บทที่ 734 ขึ้นฉ่ายป่า! ฉันเคยชิมมาแล้ว!

ซุปเต้าหู้ปลาซาลาแมนเดอร์ยักษ์จีนหม้อหนึ่งที่หอมหวานสดอร่อย ปลาซาลาแมนเดอร์ยักษ์จีนทอดหนึ่งจานที่กรอบนอกนุ่มใน หางปลาซาลาแมนเดอร์ยักษ์จีนตุ๋นซีอิ๊วสีแดงมันวาวหนึ่งจาน พร้อมผักป่าผัดไฟแรงอีกจาน รวมเป็นกับข้าวสามอย่างกับน้ำแกงหนึ่งหม้อ วางเรียงอยู่บนแผ่นหินสีเขียว ในหุบเขาลึกของยุคทศวรรษ 1960 นับได้ว่าเป็นงานเลี้ยงใหญ่ทีเดียว

โจวอันตักน้ำแกงปลาร้อนระอุใส่ชามใบใหญ่จนเต็ม ก่อนนำไปให้อามาของฉื่อเอ่อร์ น้ำแกงยังคงมีไอร้อนลอยกรุ่น กลิ่นหอมสดหวานโชยเข้าจมูก อามาของฉื่อเอ่อร์รับชามไป มือสั่นเล็กน้อย ก่อนตักน้ำแกงขึ้นมาหนึ่งช้อนแล้วใส่ปาก รสชาติสดหวานพลันแผ่ซ่านไปทั่วปลายลิ้น ดวงตาของนางมีน้ำตาคลอขึ้นมาอีกครั้ง ทว่าคราวนี้กลับแฝงไว้ด้วยความอบอุ่น “อร่อย อร่อยจริง ๆ…”

โจวอันยังแบ่งปลาทอด ปลาเคี่ยวซีอิ๊ว และผักป่าผัดไฟแรงออกเป็นหลายส่วน ใส่ลงในชามกระเบื้องเนื้อหยาบ แล้วนำไปแจกจ่ายให้ชาวบ้านทีละบ้าน บ้านละหนึ่งชาม ไม่ขาดไม่เกิน ทุกคนถือชามยืนอยู่หน้าบ้านของตนเอง กินกันอย่างเอร็ดอร่อย หมู่บ้านที่ปกคลุมด้วยความทุกข์ระทมอยู่เป็นนิจ เพราะงานเลี้ยงปลาในมื้อนี้จึงมีเสียงหัวเราะและความครื้นเครงเพิ่มขึ้นหลายส่วน เด็ก ๆ ถือชามกินจนปากมันเยิ้ม ใบหน้าเผยรอยยิ้มที่ห่างหายไปนาน

หลานชายตัวน้อยของบ้านฉื่อเอ่อร์กอดขาโจวอันไว้ เงยใบหน้าเล็ก ๆ ขึ้นแล้วพูดด้วยเสียงอ้อแอ้ว่า “พี่โจวอัน ปลาอร่อยจังเลย ต่อไปผมอยากกินอีก!”

โจวอันย่อตัวลง ลูบศีรษะหลานชายตัวน้อย แล้วยิ้มพลางพูดว่า “ต่อไปนะ ขอแค่พวกเราตั้งใจใช้ชีวิตกันให้ดี ของที่อยากกินก็จะมีเอง”