บทที่ 730 ซาลาแมนเดอร์ยักษ์ตัวมหึมา!

เขาเหยียบก้อนกรวดใต้ผืนน้ำ ค่อย ๆ ขยับเข้าไปกลางแม่น้ำทีละก้าว ฝีเท้าเบาหวิวเพราะกลัวว่าจะรบกวนฝูงปลาในน้ำ มือถือฉมวกจับปลาแบบง่าย ๆ ดวงตาจับจ้องก้นแม่น้ำ อาศัยแสงจากตะเกียงเจ้าพายุค้นหาร่องรอยของปลาอย่างละเอียด

ในแม่น้ำมีปลาตัวเล็กอยู่มากมาย พวกมันว่ายผ่านไปเป็นฝูง ดูปราดเปรียวเป็นพิเศษท่ามกลางแสงตะเกียง แต่โจวอันยังไม่รีบลงมือ เขาอยากจับปลาตัวใหญ่กว่านี้สักสองสามตัว หากโชคดีจับปลาคาร์ปได้สักหลายตัว พรุ่งนี้ก็ยังนำไปให้ครอบครัวชื่อเอ่อร์ต้มเป็นน้ำแกงบำรุงร่างกายได้ ตอนนี้บ้านของชื่อเอ่อร์วุ่นวายไปหมด เกรงว่าแม้แต่อาหารร้อน ๆ สักมื้อก็คงไม่ได้กิน เขาค่อย ๆ ขยับฝีเท้า เดินเลียบฝั่งแม่น้ำขึ้นไปทางต้นน้ำ สายตากวาดมองโขดหินและพืชน้ำทุกแห่ง

เมื่อเดินมาถึงเวิ้งน้ำที่ลึกขึ้นเล็กน้อย จู่ ๆ เขาก็สังเกตเห็นว่าข้างก้อนหินสีเขียวก้อนใหญ่ใต้ผืนน้ำ คล้ายมีก้อนดำทะมึนอยู่ก้อนหนึ่ง มันนิ่งสนิท ดูไม่เหมือนก้อนหินและไม่เหมือนปลาทั่วไป โจวอันเกิดความสงสัย จึงผ่อนฝีเท้าแล้วค่อย ๆ เข้าไปใกล้ ก่อนขยับตะเกียงเจ้าพายุไปทางนั้น เพื่อให้แสงส่องก้อนสิ่งนั้นได้ชัดเจนยิ่งขึ้น

เมื่อเห็นชัด เขาก็กลั้นหายใจทันที ดวงตาเบิกกว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

นั่นไม่ใช่ก้อนหินและไม่ใช่ปลา แต่เป็นซาลาแมนเดอร์ยักษ์ตัวมหึมา!