บทที่ 736 ห่านคอดำ……

จนกระทั่งเงาร่างนั้นหายลับไปโดยสิ้นเชิง โจวอันจึงถอนหายใจอย่างโล่งอกและค่อย ๆ ลดมือลง

เด็กน้อยขยับเข้ามาข้างกายเขา แล้วถามเสียงเบา “พี่โจวอัน นั่นคือนกอะไรหรือ? ที่คอมีวงสีเทา ๆ ดูพิเศษจัง”

“มันคือห่านคอดำ” โจวอันย่อตัวลง สบตากับเด็กน้อยในระดับเดียวกัน พลางตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “เป็นแขกผู้สูงศักดิ์แห่งขุนเขาลึก ปกติพบเห็นได้ยาก”

“ห่านคอดำ……” เด็กน้อยทวนชื่อนี้ซ้ำไปมา ดวงตาเป็นประกาย “มันเก่งมากเลย ยังปกป้องลูกน้อยได้ด้วย”

“ใช่แล้ว” โจวอันพยักหน้า มองไปยังทิศทางที่ห่านคอดำหายลับไป ในใจพลันบังเกิดความสะเทือนใจขึ้นมาเล็กน้อย “ไม่ว่าจะเป็นคนหรือสัตว์ ความรู้สึกที่อยากปกป้องลูกของตัวเองล้วนเหมือนกัน”