บทที่ 738 รับประกันว่ากินแล้วจะต้องอยากกินอีกแน่นอน

เด็กน้อยนั่งอยู่ริมฝั่ง มองดูอย่างเพลิดเพลิน พลางกระซิบบอกเป็นระยะว่า “พี่โจวอัน ตรงนั้นยังมีอีก! บนก้อนหินมีตั้งเยอะ!”

โจวอันมองไปตามทิศทางที่เด็กน้อยชี้ ก็เห็นว่าบนก้อนหินสีเขียวซึ่งจมอยู่ในน้ำกว่าครึ่งมีหอยขมเกาะอยู่เต็มไปหมดจริง ๆ เขายิ้มพลางขานรับว่า “ได้เลย พี่จะไปเก็บเดี๋ยวนี้”

แสงแดดลอดผ่านช่องว่างระหว่างต้นกกริมสระ ส่องกระทบร่างโจวอันจนฉาบไล้ด้วยแสงนวลอ่อน ภายในป่ามีเสียงนกร้องใสกังวานดังขึ้นเป็นครั้งคราว เสียงน้ำในลำธารไหลรินดังจ๊อก ๆ ผสานกับเสียงแผ่วเบาของหอยขมที่ถูกใส่ลงในถุง กลายเป็นท่วงทำนองเรียบง่ายจากพงไพรที่ชวนให้รู้สึกเยียวยาเป็นพิเศษ โจวอันเก็บหอยขมไปพลาง หันกลับไปมองเด็กน้อยเป็นระยะเพื่อให้แน่ใจว่าอีกฝ่ายยังคงนั่งอยู่ที่เดิมอย่างปลอดภัย ภายในใจเปี่ยมไปด้วยความสงบมั่นคง

เขานึกถึงช่วงเวลาหลังจากข้ามมายังสถานที่แห่งนี้ จากที่สับสนจนทำอะไรไม่ถูกในตอนแรก ก็ค่อย ๆ ปรับตัวเข้ากับชีวิตที่นี่ อาศัยผลผลิตจากภูเขาลึกประทังชีวิตไปวัน ๆ กระทั่งได้พบกับเด็กน้อยผู้ไร้ที่พึ่ง ทั้งสองจึงพึ่งพาอาศัยกัน แม้ชีวิตจะยากจนขัดสน แต่กลับเปี่ยมไปด้วยความสงบมั่นคง ไม่ต้องคอยหวาดระแวงอยู่ตลอดเวลาเหมือนในวันสิ้นโลก แม้แต่ยามนอนก็ยังต้องลืมตาไว้ข้างหนึ่ง

สระน้ำเล็ก ๆ แห่งนี้ หอยขมที่มีอยู่เต็มสระ รวมถึงแม่ห่านคอดำกับลูกที่เพิ่งวางใจลงเมื่อครู่ ล้วนกำลังบอกเขาว่า ในที่สุดเขาก็หนีออกมาจากวันสิ้นโลกที่ราวกับขุมนรกแห่งนั้นได้แล้ว และมีบ้านที่สามารถใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างสงบสุข