บทที่ 735 เงาร่างนั้นค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น

หลังจากเดินต่อไปราวครึ่งก้านธูป เสียงน้ำจากธารตื้นก็ลอยมาให้ได้ยินจากระยะไกล เสียงนั้นใสกังวานราวกับหยกกระทบกัน ทั้งยังคล้ายเสียงนกกระจอกภูเขาร้องแผ่วเบา ก้องสะท้อนเป็นระลอกอยู่ในหุบเขา โจวอันอุ้มเด็กน้อยไปถึงริมธาร แล้ววางเขาลงบนก้อนหินสีเขียวเรียบก้อนหนึ่งอย่างเบามือ ก่อนกำชับว่า “เล่นอยู่ตรงนี้ อย่าวิ่งไปไกล ข้าจะไปดูสภาพน้ำที่ธารตื้น”

เด็กน้อยพยักหน้า ย่อตัวลงบนก้อนหินสีเขียว แล้วยื่นมือไปแหย่หญ้าน้ำริมธารเล่น ปลายนิ้วลากผ่านผิวน้ำใสสะอาด ทำให้ปลาตัวเล็กเกล็ดละเอียดหลายตัวแตกตื่น พวกมันสะบัดหางว่ายเข้าไปตามร่องหิน โจวอันเดินตรวจรอบธารตื้นหนึ่งรอบ สำรวจโขดหินใต้น้ำจนแน่ใจว่าไม่มีน้ำวนซ่อนอยู่ จึงค่อยหันกลับมาอย่างวางใจ

เขาเพิ่งจะเอ่ยปากพูดกับเด็กน้อย ทว่าหางตากลับเหลือบเห็นบริเวณชายป่าทึบด้านหลังธารตื้นเสียก่อน ในป่านั้นมีต้นสนเฟอร์สูงใหญ่หลายต้น ลำต้นแข็งแรง กิ่งใบหนาทึบ แผ่เงาร่มครึ้มออกมา ใต้ต้นสนเฟอร์ ท่ามกลางพุ่มไม้ คล้ายจะมีเงาสีดำบางอย่างขยับไหว รูปร่างไม่ใหญ่โตนัก แต่กลับแผ่กลิ่นอายระแวดระวังออกมา

โจวอันใจเต้นวูบ เขาโอบเด็กน้อยข้างกายแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว แล้วค่อย ๆ ขยับฝีเท้าไปหลบอยู่หลังต้นกุหลาบพันปีเก่าแก่ต้นหนึ่ง ก่อนแอบชะโงกหน้าออกไปมอง

เงาร่างนั้นค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น