บทที่ 737 หอยขมเยอะมาก! มากกว่าตรงเมื่อครู่อีก!

เมื่อเลี้ยวพ้นโค้งเขา สายลมในป่าที่หอบกลิ่นหอมของต้นหญ้าและพรรณไม้มาลูบไล้ใบหน้า เด็กน้อยนอนคว่ำอยู่บนไหล่ของโจวอัน มือเล็กยังเกาะลำคอเขาไว้ พลางหันกลับไปมองทิศทางที่ห่านคอดำจากไปเป็นครั้งคราว ใบหน้าเล็กเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ โจวอันชะลอฝีเท้าลง เด็กน้อยในอ้อมแขนนุ่มนิ่ม มีกลิ่นน้ำนมเฉพาะตัวของเด็ก ทำให้หัวใจที่เคยตึงเครียดจากประสบการณ์ในวันสิ้นโลกของเขาอ่อนลง จนกลายเป็นดั่งแอ่งน้ำอุ่นโดยสิ้นเชิง

ป่าลึกแห่งยุคหกสิบแห่งนี้ไม่มีการหลอกลวงและแก่งแย่งกันเหมือนในวันสิ้นโลก ไม่มีฝูงซากศพเกลื่อนกลาด ที่นี่มีเพียงขุนเขาเขียวขจีและสายน้ำใส มีบรรยากาศเรียบง่ายอบอุ่นของผู้คน มีความพึ่งพาโดยไร้เงื่อนไขของเด็กน้อยตรงหน้า แม้แต่นกและสัตว์ในป่าก็ยังเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวาอันบริสุทธิ์ที่สุด โจวอันก้มมองเด็กน้อยในอ้อมแขน มุมปากยกยิ้มอ่อนโยนขึ้นโดยไม่รู้ตัว ฝีเท้าของเขาก็ยิ่งเบาสบายขึ้น

ข้างทางภูเขาที่มุ่งไปยังหมู่บ้าน มีลำธารสายเล็กคดเคี้ยวทอดยาว น้ำในลำธารไหลตามความลาดชันของภูเขา แล้วรวมตัวกันเป็นสระน้ำขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ในแอ่งต่ำที่อยู่ไม่ไกลนัก สระน้ำถูกล้อมรอบด้วยต้นอ้อและหญ้าป่าหนาทึบ ผิวน้ำนิ่งราวกับกระจก สะท้อนท้องฟ้าสีครามและเมฆขาวเหนือศีรษะ บางครั้งปลาตัวเล็กไม่กี่ตัวก็ว่ายสะบัดหางผ่านไป ทำให้เงาแสงทั่วสระแตกกระจาย

เดิมทีโจวอันตั้งใจจะพาเด็กน้อยกลับที่พักโดยตรง แต่ขณะเดินผ่านสระน้ำ หางตาของเขาเหลือบเห็นเงาสีเทาอมเขียวแน่นขนัดอยู่ใต้น้ำ ฝีเท้าจึงหยุดชะงักทันที เขาอุ้มเด็กน้อยเดินไปถึงริมสระ ก้มลงมองอย่างละเอียด แววตาอดไม่ได้ที่จะฉายความยินดีขึ้นมา หอยขมในสระน้ำแห่งนี้มีมากกว่าและอ้วนกว่าหอยตรงน้ำตื้นเมื่อครู่นี้เสียอีก!

ใต้ผืนน้ำใส หอยขมขนาดใหญ่เล็กเกาะติดอยู่ตามก้อนหิน ในโคลนตม แม้กระทั่งใต้รากหญ้าริมน้ำ เปลือกหอยสีน้ำตาลอมเขียวกลมมนอวบแน่น ขนาดใหญ่กว่าที่เก็บมาก่อนหน้านี้หนึ่งรอบ พวกมันเบียดเสียดซ้อนทับกันเป็นชั้น เพียงมองดูก็ทำให้รู้สึกยินดี ในยุคที่ข้าวของขาดแคลนเช่นนี้ หอยขมสดเนื้อนุ่มเหล่านี้ถือเป็นของดีอย่างแท้จริง ไม่ต้องพูดถึงการกินเนื้อหอย แค่เอาไปต้มซุปหรือผัด ก็ช่วยเพิ่มรสชาติสดอร่อยให้โต๊ะอาหารได้อย่างเต็มที่