บทที่ 706 คุณมาทำอะไรที่นี่?

โจวอันพิงอยู่ข้างขาอันกว้างใหญ่และแข็งแรงของจวี้ลี่ ปลายนิ้วยังคงมีกลิ่นหอมอุ่น ๆ ของปลาย่างหลงเหลืออยู่ กองไฟส่งเสียงแตกดังเปรี๊ยะ ๆ ทอดเงาของเขาให้ยาวเหยียดไปบนชานไม้ไผ่มุงหญ้าที่สร้างขึ้นชั่วคราว จวี้ลี่กินอาหารสุกจนอิ่มแล้ว ก่อนจะก้มลงแทะหญ้าสดอ่อนนุ่มต่อ งวงยาวม้วนหญ้าขึ้นมาเป็นครั้งคราวแล้วส่งเข้าปาก เคี้ยวอย่างละเอียด ท่าทางเชื่องเสียจนเกินไป

โจวอันมองผืนป่าภูเขาที่ทอดตัวยาวต่อเนื่องอยู่ไกลออกไป สายตาหยุดลงที่พืชใบกว้างผืนหนึ่งซึ่งขึ้นดกหนาแน่นอย่างยิ่งอยู่ริมลำธาร ชาติก่อนเขาเคยใช้ชีวิตอยู่ในเขตภูเขาของมณฑลยูนนาน จึงคุ้นเคยกับพืชป่าที่กินได้เป็นอย่างดี พืชชนิดนั้นมีใบกว้างใหญ่ ลำต้นอวบหนา แท้จริงแล้วคือบุกป่า

บุกนั้นตอนสดมีพิษ แต่หากผ่านการจัดการอย่างถูกต้องก็จะกลายเป็นวัตถุดิบชั้นเลิศ นำไปทำเต้าหู้บุกจะมีเนื้อสัมผัสเด้งหนึบ ลื่นนุ่ม ไม่ว่าจะนำไปต้ม ผัด หรือยำเย็น ล้วนเป็นอาหารโอชะที่หาได้ยาก อีกทั้งยังให้ความรู้สึกอิ่มท้องอย่างมาก ในผืนป่าดึกดำบรรพ์ที่ขาดแคลนเสบียงและอาหารเช่นนี้ มันแทบจะเป็นของล้ำค่าที่ช่วยรักษาชีวิตได้เลย

เขาลูบท้องตัวเอง ต่อให้มีเพียงปลาย่างกับผักป่า ก็คงประทังไปได้ไม่นานนัก หากอยากตั้งหลักอยู่ที่นี่เป็นเวลานาน อาหารหลักย่อมขาดไม่ได้ ข้าวกับข้าวโพดยังหาไม่ได้ในตอนนี้ บุกจึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดสำหรับใช้ประทังช่วงเปลี่ยนผ่าน

“จวี้ลี่ ไป พวกเราไปดูทางนั้นกัน” โจวอันตบขาช้างเบา ๆ ก่อนลุกขึ้นหยิบมีดหินกับตะกร้าสะพายหลังใบเรียบง่ายที่สานจากเถาวัลย์เส้นใหญ่ ซึ่งพิงอยู่ข้างลำต้น ตะกร้าใบนี้เขาใช้เวลาว่างเมื่อวานสานขึ้นมา แม้จะหยาบอยู่บ้าง แต่แข็งแรงพอสำหรับใส่ของป่า