บทที่ 668 อย่าปล่อยมันไป รีบเรียกพนักงานรถไฟ!

โจวอันพิงอยู่บนพนักเก้าอี้ ในมือหมุนวอลนัทไปมาเม็ดหนึ่ง

ทว่าแววตากลับไม่ได้อยู่เฉย

รถไฟกระเทือนแล่นไปข้างหน้าบนรางเหล็ก

ผู้โดยสารในตู้ส่วนใหญ่ต่างง่วงเหงาหาวนอน

มีเพียงไม่กี่คนที่ยังคุยกันเบาๆ