บทที่ 739 อย่าเพิ่งรีบ เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว

หลังจัดการหอยขมเรียบร้อยแล้ว เขาก็นำขึ้นฉ่ายป่าที่เก็บมาเด็ดและล้างให้สะอาด ตัดรากแก่กับใบเหลืองทิ้ง ก่อนหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้ววางพักไว้ จากนั้นจึงเข้าไปในบ้าน หยิบหน่อไม้เปรี้ยวที่ขุดได้จากบนเขาออกมา หน่อไม้เปรี้ยวนี้เขาตั้งใจหมักไว้ตั้งแต่ก่อนหน้านี้ โดยนำหน่อไม้สดมาหั่นแล้วหมักกับน้ำสะอาดในภาชนะปิดสนิท ตอนนี้กลิ่นเปรี้ยวหอมโชยเตะจมูก เรียกได้ว่าเป็นหัวใจสำคัญของบะหมี่หอยขมเลยทีเดียว เขาหั่นหน่อไม้เปรี้ยวเป็นเส้นฝอย เตรียมพริกแห้งสองสามเม็ด พริกไทยเสฉวนเล็กน้อย รวมถึงขิงหั่นแว่นกับกลีบกระเทียมที่เหลืออยู่ในบ้านอีกนิดหน่อย เพียงเท่านี้เครื่องปรุงก็พร้อมแล้ว

แม้จะไม่มีฟองเต้าหู้ทอด ถั่วลิสง และเห็ดหูหนูเหมือนบะหมี่หอยขมต้นตำรับ แต่ในหุบเขาลึกที่ขาดแคลนสิ่งของเช่นนี้ การรวบรวมวัตถุดิบมาได้เท่านี้ก็นับว่าไม่ง่ายแล้ว โจวอันตั้งใจจะเคี่ยวน้ำซุปหอยขมก่อน แล้วต้มเส้นธัญพืชหยาบอีกสักกำมือ ทำเป็นบะหมี่หอยขมแบบง่าย ๆ แค่นี้ก็เพียงพอให้เขากับเด็กน้อยกินจนอิ่มเอมแล้ว

เขาเติมฟืนแห้งเข้าไปในเตาดินหลายกำมือ จุดไฟให้ลุกโชน ล้างกระทะเหล็กจนสะอาดแล้วเทน้ำมันหมูที่เจียวเองลงไปเล็กน้อย พอน้ำมันร้อนก็ใส่ขิงหั่นแว่น กลีบกระเทียม พริกไทยเสฉวน และพริกแห้งลงในกระทะ ผัดเร็ว ๆ สองสามครั้ง เพียงชั่วพริบตา กลิ่นเผ็ดหอมและกลิ่นหอมสดอร่อยก็ฟุ้งกระจายไปทั่วลานบ้าน

เด็กน้อยได้กลิ่นหอมก็รีบวิ่งมาที่เตา จมูกเล็ก ๆ สูดฟุดฟิดไม่หยุด ดวงตาจับจ้องอยู่ในกระทะอย่างใจจดใจจ่อ “หอมจังเลย พี่โจวอัน”

“อย่าเพิ่งรีบ เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” โจวอันลูบศีรษะเล็ก ๆ ของเขา จากนั้นเทหอยขมที่คายดินทรายจนหมดและล้างซ้ำจนสะอาดแล้วลงในกระทะ ก่อนใช้ตะหลิวผัดอย่างรวดเร็ว