บทที่ 732 เช้าขนาดนี้ยุ่งอะไรอยู่?

ในป่าลึกช่วงทศวรรษ 1960 เรื่องอาหารการกินล้วนต้องพึ่งพาภูเขาและแม่น้ำ หวาหวาอวี๋ที่เลี้ยงไว้ในยุคนั้นถือเป็นของหายาก ไม่ใช่สิ่งที่ครอบครัวชาวบ้านทั่วไปจะได้กินกันบ่อย ๆ โจวอันคิดว่า งานเลี้ยงปลาครั้งนี้นอกจากจะช่วยเติมความอบอุ่นให้ครอบครัวซื่อเอ่อร์แล้ว ยังจะทำให้คนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้านได้ลิ้มลองของแปลกใหม่ และช่วยสลายความหม่นหมองที่กดทับมาหลายวัน เขาวางแหดักปลาไว้ชิดโคนกำแพงก่อน จากนั้นก็หันไปค้นหาในห้องเก็บฟืน—เครื่องมือสำหรับจัดการหวาหวาอวี๋ต้องเตรียมให้ครบ ทั้งมีดฟืนที่ลับจนคมกริบ ผ้าป่านหยาบสะอาดผืนหนึ่ง หม้อเหล็กใบใหญ่ที่ขัดล้างไว้เรียบร้อยแล้ว และชามกระเบื้องเนื้อหยาบอีกหลายใบ

โจวอันเช็ดโม่หินตรงมุมลานก่อน แล้วจึงยกแผ่นหินเขียวเรียบ ๆ มาสองแผ่น นำไปล้างซ้ำแล้วซ้ำเล่าในน้ำตื้นริมแม่น้ำ จนกระทั่งบนแผ่นหินไม่เหลือคราบโคลนแม้แต่น้อย จากนั้นจึงหันกลับเข้าไปในห้องด้านใน ยกถังไม้ที่ใส่หวาหวาอวี๋เลี้ยงไว้ออกมา น้ำในถังเป็นน้ำที่เพิ่งตักจากแม่น้ำเมื่อตอนเช้ามืด หวาหวาอวี๋ในนั้นค่อย ๆ แกว่งตัวไปมา ผิวลื่นวาวมีลายจุดสีน้ำตาลเข้ม ไม่ได้ระแวดระวังเหมือนตัวที่จับได้ตามธรรมชาติ กลับดูเชื่องอยู่หลายส่วน

“ปลานี่มีค่า ต้องจัดการให้สะอาด จะได้ไม่ทำให้น้ำใจครั้งนี้ต้องสูญเปล่า” โจวอันพึมพำเบา ๆ เขาวางถังไม้ลงบนแผ่นหินเขียวก่อน จากนั้นยื่นมือไปลูบหลังหวาหวาอวี๋เบา ๆ มันเหมือนจะรู้สึกถึงความเคลื่อนไหว จึงแกว่งหางเบา ๆ แล้วหดหัวลงไปในน้ำ แต่ไม่ได้ดิ้นรนขัดขืน

การจัดการหวาหวาอวี๋เป็นงานที่ต้องใช้ความละเอียดอ่อน ในทศวรรษ 1960 ไม่มีเครื่องมือสำเร็จรูป ทุกอย่างล้วนขึ้นอยู่กับฝีมือ โจวอันหยิบผ้าป่านหยาบขึ้นมา ชุบน้ำจากแม่น้ำเล็กน้อย แล้วค่อย ๆ เช็ดผิวของหวาหวาอวี๋—ผิวด้านนอกของหวาหวาอวี๋ที่เลี้ยงไว้ไม่ได้หยาบกระด้างเท่าตัวที่อยู่ตามธรรมชาติ ทั้งยังมีเมือกน้อยกว่า จึงเช็ดได้ไม่เปลืองแรงนัก หลังจากเช็ดผิวเสร็จ เขาก็หยิบมีดฟืนขึ้นมา แล้วค่อย ๆ กรีดบริเวณท้องของหวาหวาอวี๋เป็นรอยตื้น ๆ อย่างระมัดระวัง มีดนี้จะกรีดลึกเกินไปไม่ได้ ไม่เช่นนั้นอาจทำให้อวัยวะภายในแตกและส่งผลต่อรสสัมผัส การจัดการเครื่องในหวาหวาอวี๋ค่อนข้างยุ่งยาก ต้องควักถุงลมปลาและตับปลาออกมา ถุงลมปลาเก็บไว้ต้มซุป ส่วนตับปลานำไปทอดกินได้ ล้วนเป็นของดีทั้งนั้น

ท่วงท่าของโจวอันมั่นคงและคล่องแคล่ว แม้ปลายนิ้วจะเปียกน้ำ แต่เขาไม่ลนลานแม้แต่น้อย เขานึกถึงตอนเด็ก ๆ ที่เคยติดตามนายพรานชราในหมู่บ้าน เรียนรู้วิธีจัดการของป่า ตอนนั้นนายพรานชรามักพูดว่า “ของทุกอย่างในภูเขาล้วนมีประโยชน์ อย่าทำให้เสียของ” บัดนี้คำพูดนั้นกลับดังก้องอยู่ข้างหูอีกครั้ง การเคลื่อนไหวของมือเขาจึงยิ่งละเอียดรอบคอบกว่าเดิม