บทที่ 672 น้าสาว น้าเขย!

โจวอันประคองเจียงหนิง หิ้วสัมภาระ ตามหลังหลินฮุ่ยหลาน

ก้าวเข้าไปในหมู่บ้านหมานทิงทีละก้าว

ใต้เท้าเป็นทางเล็กที่ปูด้วยแผ่นหินสีเขียว

ถูกกาลเวลาขัดจนเรียบลื่นชุ่มชื้น

ในร่องมีตะไคร่สีเขียวอ่อนแทรกขึ้นมาหลายกอ ติดน้ำค้างยามเช้าอยู่