บทที่ 709 อร่อย! อร่อยเหลือเกิน!

กองไฟข้างค่ายพักแรมลุกไหม้อย่างเงียบสงบ เปลวไฟอบอุ่นและสว่างไสว ขับไล่ความเย็นชื้นของผืนป่าออกไป เสียงธารน้ำไหลดังแผ่วเบา แมงกะพรุนดอกท้อเคลื่อนลอยอยู่ในน้ำอย่างแผ่วพลิ้ว งดงามราวกับความฝัน สายลมอ่อนพัดผ่าน นำกลิ่นหอมสดชื่นของพรรณไม้มาให้ ชีวิตสงบสุขเช่นนี้เองกระมัง

โจวอันเอนกายพิงจวี้ลี่ มองภาพตรงหน้า หัวใจเต็มไปด้วยความรู้สึกมั่นคง นับตั้งแต่ข้ามเวลามาที่นี่ จากที่เคยอยู่ตัวคนเดียวจนมีสหายอยู่เคียงข้าง มีอาหารให้กิน และมีค่ายพักแรมให้อาศัย เขาก็พึงพอใจมากแล้ว

เมื่อเต้าหู้บุกทำเสร็จ เขาก็จะเริ่มวางแผนขั้นต่อไป ในร้านค้าระบบมีทั้งเมล็ดพันธุ์และเครื่องมือ ขอเพียงรวบรวมทรัพยากรได้มากพอ ก็สามารถนำมาแลกได้ ถึงตอนนั้นเขาจะบุกเบิกพื้นที่เพาะปลูก สร้างบ้าน และตั้งรกรากอยู่ที่นี่อย่างแท้จริง

“น่าจะได้ที่แล้ว” หลังผ่านไปครึ่งชั่วยาม โจวอันก็ลุกขึ้น เปิดใบไม้ที่ปิดปากหม้อดินเอาไว้

กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของบุกโชยเข้าปะทะใบหน้า น้ำบุกในหม้อดินแข็งตัวอย่างสมบูรณ์ กลายเป็นเต้าหู้บุกก้อนใหญ่ที่มีเนื้อเป็นเนื้อเดียวกันและเด้งยืดหยุ่นเต็มที่ ผิวด้านบนเรียบลื่น มีสีเทาอ่อน เมื่อสัมผัสดูแน่นและเด้งหนึบ