บทที่ 702 ที่นี่แหละ

จวี้ลี่ก้าวเดินด้วยสี่ขาอันทรงพลัง จังหวะก้าวมั่นคงและหนักแน่น แม้ฤทธิ์ยาสลบจะยังไม่จางหายไปหมด ร่างมหึมาของมันที่เคลื่อนผ่านป่าภูเขาก็ยังแผ่แรงกดดันอันยากจะบรรยายออกมา

โจวอันนั่งอยู่บนหลังช้าง ทำให้ทัศนวิสัยของเขากว้างไกลขึ้นทันที ต้นไม้โบราณสูงเสียดฟ้าที่ก่อนหน้านี้ต้องเงยหน้ามอง กิ่งก้านใบไม้อันหนาทึบ บัดนี้แทบอยู่ในระดับสายตา ลมภูเขาพัดผ่านยอดไม้ พากลิ่นหอมของพืชพรรณลอยมาเป็นระลอก เสียงนกร้องและเสียงคำรามของสัตว์ป่าดังสลับกันจากไกล ๆ ความมีชีวิตชีวาและความยิ่งใหญ่ของป่าดึกดำบรรพ์ทั้งผืนค่อย ๆ ปรากฏอยู่ตรงหน้าเขา

จวี้ลี่ใต้ร่างของเขาเชื่องและไว้ใจได้ หลังอันกว้างหนาเรียบมั่นคงราวกับเตียง ทุกย่างก้าวหนักแน่น ไม่มีความกระแทกสะเทือนแม้แต่น้อย โจวอันลูบผิวหนังหยาบกร้านแต่ยังมีไออุ่นของมันเบา ๆ ความรู้สึกมั่นคงเต็มเปี่ยมอยู่ในใจ

นี่คือสหายคนแรกอย่างแท้จริง นับตั้งแต่เขาข้ามมายังป่าเขาอันแปลกประหลาดแห่งนี้

บนหน้าต่างระบบ ข้อความสัญญายังคงปรากฏอย่างชัดเจน