บทที่ 731 ถูกสายน้ำที่ไหลเอื่อยนี้ชะล้างจนเจือจางลงไป

หลังจากผ่านไปนาน เจ้าปลาจีนดูเหมือนจะรับรู้อะไรบางอย่าง จึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาเล็ก ๆ ของมันฉายแววปราดเปรียว มันขยับตัวช้า ๆ หางสะบัดเบา ๆ จากนั้นจึงค่อย ๆ ว่ายลงไปยังบริเวณน้ำลึกก้นแม่น้ำ การเคลื่อนไหวของมันเชื่องช้าและมั่นคง ไม่นานก็หายลับไปในเงาของพงหญ้าน้ำและโขดหิน จนมองไม่เห็นอีกต่อไป

โจวอันจึงค่อย ๆ ถอนหายใจออกมา แล้วเดินขึ้นจากแม่น้ำอย่างช้า ๆ ก่อนจะนั่งลงบนก้อนหินใหญ่ริมฝั่ง เขามองผิวน้ำอันสงบนิ่ง ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ความแค้นของซื่อเอ่อร์ไม่อาจสะสางได้ คนตระกูลเก๋อเจ๋อหนีไปแล้ว ภายในหมู่บ้านเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ทว่าแม่น้ำสายนี้และภูเขาใหญ่ลูกนี้ยังคงดำเนินไปตามจังหวะของมัน สิ่งมีชีวิตทั้งหลายยังคงขยายพันธุ์และดำรงชีวิตอยู่ที่นี่ ราวกับความแค้น ความรัก และเรื่องราวระหว่างผู้คน ล้วนถูกสายน้ำที่ไหลเอื่อยสายนี้ทำให้จางลง

เขาหยิบตะเกียงม้าขึ้นมา แสงไฟยังคงสลัวเหลือง ส่องสว่างไปยังริมฝั่งเบื้องหน้า เขาไม่ได้จับปลาอีก เพียงแบกสุ่มปลาที่ว่างเปล่าแล้วเดินเลียบแม่น้ำกลับไปอย่างช้า ๆ เสียงสายน้ำไหลอยู่ด้านหลังใสกังวาน รัตติกาลในหุบเขาลึกยังคงมืดมน ทว่าเมฆหมอกในใจของเขากลับจางลงไปไม่น้อย เขารู้ว่าความแค้นนองเลือดครั้งนี้จะกลายเป็นบาดแผลในใจของคนทั้งหมู่บ้านไปในที่สุด ความโศกเศร้าของครอบครัวซื่อเอ่อร์ก็ไม่อาจเลือนหายได้โดยง่าย แต่ชีวิตยังต้องดำเนินต่อไป ภูเขายังคงอยู่ สายน้ำยังคงไหล สิ่งมีชีวิตในหุบเขายังคงดำรงอยู่ และวันคืนก็ยังต้องก้าวต่อไป

เมื่อกลับถึงหมู่บ้าน ที่นี่ก็มืดสนิทไปนานแล้ว มีเพียงบ้านไม่กี่หลังที่ยังเปิดไฟสลัว ๆ คาดว่าคนในครอบครัวซื่อเอ่อร์ยังคงจมอยู่กับความโศกเศร้าจนไม่อาจข่มตาหลับ โจวอันค่อย ๆ ผลักประตูรั้วบ้านของตนเองเข้าไป แขวนตะเกียงม้าไว้บนผนัง แล้วนั่งลงข้างเตียงเตา พลางมองรัตติกาลนอกหน้าต่าง ภาพเจ้าปลาจีนตัวใหญ่ยังคงผุดขึ้นมาในความคิด เขาครุ่นคิดอยู่เงียบ ๆ ว่าพอฟ้าสางจะขึ้นเขาไปเก็บผักป่าสักหน่อย แล้วจับปลาตัวเล็ก ๆ มาส่งให้ครอบครัวซื่อเอ่อร์ ถึงจะช่วยเรื่องใหญ่โตอะไรไม่ได้ อย่างน้อยก็ขอได้ออกแรงเล็ก ๆ น้อย ๆ ของตน มอบความอบอุ่นให้พวกเขาสักนิด

ค่ำคืนในหุบเขาลึกยังคงยาวนาน ความโศกเศร้าของครอบครัวซื่อเอ่อร์ยังดำเนินต่อไป เสียงทอดถอนใจของชาวบ้านยังคงวนเวียนอยู่ในใจ ทว่าในธารน้ำสายนั้น เจ้าปลาจีนยังคงแหวกว่ายอยู่ก้นน้ำ สายน้ำยังคงไหลเอื่อย ชีวิตชีวาของธรรมชาติไม่เคยหยุดชะงักเพราะความทุกข์ยากของมนุษย์ ในหุบเขาลึกช่วงทศวรรษ 1960 แห่งนี้ มีทั้งความแค้นนองเลือด ความเสียดาย และความอับจนหนทาง แต่ก็ยังมีความปลอบประโลมเล็ก ๆ จากปลาแห่งจิตวิญญาณในธารน้ำสายนี้ ทำให้รัตติกาลอันหนาวเย็นเพิ่มความอ่อนโยนลึกลับขึ้นมาอีกเล็กน้อย