บทที่ 707 กลับไปทำเต้าหู้บุกกันเถอะ!

เธอยื่นนิ้วเรียวออกมา ค่อย ๆ แหวกดินรอบต้นบุกอย่างระมัดระวัง การเคลื่อนไหวอ่อนโยนเป็นพิเศษ เกรงว่าจะทำหัวบุกใต้ดินเสียหาย ส่วนโจวอันถือมีดหินขุดลงไปตามรากของต้นบุก แม้มีดหินจะเรียบง่าย แต่ก็แหลมคมมาก ไม่นานก็ขุดต้นบุกขนาดใหญ่ออกมาจากดินได้สำเร็จ

หัวบุกกลมป้อม หนักอึ้ง หนักถึงสองสามชั่ง ผิวด้านนอกเรียบลื่น ไม่มีรอยเสียหายแม้แต่น้อย

“ใหญ่แล้วก็หนักมากเลย!” เจียงหนิงอุทาน เธอยื่นมือออกไปหมายจะช่วยรับ แต่กลับถูกน้ำหนักของบุกกดจนมือเล็ก ๆ จมลง โจวอันรีบยื่นมือไปรับต่อ แล้วยิ้มพลางใส่มันลงในตะกร้าสะพาย “ค่อย ๆ หน่อย ของสิ่งนี้ไม่เบาเลยนะ”

จวี้ลี่ยืนอยู่ด้านข้าง มองทั้งสองคนทำงานอย่างสงสัย มันก้มศีรษะลง ใช้งวงยาวแตะใบของต้นบุกบนพื้นเบา ๆ ราวกับกำลังสำรวจว่านี่คือสิ่งของชนิดใด เมื่อโจวอันเห็นดังนั้นก็ยิ้มพลางตบงวงของมันเบา ๆ “ของสิ่งนี้เจ้าอย่ากินส่งเดชเชียว มีพิษนะ ไว้ทำเป็นเต้าหู้เสร็จแล้วค่อยให้เจ้าลองชิม”

จวี้ลี่ส่งเสียงฮึมอย่างเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง ก่อนจะยืนเฝ้าอยู่ด้านข้างอย่างว่าง่าย หูยาวของมันสะบัดเป็นระยะ คอยกวาดมองป่ารอบด้านอย่างระแวดระวัง ป้องกันอันตรายที่อาจเกิดขึ้นทั้งหมดเอาไว้ภายนอก