บทที่ 703 แน่นอนว่าไม่ใช่สิ่งธรรมดา!

โจวอันเดินมาถึงริมลำธารเช่นกัน เขาย่อตัวลงแล้วเอื้อมมือลงไปสัมผัสน้ำ

น้ำในลำธารเย็นยะเยือกจนแทบเสียดกระดูก แต่สะอาดบริสุทธิ์ไร้สิ่งเจือปน สัมผัสแล้วให้ความรู้สึกนุ่มนวลยิ่งนัก เมื่อเทียบกับน้ำแร่จากภูเขาที่เขาเคยดื่มก่อนหน้านี้ น้ำตรงหน้ายังบริสุทธิ์ยิ่งกว่าเสียอีก เขารองน้ำขึ้นมาหนึ่งกำมือแล้วดื่มเข้าไป รสหวานใสและสดชื่นช่วยขจัดความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไปได้ในพริบตา

หลังจากพักอยู่ครู่หนึ่ง โจวอันจึงมีเวลาพิจารณาลำธารสายนี้อย่างละเอียด

ที่นี่เงียบสงบเป็นอย่างยิ่ง ทั้งสองฝั่งเต็มไปด้วยพืชพรรณเขียวชอุ่ม มีดอกไม้ป่าประดับประปราย แสงอาทิตย์ส่องลอดช่องว่างระหว่างใบไม้ลงมา ทอประกายสีทองระยิบระยับบนผิวน้ำ งดงามราวกับดินแดนสวรรค์ที่แยกขาดจากโลกภายนอก

เขาเดินไปตามลำธารอย่างช้า ๆ สายตากวาดมองไปบนผิวน้ำ พลางสังเกตว่าบริเวณรอบข้างมีอันตรายหรือไม่ และอยากดูด้วยว่าจะพบปลาหรือกุ้ง รวมถึงหอยที่พอกินได้บ้างหรือเปล่า จะได้ปรับปรุงอาหารการกินให้ดีขึ้น