บทที่ 733 ฝีมือเช่นนี้ยอดเยี่ยมจริง ๆ

แม่ของฉือเอ่อร์ชะงักฝีเท้า ดวงตาแดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง แต่ไม่ได้ปฏิเสธ นางค่อย ๆ เดินมาข้างโจวอัน มองปลายักษ์ที่ถูกจัดการจนสะอาดหมดจดบนแผ่นหินเขียว แล้วพูดด้วยเสียงแหบพร่าว่า “เด็กคนนี้คอยเป็นห่วงพวกเราอยู่เสมอ”

โจวอันวางผักป่าไว้ด้านข้าง ก่อนพยุงให้อาม่านั่งลงบนแท่นหินริมลาน “อาม่า ฉือเอ่อร์เป็นพี่น้องของผม เรื่องของบ้านเขาก็คือเรื่องของผม ปลาตัวนี้เป็นปลาที่เพาะเลี้ยงมา ไม่ผิดกฎ พวกคุณวางใจเถอะ กินได้”

ระหว่างพูด ชาวบ้านจากอีกหลายครัวเรือนก็ค่อย ๆ ตื่นกันแล้ว เมื่อได้ยินว่าโจวอันจะจัดสำรับปลายักษ์ ทุกคนต่างมุงเข้ามาด้วยความอยากรู้อยากเห็น ชาวเขาในยุคหกศูนย์แทบไม่ได้เห็นเนื้อสัตว์กันตลอดทั้งปี ความหายากของปลายักษ์นั้นราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า ทุกคนมองเนื้อปลาบนแผ่นหินเขียว ดวงตาเป็นประกาย แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปใกล้เกินไป เพียงยืนอยู่ห่าง ๆ ด้วยสีหน้ารอคอย

“เจ้าเด็กโจวอัน ฝีมือของเจ้าช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ เมื่อก่อนพ่อของเจ้าน่ะทำปลาเก่งที่สุด เจ้าคงเรียนรู้จากเขามาไม่น้อย!” ท่านลุงหลี่หัวหน้าหมู่บ้านลูบเครา พูดพลางยิ้ม

โจวอันยิ้มตอบ “ท่านลุงหลี่ชมเกินไปแล้ว วันนี้ผมจะโชว์ฝีมือให้ทุกคนได้ลองชิมรสชาติสดใหม่จากหุบเขาลึก”