียนด้วยสีแดงว่า "โรงอาหารผู้โดยสาร"