บทที่ 701 พวกเราไปกันเถอะ ออกไปจากที่นี่ก่อน

ในส่วนลึกของจิตสำนึกช้างพลาย โจวอันมองเห็นผืนป่าเขาอันกว้างใหญ่ นั่นคือความทรงจำของช้างพลายหนุ่มตัวนี้

มันเติบโตขึ้นมาในผืนป่าแห่งนี้ตั้งแต่ยังเล็ก ออกหาอาหารและอพยพร่วมกับโขลงช้าง ผ่านทั้งลมฝนและอันตรายมากมาย มันปรารถนาจะแข็งแกร่งขึ้น ปรารถนาที่จะปกป้องตนเองและสหายรอบตัว

แม้จิตสำนึกของมันจะยังอยู่ในภาวะหมดสติ ทว่าก็ยังแฝงไว้ด้วยความระแวดระวังและความดื้อรั้น เมื่อจิตสำนึกของโจวอันเข้าไปสัมผัส จิตสำนึกของมันจึงต่อต้านโดยสัญชาตญาณ ราวกับกำลังขัดขืนผู้บุกรุกจากภายนอก

“อย่ากลัวเลย ฉันไม่ได้มีเจตนาร้าย” โจวอันกล่าวเบา ๆ ในใจ เขาส่งผ่านความปรารถนาดีของตนไปยังช้างพลาย “ฉันอยากเป็นคู่หูกับนาย อยากผจญภัยและแข็งแกร่งขึ้นไปด้วยกันในผืนป่าแห่งนี้ ฉันจะปกป้องนาย และฉันก็ต้องการความช่วยเหลือจากนายเช่นกัน”

จิตสำนึกของเขาอ่อนโยนและจริงใจ ค่อย ๆ สลายความระแวดระวังและการต่อต้านในจิตสำนึกของช้างพลาย แสงสีทองยังคงไหลเวียนไม่หยุด เชื่อมต่อจิตสำนึกของทั้งสองเข้าด้วยกัน