บทที่ 677 ไม่ทันไรก็ตกได้มากมายถึงเพียงนี้!

ตะวันเพิ่งจมลงในซอกเขา ม่านสนธยาก็แผ่เข้ามาในป่าไผ่ของหมู่บ้านไต

ลมจากแม่น้ำพาไอน้ำพัดผ่านเรือนไม้ไผ่

โจวอันแบกข้องปลาครึ่งข้อง ย่ำแผ่นหินสีเขียวหัวเราะร้องกลับมาตลอดทาง

ที่ขอบข้องไม้ไผ่ยังมีน้ำจากแม่น้ำหยดอยู่

ปลาตะเพียนและปลาไนตัวเล็กที่ดิ้นกระโดดในข้องชนกันดังเปาะแปะ